ΕΛΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, ΝΑ ΜΟΥ ΚΟΨΕΙΣ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΡΕΥΜΑ...

... και θα δεις τί θα σου κόψω εγώ!


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΠΑΝΟΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑΣ: ΕΝΤΙΜΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΚΥΡ-ΠΑΝΤΕΛΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΣΑΝΤΡΑ ΛΟΥΝΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η SANDRA LUNA


A UN SEMEJANTE

Vení... charlemos, sentate un poco.
La humanidad se viene encima.
Ya no podemos, hermano loco
buscar a Dios por las esquinas...
Se lo llevaron, lo secuestraron
y ¡nadie paga su rescate!
Vení que afuera está el turbión,
de tanta gente sin piedad
de tanto ser sin corazón.

Si a vos te duele como a mí...
La lluvia en el jardín y en una rosa.
Si te dan ganas de llorar,
a fuerza de vibrar, por cualquier cosa.
Decí qué hacemos vos y yo
qué cosa vos y yo sobre este mundo.
¡Buscando amor en un desierto
tan estéril y tan muerto
que no crece ya la flor!

Vení... charlemos, sentate un poco.
¡No ves que sos mi semejante!
A ver probemos, hermano loco
salvar el alma cuanto antes.
Es un asombro, tener tu hombro
y es un milagro la ternura...
¡Sentir tu mano fraternal!
Saber que siempre para vos...
¡El bien es bien y el mal es mal!



Στίχοι & μουσική: Eladia Blázquez.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΛΒΕΡΤΟ ΑΜΟΡ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALBERTO AMOR: CUANDO LLORA LA MILONGA

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ


ΑΛΑΝΑ ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΣΣΑ

Σε αγαπώ τσαχπίνα μου, τσαχπίνικο
γιατ' είσ' απ' τον Περαία,
κι εσύ πολύ με αγαπάς, αλάνικο,
και κάνουμε παρέα.

Όταν σε πρωτογνώρισα, τσαχπίνα μου
μού 'κανες πεισματάκια,
και την καρδιά μου τη γέμισες, αλάνικο,
με χίλια δυό φαρμάκια.

Κι έτσι καιρός δεν πέρασε, τσαχπίνικο
τα μαύρα σου ματάκια,
ζηλέψανε τα μάτια μου, αλάνικο,
να γίνουνε ταιράκια.

Τώρα που σμίξαμε τα δυό, αλάνικο
γιατί με βασανίζεις,
και κάθε μέρα μια γουλιά, αλάνικο,
φαρμάκι με ποτίζεις.

ΒΙΟΣΟΦΙΑ ΤΣΕΠΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΔΟΥΡΑΚΗΣ


ΕΦΥΜΝΙΟ

Η λύπη σου είναι ένα ποίημα του δρόμου
σε ράφι αστού λακαριστό
άκοπο ελεγείο
ένα αστείο παρακμής
σε κάποιο μπαρ ώρα αιχμής
με ξώπλατα και τατουάζ ηθοποιός γκαρσόνα
είναι σκυλί που αλυχτά μες σε στρατώνα

η λύπη σου είναι ένα ποίημα του δρόμου
σταυρόλεξο σε κατάστρωμα, βιοσοφία τσέπης
σ’ ένα υγρό λιθόστρωτο αρχοντικός επαίτης
νυχτερινή περπατησιά, σύνορο της ματιάς σου
μιά μαγιάτικη πηγή να ξεδιψά η χαρά σου



Από το βιβλίο: Γιώργος Πρεβεδουράκης, «Στιγμιόγραφο» Πλανόδιον, Αθήνα 2011, σελ. 12.

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ

ΑΛΦΟΝΣΙΝΑ ΣΤΟΡΝΙ!

ALFONSINA STORNI


EL SUEÑO

Yo vi dos soles rojos dominando el espacio
Perlaban en sus rayos las luces de topacio
y tendí mis dos manos hambrientas de infinito
para estrujar en ellas un inefable mito.

Las dos pupilas rojas como rosas del cielo
cegaron mis pupilas, soberbias en su anhelo
de mirar cara a cara los toques de diamantes.

