Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

ΑΛΑΙΝ ΖΟΥΦΡΟΥΑ!



ALAIN JOUFFROY


[TU NE COMPRENDS PAS DIS-TU]

tu ne comprends pas dis-tu
tu t’étonnes menton en avant
que je m’emmêle et m’encombre d’excuses
alors que la décision est prise
que toutes les portes en moi sont dévergondées
que deux mois ont retourné ma peau
mais tu comprends en même temps tu me guides en ce dédale glauque tu danses sur le seuil de ta confusion
et je te vois
aigle blanc, aigle-femme sur ta branche
épier la faiblesse du moment
prête à taillader d’un coup la perfection
un siècle entier double ma colère quelque chose nous égalise sans pitié n’attends pas que le siècle ait capoté j’ai la mort pendue à tes basques ta confiance peut m’en défatiguer

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΑΛΦΟΝΣΟ ΜΠΟΡΝΤΟΝΑΡΟ!



ALFONSO BORDONARO


DORMI

Irriverente, maliziosa la luce entra dentro,
disfatte le lenzuola, ti coprono appena,
mentre dormi, distese le mani ed il capo chino.
Ladri quei raggi, a rapirti dentro,
mentre si posano sul tuo corpo bianco,
a voler trafiggere la pelle,
fin quasi dove la vista non arriva,
ad incantar quei lineamenti puri,
ad adornarli fra luci e ombre
che disegnano il tuo viso.
Lasciano immaginare i seni,
nella penombra avvolti,
fin giù sui fianchi.
Dormi venere, riposi.
Solo la luce cammina a perlustrare Te,
lì dove ti adagi,
Lei sola, avida di goder
del tuo contatto, del tuo profumo,
teofania di un corpo che non muta.


ΑΝΡΙ ΤΟΜΑΣ!



HENRI THOMAS


LE GOUFFRE DU JOUR

A chaque aube étonnant de son cri de colombe
un silence où dormaient les fougères du givre,
le même somnambule ouvre ses grands yeux ivres
et droit dans l’inconnu glisse comme une bombe,

sa clameur en tombant dissipe les forêts,
déchire les filets où s’agitent nos rêves
et dans un grand remous mille maisons se lèvent
et la neuve clarté se tache d’un sang frais ;

villas, palais marins qui buvez la lumière
par toutes vos blancheurs dès l’aurore ravies,
sentez-vous le soleil ourdissant dans la pierre
un réseau frémissant qui capture la vie ?

Les dormeurs de midi verront ces fables sourdes
déchirer leur sommeil en un fiévreux sillage,
à peine s’arrêter pour jeter leur message
et couler dans le sang comme barques trop lourdes.

ΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ



RENÉ CHAR


ΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ
Ντεμπούτο του παρτζάνου

Ο ποιητής έχει γυρίσει εδώ και πολλά χρόνια στου πατέρα το τίποτα. Μην τον καλείτε όλοι όσοι τον αγαπάτε. Αν σας φαίνεται ότι δεν έχει πια του χελιδονιού η φτερούγα καθρέφτη επάνω στη γη, να την ξεχάσετε την ευτυχία ετούτη. Όποιος εφούρνισε καρβέλι του τον πόνο δεν είναι ορατός στον μέσα λήθαργο που ολοένα πορφυρώνεται.
  Αχ! το κάλλος και η αλήθεια σαν να σάς κάνουν να είστε πολλοί παρόντες στους χαιρετισμούς της απελευθέρωσης!



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ


ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Γιάννης Ρίτσος, "Γραφή τυφλού", Κέδρος, Αθήνα 1979.





ΟΙ ΛΕΙΧΗΝΕΣ




RENÉ CHAR


ΟΙ ΛΕΙΧΗΝΕΣ

Περπατούσα στα λοφάκια ανάμεσα μιας γης καθαρής – απόκρυφες οι ανάσες, τα φυτά αμνήμονα. Το βουνό υψωνότανε, φιάλη πεπληρωμένη σκιόφωτος που έσφιγγε κάποια στιγμή απ’ ολούθε τα έργα της δίψας. Τα ίχνη μου εχάνονταν, η ύπαρξή μου. Η όψη σου εσένα εγλίστραγε κατρακυλώντας μπρος στα μάτια μου. Δεν ήταν παρά ένα στίγμα καθώς αναζητούσα τη μέλισσα που θα την έκανε άνθος και θα την έλεγε ον έμβιο, ολοζώντανο. Προς τον χωρισμό βαδίζαμε, κατά ’κεί πηγαίναμε. Εσύ θα έμενες στο οροπέδιο των αρωμάτων κι εγώ θα τρύπωνα στον κήπο του κενού. Εκεί, υπό την επιστασία των βράχων και μες στην πλησμονή του ανέμου, θα ζήταγα απ’ την ατόφυα νύχτα να διαθέσει ένα κομμάτι του ύπνου μου για ν’ αβγατίσει την ευτυχία σου. Και όλοι, μα όλοι οι καρποί κτήμα θα ήσαν έπειτα δικό σου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.