ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...
Γιώργος Κεντρωτής,Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο ΕΚΠΑ και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα της Νομικής από το Πανεπιστήμιο του Ζάαρλαντ της Γερμανίας. Άσκησε επί 14 έτη τη δικηγορία στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Το 1994 εκλέχτηκε καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, όπου και υπηρετεί μέχρι σήμερα. Εκτός από τα θεωρητικά συγγράμματα και άρθρα του γύρω από τη μετάφραση έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό μεταφρασμάτων. Ανάμεσα στους συγγραφείς, έργα των οποίων έχει μεταφράσει στη γλώσσα μας, συγκαταλέγονται ο Αισχύλος, ο Πλάτων, ο Κικέρων, ο Τάκιτος, ο Βίκο, ο Μπρεχτ, ο Νερούδα, ο Μαγιακόφσκι, ο Παβέζε, ο Παζολίνι, ο Μούζιλ, ο Μπροχ, ο Μπωντλαίρ, ο Πας. Έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα, έξι ποιητικές συλλογές και αρκετά δοκίμια σχετικά με τον Διονύσιο Σολωμό, την Επτανησιακή Σχολή και τον Γιάννη Ρίτσο. Έχει διδάξει σε πανεπιστήμια της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Τουρκίας και της Κύπρου και είναι μέλος πολλών επιστημονικών εταιριών καθώς και αντεπιστέλλον μέλος της Ισπανοαμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων της Μαδρίτης. Για τον έργο του έχει βραβευθεί στην Ελλάδα και στην Ιταλία.
GEORGES
SCHÉHADÉ
LES JETS D’EAU
Les jets d’eau font des bonds
de chats
Pour loucher jusqu’aux étoils,
Dans le jardin des acacias
Où coule une lune de toile.
Ils imitent des pagodes,
Une chute de clefs d’argent
Puis les actrices à la mode
Et les pinsons des pauvres
gens.
Derrière le mur du jardin
Qu’enjambe le bruit des choses,
Les aveugles les croient des
roses
Et s’arrêtent sur le chemin.
JEAN
ARP
L’INSONORE BLEU
Enfin je puis quitter ce pays
plein de bruit.
D’innombrables fouets
claquent, parfois seuls, parfois tous ensamble. Ils claquent jour et nuit.
Un vent furieux souffle sans
cesse et fait batter la grandiloquence des drapeaux et des fanions du pays qui
portent des crécelles.
À tout cela s’ajoute encore
l’étrange habitude de faire éclater constamment d’énormes sacs gonflés d’air à
craquer. Avec des borborygmes incongrus le vent se décharge des sacs qui se
déchirent en chiffons.
Comment suis-je donc venu dans
ce pays niais, tapageur ?
Je francis la frontière,
accompagné des chants stupides, déclamatoires.
Je cours. Enfin je pénètre
dans le loin, dans l'insonore bleu des nostalgies.
MARIANNE
VON HIRTUM
DANS CES CHAMBRES
Dans ces chambres
le
miel matinal me pénétrera
car
ce sont chambres de l’esprit
Me
parvient cependant la douceur
d’hélice
de tes cheveux blonds
Sous
la vitre opaque je sais
danser
des neiges :
aussitôt
me découvre
bête
à tout dire
Qu’elle
s’approche la jeunesse des chiffonniers
qu’aurez-vous
à me reprocher
—
pas des jaunes sortilèges et peu d’espoir :
j’écoute
jouer les gondoles
aux
cordes en saumure de vent
Me
rêve une vie de mammouth
en
feuilles plus dures
que
les trois pierres de notre amour
Si
tu n’as plus un mot à dire
viens
partager ma solitude cylindrique
où
petites filles nous ferons la ronde
Je
peux bien refermer les mains
sur
ton corps de femme :
sera
la plus aimée la tête de triangle
couchée
entre les seins
Je
suis la bête qui peut tout faire
ce
matin
PABLO PICASSO
9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1936
(Ι)
είναι η πράσινη απόχρωση αμύγδαλο η θάλασσα του δύσκολου γέλιου βιολέτα κοχύλι κουκί ποτήρι μαυρίλα σιωπή σχιστόλιθος συμπέρασμα μούσμουλο παλιάτσος
(II)
είναι η θάλασσα γέλιο κοχύλι της δύσκολης βιολέτας το αμύγδαλό σου μαυρίλα κουκί φασόλι γυαλί σιωπή σχιστόλιθος ο πράσινος παλιάτσος συμπέρασμα
(III)
παράθυρο μαυρίλα σιωπή θάλασσα σχιστόλιθος πράσινο γελαστό κουκί είναι η βιολέτα κοχύλι παλιάτσος το συμπέρασμα σου
(IV)
μαυρίλα κουκί πράσινη σιωπή κοχύλι σχιστόλιθος το αμύγδαλό σου θάλασσα βιολέτα το γυάλινο συμπέρασμα είναι για γέλια
(V)
συμπέρασμα είναι το γέλιο σου κοχύλι θάλασσα βιολέτα σχιστόλιθος η πράσινη μαυρίλα σιωπή γυαλί αμύγδαλο
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ
ΚΑΟ ΤΣΟΥ ΧΑΝ (256/247-195 π.Χ.)