Después, como un crujido de nudos que se quiebran...
Tempestades soberbias que en los mares se enhebran;
parto de los dioses... Un quejido de dios...
¡Y bocas que se muerden en un supremo adiós!

Más tarde una sonata más dulce que la miel;
agonía de lirios en el jardín aquel.
palacio de oro y oro donde habita una maga
que ha dormido cien años por maldición aciaga.

Y después manos blancas desparramando rosas
sobre el alma escondida y serena de las cosas...
Y un silencio de muerte cansado y sepulcral
donde se prende el lotus venenoso del mal.

Y después la mañana que llega a los cristales
del cuarto miserable donde muerdo mis males...
Y después otro día que se esboza en el lloro
de mis días sin sol, de mis soles sin oro!..

ΠΑΙΖΕΙ Ο ΧΑΒΙΕ ΚΑΣΑΓΙΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΠΑΙΖΕΙ Ο JAVIER CASALLA: A MEDIA NOCHE

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΑ ΤΕΡΕΣΑ ΒΕΡΑ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARIA TERESA VERA


VEINTE AÑOS

¿ Qué te importa que te ame,
si tú no me quieres ya ?
el amor que ya ha pasado
no se debe recordar
Fui la ilusión de tu vida
un día lejano ya,
hoy represento al pasado,
no me puedo conformar.

Si las cosas que uno quiere
se pudieran alcanzar,
tú me quisieras lo mismo
que veinte años atrás.
Con qué tristeza miramos
un amor que se nos va
es un pedazo del alma
que se arranca sin piedad.


*****************************


ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ

Τι σημαίνει αγάπη πια
τώρα που δε μ’ αγαπάς;
Ο έρωτάς μας πέρασε·
τον θυμάμαι – με πονά.
Είμουν ψέμα της ζωής σου
χρόνια τώρα, χρόνια πριν·
είμαι παρελθόν για σένα
και για εμέ μιά σκιά είσαι εσύ.

Αν οι πόθοι που ποθούμε
βγαίναν πάντα αληθινοί,
θα μ’ αγάπαγες σαν όπως
είκοσι χρονάκια πριν.
Πόση θλίψη αφήνουμε
στον έρωτα που σβήνει:
το κουρέλι της ψυχής μας
του χιονιά παιχνίδι εγίνη.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΔΟΥΑΡΔΟ ΚΑΡΡΑΝΣΑ!

EDUARDO CARRANZA (1913-1985)


AZUL DE TI

Pensar en ti es azul, como ir vagando
por un bosque dorado al mediodía:
nacen jardines en el habla mía
y con mis nubes por tus sueños ando.

Nos une y nos separa un aire blando,
una distancia de melancolía;
yo alzo los brazos de mi poesía,
azul de ti, dolido y esperando.

Es como un horizonte de violines
o un tibio sufrimiento de jazmines
pensar en ti, de azul temperamento.

El mundo se me vuelve cristalino,
y te miro, entre lámparas de trino,
azul domingo de mi pensamiento.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ


ΚΑΤΙ ΜΕ ΤΡΑΒΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

Για σε τραγούδια ερωτικά
λέω τις νύχτες μυστικά
με μια χαβάγια
με μιαν αρμόνικα τρελή
μ' ένα τσιγγάνικο βιολί
σου κάνω μάγια

Αν μάθω πως άλλον αγαπάς
όσο μακριά μου κι αν θα πας,
θα σ' έχω άχτι
από μιά ψεύτρα σου ματιά
έπεσα μέσα στη φωτιά
κι έγινα στάχτη

Κάτι με τραβά κοντά σου
μα δεν ξέρω τι
λαχταρώ τον έρωτα σου
πες μου το γιατί

Όρκο παίρνω στ' όνομα σου,
πίνω και μεθώ
κάτι με τραβά κοντά σου
όπου κι αν βρεθώ

Σ’ αυτή τη σφαίρα που γυρνά
ο χρόνος πίκρες μας κερνά
αν θέλεις σκέψου
πάψε τα λόγια τα πολλά
άσε τα σκέρτσα τα τρελά
και συμμαζέψου

Προτού κι εγώ σε βαρεθώ
έλα με βήμα πιο γοργό
έλα κοντά μου
έλα στης νύχτας τη σιγή
να μου γιατρέψεις μια πληγή
απ’ την καρδιά μου



Στίχοι: Αιμίλιος Σαββίδης.
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ.

