Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΑΔΕΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ




RENÉ CHAR


ΑΔΕΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Σε κάτι λοφοπλαγιές κοντά στο χωριό κατασκηνώνουν χωράφια που βγάνουν μιμόζες. Την εποχή της συγκομιδής των καρπών συμβαίνει ενίοτε να συναπαντήσεις, αρκετά μακριά απ’ τον τόπο της, κάποια κοπέλα που ευωδιάζει μύρα εξαιρετικά χιλιάδες και που τα χέρια της έχουν εργαστεί σκληρά, πολύ σκληρά όλη μέρα ανάμεσα στα εύθραυστα κλαράκια. Όμοια με λάμπα είναι και μ’ ένα φωτοστέφανο αρώματος πλατύτατο απομακρύνεται, φεύγει, πηγαίνει έχοντας πια το ηλιοβασίλεμα στα νώτα της.
  Να της απευθύνεις το λόγο θά ’τανε ιεροσυλία.
  Τα χόρτα λειώνουν κάτω απ’ τα σχοινένια της παπούτσια· άνοιξέ της δρόμο να διαβεί, να πάει. Μπορεί και νά ’σαι τυχερός και να διακρίνεις να διαγράφεται στα χείλη της η χίμαιρα της υγρασίας που αρδεύει βαθιά τη Νύχτα.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



ΑΝΤΩΝΕΝ ΑΡΤΩ!




ANTONIN ARTAUD


CELUI QUI N’EST PAS NE SAIT PAS

Celui qui n’est pas ne sait pas,
L’obéissant ne souffre pas.

C’est à celui qui est à savoir
Pourquoi l’obéissance entière
Est ce qui n’a jamais souffert

Lorsque l’Être est ce qui s’effrite
Comme la masse de la mer.

Jamais plus tu ne seras quitte,
Ils vont au but et tu t’agites,
Ton destin est le plus amer.

Les poissons de la mer sont morts
Parce qu’ils ont préféré à être
D’aller au but sans rien connaître
De ce que tu appelles obéir

Dieu seul est ce que n’obéit pas,
Tous les autres êtres ne sont pas
Encore, et ils souffrent.
Ils souffrent ni vivants ni morts.
Pourquoi ?

– Mais enfin les obéissants vivent,
On ne peut pas dire qu’ils ne sont pas.

– Ils vivent et n’existent pas.
Pourquoi ?

– Pourquoi ? Il faut faire tomber la porte
Qui sépare l’Être d’obéir !

L’Être est celui qui s’imagine
Être assez pour se dispenser
D’apprendre ce que veut la mer…

– Mais tout petit poisson le sait !

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΠΙΕΡ-ΑΛΜΠΕΡ ΖΟΥΡΝΤΑΝ!




PIERRE-ALBERT JOURDAN


MARCHER

Pierre et poussière du chemin,
homme désagrégé, homme comblé
tout entier dans cette image de son sang,
de son avenir de silence ;
lente et lourde pierre poussiéreuse
qui dévale le sang abrupt,
long cri se délivrant
de l’étouffant tableau de calme inaccessible

le corps soudain se connaît cible,
se fait violence
à portée de la masse obscure
qui l’étreint.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ




ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ


ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ

Ένα λευκό πουκάμισο
μια βρώμικη φανέλα
ένας φίλος που ξέκοψε
μια γνωριμία που απεμάκρυνα ευσχήμως
το κορίτσι που δεν μ’ αγάπησε
η γυναίκα που μ’ άφησε αδιάφορο κι ας μ’ αγαπούσε
μια δουλειά που παράτησα
μια θεσούλα που αγκιστρώθηκα επάνω της με πείσμα
κι ένα πλήθος άλλα
μικρά ή μεγάλα περιστατικά
σκέψεις αισθήματα συμβάντα
για μια στιγμή
πήραν μορφή και σχήμα
σαν
από μόνα τους
ξαφνικά
και στήθηκαν εμπρός μου επιμένοντας
πως είναι «η ζωή μου».

Για μια στιγμή κλονίστηκα·
για μια στιγμή.




Από το βιβλίο: Σπύρος Τσακνιάς, «Τα ποιήματα 1952-1992», Στιγμή,  Αθήνα 2000, σελ. 64.


Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΓΓΕΙΟ ΤΟΥ 6ου ΑΙΩΝΑ




ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΝΤΑΚΗΣ


ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΓΓΕΙΟ ΤΟΥ 6ου ΑΙΩΝΑ

Η πένθιμη συνοδεία των οπλιτών
που βαδίζει μπροστά,
σημαίνει θάνατο.
Κι η άκαμπτη ιέρεια που προσφέρει το ρόδι –
διαβατήριο για τα Ηλύσια,
σημαίνει θάνατο.
Κι ο άνδρας που στέκει ακίνητος
με πένθιμη σοβαρότητα κι άβουλη
καρτερία
προσμένει τη μοίρα.
Κι ο θάνατος θάνατος πλησιάζει αργά
πλησιάζει μ’ απόφαση, σταθερά
το τέλος –
ο θάνατος –
Τέλος.



Από το βιβλίο: Ανδρέας Λεντάκης, «Τοτεμισμός», Τυπωθήτω, Β΄ έκδοση Αθήνα 2008 (Α΄ έκδοση Κέδρος, Αθήνα 1974), σελ.45.