ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΙΚΟ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΙΚΟ

 

Στην πλαγιά του αναχώματος οι άγγελοι τσαλακώνουν τις μάλλινες εσθήτες τους στις ατσάλινες και σμαραγδένιες χλόες.

Φλόγινοι λειμώνες χοροπηδούν ίσαμε την κορυφή τού σαν μαστάρι γήλοφου. Αριστερά τα κοπροχώματα των παρυφών τσαλαπατιούνται απ’ όλες τις ανθρωποκτονίες και απ’ όλες τις μάχες, της δε καταστροφής όλες οι κλαγγές σέρνουνε τη γραμμή  του δρόμου τους. Πίσω απ’ τη δεξιά παρυφή γράφεται η γραμμή της ανατολής, της προόδου.

Και ενόσω τη μπάντα στο επάνω μέρος του πίνακα τη σχηματίζουν η περιστρεφόμενη και πηδηχτή βουή κοχυλιών βγαλμένων από πλήθος  θάλασσες  και ανθρώπινες νύχτες,

η ανθισμένη γλυκύτητα των αστεριών και του ουρανού και οτιδήποτε άλλου ροβολάει στην πλαγιά απέναντι, σαν καλάθι, — φάτσα-φάτσα με το πρόσωπό μας, κάνει την άβυσσο ν’ ανθίζει, αλλά και όλο το εκεί αποκάτω γαλάζιο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΓΙΟΡΤΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΓΙΟΡΤΗ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ

 

Βουίζει ο καταρράκτης πίσω από τα καλυβόσπιτα της οπερέτας. Πολυέλαιοι μακραίνουν συνέχεια μες στα κηποπερίβολα και τις αλέες πλάι στον Μαίανδρο τις πράσινα και τις κόκκινες χρόες του ηλιογέρματος. Του Οράτιου οι Νύμφες με κομμώσεις σε στυλ Πρεμιέ Αμπίρ – Κυκλικοί Χοροί σιβηριανοί, του δε Φραγκίσκου Μπουσέ κινέζικοι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

 

Αρκετά είδα. Το όραμα το απάντησα σ’ όποιον αέρα κι αν επήγα.

Αρκετά απόκτησα. Βουή των πόλεων, το βράδυ, μα και με τον ήλιο, πάντοτε.

Και αρκετά έμαθα. Τους σταθμούς του βίου. – Ω Βουή και ω Οράματα!

Ώρα γι’ αναχώρηση τώρα μες στην καινούργια αφοσίωση και στους νέους θορύβους!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΘΑΛΑΣΣΟΓΡΑΦΙΑ

 

Τ’ ασημένια και τα μπρούντζινα κάρα –

Οι χαλύβδινες και οι ασημένιες πλώρες  –

Δέρνουν τους αφρούς, –

Τις ρίζες αροτριώνουν των βάτων.

Του ρεικότοπου τα ρεύματα,

Οι απέραντοι της άμπωτης ολκοί

Τραβούν μαζί όλο κύκλους-κύκλους κατά την Ανατολή,

Προς τους στύλους του δάσους, –

Προς τους κορμούς του μόλου,

Που τις άκρες του στρόβιλοι φωτός τις βαράνε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΡΧΑΪΚΟ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΑΡΧΑΪΚΟ

 

Ω του Πανός γιέ εσύ, τρισχαριτωμένε! Στο μέτωπό σου ολόγυρα, το στεφανωμένο όλο με μούρα και με ανθάκια, τα μάτια σου, δυο σφαίρες πολύτιμες, συνέχεια αναδεύουν και αναδεύονται. Λεκιασμένες από οινολάσπες φαιόχρωμες οι παρειές σου έχουνε σκαφτεί κι έχουν γουβιάνει. Αστράφτουν οι κυνόδοντες σου. Το στήθος σου μοιάζει κίθαρις, ντιντινίσματα κυκλοφορούν στους ξανθούς σου βραχίονες. Η δε καρδιά σου χτυπάει σε αυτή τη μήτρα όπου και κοιμάται το διπλό το φύλο. Μα βγες εσύ τώρα και προχώρα τη νύχτα, σειώντας απαλά, τρισάπαλα αυτή τη γάμπα, αυτόν τον δεύτερο μηρό και τούτη την αριστερή την κνήμη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΗ

