Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟΝ ΜΟΝΟΛΟΓΟ ΤΟΥ

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

 

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (σττ. 22-39)

[Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΤΙΟΥ ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟΝ ΜΟΝΟΛΟΓΟ ΤΟΥ]

 

Ὦ τῆς νύχτας χαῖρε φλόγα,

ποὺ σὰν τῆς μέρας λάμπεις σὺ τὸ φῶς

καὶ πάμπολλους χοροὺς θὰ στήσεις σ’ ὅλο τὸ Ἄργος

γιὰ τὸ καλὸ μαντάτο ποὺ μᾶς φέρνεις.

Ἔι, ἔι! Δυνατὰ τὴ γυναίκα τοῦ Ἀγαμέμνονα φωνάζω·

ν’ ἀφήσει τὸ κρεβάτι της ἀμέσως τὴν καλῶ, νὰ σηκωθεῖ,

ν’ ἀντιλαλήσει ἀπ’ τὶς κραυγές της τὸ παλάτι

γιὰ τούτηνε τὴ φλόγα ποὺ ἐφάνηκε,

ἄν… ἐννοεῖται… ἂν

τῆς Τροίας ὄντως ἡ πόλη ἁλώθηκε

καταπῶς μᾶς λέει ξακάθαρα ὁ πυρσὸς ποὺ εἶδα,

ὁ ἀναμμένος.

 

Καὶ τὸ χορὸ τὸ γιορτινὸ ἐγὼ θὰ σύρω πρῶτος!

Τὶ τῶν ἀρχόντων τὴ χαρὰ ἐγὼ χαρὰ δική μου τὴν πιστεύω,

καὶ τούτ’ ἡ φρυκτωρία εἶναι σὰν νὰ ἔριξα τὰ ζάρια

καὶ νά ’φερα ἑξάρες τρεῖς: μεγάλη νίκη!

Μακάρι στὸ παλάτι νὰ γυρίσει ὁ βασιλιάς μας,

καὶ τοῦτα δῶ τὰ χέρια —νά!—

νὰ πιάσουν νὰ κρατήσουν τὰ δικά του:

τ’ ἀγαπημένα του τὰ χέρια νὰ κρατήσουν!

Γιὰ τ’ ἄλλα ὅλα ἐγὼ σωπαίνω — στὴ γλώσσα μου ἔχει μπεῖ

κι ἔχει καθίσει πάνω της ἕνα τεράστιο βόδι

καὶ μοῦ ’χει κόψει τὴ λαλιά μου·

μὰ τὸ παλάτι ἄν-ε μποροῦσε νὰ μιλήσει,

ξεκάθαρα πολὺ θὰν τά ’λεγε ὅλα.

Ἐγὼ σ’ ὅσους τὰ ξέρουν, ναί, μιλῶ…

μιλῶ καὶ θέλω νὰ μιλῶ·

σ’ ὅσους ὅμως δὲ νογᾶν δὲ λέω λέξη.

 

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.