PABLO NERUDA
ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΕΝΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ
Τὶς
νύχτες ἡ καρδιά σου ἑνώνεται μὲ τὴ δικιά μου·
στὸν ὕπνο,
ἀγάπη μου, ἂς νικήσουνε μαζὶ τὸ σκότος
σὰν νά
’ν’ διπλὸ πολεμικὸ ταμποῦρλο μὲς στὰ δάση
ποὺ
μάχεται τὸν τοῖχο τὸν παχὺ τῶν φυλλωμάτων.
Νυχτερινὸ
ταξίδι, ἡ χόβολη τοῦ ὀνείρου ἡ μαύρη
τῶν
σταφυλιῶν τῆς γῆς τὸ νοτισμένο νῆμα κόβει
μὲ τὴν
ἀκρίβεια τρένου πού ’χει ἀνάκατη τὴν κόμη
καὶ
κουβαλᾶ ἀσταμάτητα σκϊὲς καὶ κρύες πέτρες.
Γι’ αὐτὸ
γιά δέσε με στὸ καθαρὸ τὸ πηγαινέλα,
ἀγάπη
μου, στὸ πεῖσμα ποὺ στὸ στῆθος σου χτυπάει
μὲ τὶς
φτεροῦγες ἑνὸς κύκνου τώρα βουλιαγμένου·
ὁπότε
καὶ στῶν οὐρανίων ἐρωτήσεων τ’ ἄστρα
θὲ ν’ ἀπαντάει
ὁ ὕπνος μας μ’ ἕνα κλειδὶ μονάχα,
μὲ μιὰ
καὶ μόνο πόρτα ἀπ’ τὸ σκοτάδι σφαλισμένη.
Μετάφραση:
Γιῶργος Κεντρωτής.