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ
Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΚΑΙ ΛΕΕΙ
Βροχή
και αστραποβρόντια συνεχώς.
Πετούν
τα σύννεφα, πετάνε.
Σαν
κι εκείνα έτσι κι εγώ
με
την ισχύ μου κυριάρχησα στον κόσμο.
Στη
γη που γεννήθηκα βρίσκομαι και πάλι τώρα.
Μα
για πείτε μου κάτι:
τους
ήρωες εγώ πού θαν τους βρω,
στα
σύνορά μου φύλακες νά ’χω;
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
ΤΑΟ
ΓΙΟΥΑΝ ΜΙΝΓΚ (365-427 μ.Χ.)
ΑΠΟ
ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΙΠΟΤΑ
Τα
μαλλιά μου έχουν γίνει πιο άσπρα κι από άσπρα.
Το
κορμί μου έχει χρόνια τώρα νερουλιάσει.
Τέσσερις
γιους του λόγου μου έχω, να μη μου αβασκαθούν,
κι
ούτ’ ένας τους δεν αγαπάει τη ζωγραφική, την ποίηση.
Καβάλησε
τα δεκαέξι ο Αχ Σου, και με την αρίδα του απλωμένη
πρωταθλητής
ανακηρύχθηκε στο αραλίκι.
Ο
Αχ Σουάν δείχνει πως όλο και κάτι πάει να μάθει,
μα
δεν ακούει λέξη έτσι και του πεις για γράμματα.
Στα
δεκατρία του το χαζοπούλι ο Γιουνγκ Τουάν
το
εφτά μπερδεύει ακόμα με το έξι ο έρμος.
Ο
τέταρτός μου, ο Τουνγκ Τσε, έγινε προχτές εννιά
και
ξέρει μόνο τί; — κάστανα κι αχλάδια!
Μπορεί
όλο τούτο νά ’ναι θέλημα Θεού λέω — μάλλον.
Ε,
αφού είναι έτσι, καλά ας είναι εμένα το κρασάκι μου.
Εις
υγείαν!
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
CÉSAR CANTONI
ΕΠΕΤΕΙΟΣ
2 Απριλίου 1982:
αρχίζει, χωρίς εισαγωγές,
ο πόλεμος στις Μαλβίνες.
Σαράντα δύο χρόνια μετά,
το αγγλικό πυροβολικό
συνεχίζει να κατατρέχει τη μνήμη μου.
«Νικάμε!»
ακούω τον στρατηγό Γαλτιέρι να λέει,
με αιθυλεστερική
έμφαση.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
RAFAEL ALBERTI
ΠΕΡΠΑTΗΣΑ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕ TA ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ
Ο γαλαξίας πέθανε μπας και κοιμηθεί μία ώρα μόνο πάνω από τα στάρια,
έστω και μια ώρα για να ξεχάσει τόσο δρόμο χυμένο,
τόσο πολύ και έσχατο απόηχο ανώνυμων ηρωικών ψυχών που τις ξανάκανε ο αέρας δικές του.
Βεβαίως και ξέρω πώς να σώσω τον εαυτό μου στα τυφλά απ’ αυτούς τους πύργους που πρέπει να ρωτήσουν την αυγή για τη ρίζα και την καταγωγή του λίκνου του δικού μου.
Είμαι αυτός,
αυτός ο ίδιος που ακολουθεί την εναέρια διαδρομή του αίματός του χωρίς να θέλει ν’ ανοίξει τα μάτια του.
Γεννιούνται πουλιά που διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν και να συντριβούν επάνω στα κοντυνότερά τους άστρα.
Τα πόδια μου έχουν δείξει ότι αν υπάρχουν πέτρες στον ουρανό είναι σχεδόν ακίνδυνες
εκεί που τα χέρια διαλέγουν για την ανάπαυσή τους το όποιο μισόφωτο συντηρούν οι κιθάρες,
και τα μαλλιά θυμούνται ακόμα το κλάμα των που κλαίνε οι ιτιές όποτε πεθαίνουν τα ποτάμια.
Αύριο θα μ’ ακούσετε να βεβαιώνω ότι υπάρχουν ακόμα ύψη
όπου τ’ αφτιά αντιλαμβάνονται το λείψανο του όποιου φύλλου
κι ας έχει πεθάνει εδώ και δέκα αιώνες πριν
καθώς και εκείνο το συγκεκαλυμμένο όνομα που επιπλέει στων εξαφανισμένων φωνών την κάθοδο.
Κι όσο για μένα καθόλου μα καθόλου να ελέγξω δεν χρειάζεται της Γης τη στρογγυλότητα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ
Παρατίθενται οι υπέροχοι κολοφώνες που δημιούργησε ο αρχιμάστορας Γιάννης Μαμάης για να "συνοψίσουν" και να στολίσουν τα δύο μεταφράσματά μου που εκδόθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Gutenberg. Χρησιμοποιήθηκαν ξυλογραφίες του Νεμέσιο Αντούνες και του Χοσέ Βεντουρέλι. Και οι δύο χιλιανοί καλλιτέχνες υπήρξαν φίλοι του Νερούδα.