ΛΟΥΙΣ ΑΛΒΕΡΤΟ ΔΕ ΚΟΥΕΝΚΑ

LUIS ALBERTO DE CUENCA (1950)


EL DESAYUNO

Me gusta cuando dices tonterías,
cuando metes la pata, cuando mientes,
cuando te vas de compras con tu madre
y llego tarde al cine por tu culpa.
Me gustas más cuando es mi cumpleaños
y me cubres de besos y de tartas,
o cuando eres feliz y se te nota,
o cuando eres genial con una frase
que lo resume todo, o cuando ríes
(tu risa es una ducha en el infierno),
o cuando me perdonas un olvido.
Pero aún me gustas más, tanto que casi
no puedo resistir lo que me gustas,
cuando, llena de vida, te despiertas
y lo primero que haces es decirme:
"Tengo un hambre feroz esta mañana.
Voy a empezar contigo el desayuno".

ΔΟΚΙΜΟΣ

ΠΑΝΑΓΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ (1940)


ΔΟΚΙΜΟΣ

      Στον Ευάγγελο Κολιό

Πρωτόμπαρκος κινάς καδένες να χαπιάρεις
μέσα σε στρίτσα που μυρίζανε βαριά.
Άσμενος ατενίζεις; άθυρμα η καρδιά;
Ο χρόνος τέρμινο, αρμενιστής, λυράρης.

Ντούκια φερμάριζες τους κάβους μ’ εξαρτία
και μόνε μόνε, σκεπτόσουν βιαστικά
πως εάν σπάσουν, θα σε πάρουν μακριά
από του πόρτο που σου πρέπει η αμαρτία.

Κρουζέτα ματσακόνιζες, ρέλια μουράδες,
κουβέρτες έβαφες, αβέρτες βρομερές.
Νύχτες και άναστρες έσερνες θολές
των λιμανιών τις μονοσήμαντες κυράδες.

Κι όταν ερχότανε η ώρα να σκατζάρεις,
από το σώμα σου να διώξεις τη σκουριά,
χαρά σου μόνη μιά τ’ ορίζοντα ματιά
όταν μαθήτευες τ’ αστέρια πώς να πάρεις.

Μ’ άπνοιες έτρεξε ο χρόνος κι αληγίες
στους ώμους έφερε σιρίτια χρυσαφιά.
Δόκιμος έμεινες στη σκέψη τελικά,
μιά και τρομάζεις πως υπάρχουν Ερινύες.



Από το βιβλίο: Παναγής Αντωνόπουλος, «Το μπάρκο», Κάκτος, Αθήνα 2005, σελ. 26.

Η ΓΕΙΤΩΝ ΤΟΥ ΤΙΜΟΛΕΟΝΤΟΣ ΑΜΠΕΛΑ

ΤΙΜΟΛΕΩΝ ΑΜΠΕΛΑΣ (1850-1929)


Η ΓΕΙΤΩΝ

Και ήτο η γείτων
ξανθή λευκοχίτων
εστία χαρίτων
πλουσίων, αρρήτων·
και έλεγον φρίττων,
το μέτωπον πλήττων:
ω είθε αχίτων
να ήτο η γείτων!

ΑΜΕΛΙΑ ΒΙΑΖΙΟΝΙ!

AMELIA BIAGIONI (1916-2000)


LLUVIA

Llueve porque te nombro y estoy triste,
porque ando tu silencio recorriendo,
y porque tanto mi esperanza insiste,
que deshojada en agua voy muriendo.

La lluvia es mi llamado que persiste
y que afuera te aguarda, padeciendo,
mientras por un camino que no existe
como una despedida estás viniendo.

La lluvia, fiel lamido, va a tu encuentro.
La lluvia, perro gris que reconoce
tu balada; la lluvia, mi recuerdo.

Iré a estrechar tu ausencia lluvia adentro,
a recibir tu olvido en largo roce:
Que mi sangre no sepa que te pierdo.