 

ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟ

 

ΤΑ ΤΡΑΜ

 

FEDERICO GARCÍA LORCA / ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

 

[ΤΑ ΤΡΑΜ]

 

Νεκρός κείτονταν μες στο δρόμο

Βαθιά στην πλάτη το μαχαίρι

Κανείς δεν άπλωσε το χέρι

Κανείς δεν πάτησε το νόμο

 

Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ

Νταρανταντάν νταρανταντάν νταρανταντάν

 

Κλείσαν τα μαγαζιά οι γειτόνοι

Και τα μαζέψαν μάνι-μάνι

Σκορπίσαν όλοι απ’ το σεργιάνι

Άλλωστε πήρε να νυχτώνει

 

Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ

Νταρανταντάν νταρανταντάν νταρανταντάν

 

Στου φεγγαριού το φως γυαλίζει

Το κάθετο γυμνό λεπίδι

Αδιάφορο πελώριο φίδι

Το τραμ περνά και κουδουνίζει

 

Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ

Νταρανταντάν νταρανταντάν νταρανταντάν

 

1972

ΟΙ ΠΕΝΤΕ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΠΕΝΤΕ

Οι για μένα πέντε "καλύτεροι" ποδοσφαιριστές στην ιστορία του Θρύλου φαίνονται στις φωτογραφίες Πρόκειται για εντελώς προσωπική άποψη. Αγαπώ όλους όσοι φόρεσαν και τίμησαν την ερυθρόλευκη ριγωτή με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο μέρος της καρδιάς. Αλλά υπάρχουν και οι προτιμήσεις. Οι προτιμήσεις μου, λοιπόν, κατά χρονολογική σειρά (και με όλους τους στην πρώτη θέση), είναι οι εξής:

1. Οι πέντε Αδελφοί Ανδριανόπουλοι

2. Ο Ανδρέας Μουράτης

3. Ο Γιώργος Σιδέρης

4. Ο Νίκος Αναστόπουλος

5. Ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς

Τους τρεις τελευταίους τους πρόλαβα να παίζουν. Ο Σιδέρης είναι το διαχρονικό ολυμπιακό πρότυπό μου. Με τον Αναστόπουλο έχουμε πιεί επανειλημμένως καφέ στο Κολωνάκι και στην Κέρκυρα. Τον Μουράτη τον είχα δει από μακριά στο παλιό Καραϊσκάκη. Τον Γιώργο Ανδριανόπουλο τον είχα χαιρετίσει (όντας εγώ παιδάκι ακόμα) στο πλοίο "Μυρτιδιώτισσα" που έπλεε προς τα Κύθηρα. Τον Λεωνίδα Ανδριανόπουλο (όπως και τον Μουράτη) τον είχα συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία.

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ 100 ΧΡΟΝΩΝ

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ- ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ ΖΗΝΕΛΗΣ

100 ΧΡΟΝΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ

Συνηθίζεται στα αιωνόβια ιωβηλαία των αθλητικών ομάδων να κυριαρχεί ο πανηγυρικός λόγος. Δεν είναι μικρό επίτευγμα, άλλωστε. Εκατό χρόνια είναι χιλιάδες ζωές. Γενιές και γενιές γαλουχημένων οπαδών. Αμέτρητοι παίχτες και διοικούντες. Χρόνια πέτρινα και ρόδινα, σελίδες χρυσές και μαύρες. Προφορικές διηγήσεις και υλικά τεκμήρια. Μια ατέρμονη αλληλουχία σημαινόντων γύρω από το έμβλημα του εκάστοτε συλλόγου που εορτάζει. Οι άνθρωποι, κατά κανόνα, δεν προορίζονται να αιωνίσουν. Οι αθλητικοί σύλλογοι, όμως, το πετυχαίνουν. Και οι ομάδες, όντας οι άνθρωποί τους, προσφέρονται για μια αιωνόβια αποτύπωση της συλλογικής τους ταυτότητας, μέσα από την οποία το άτομο μπορεί να αισθανθεί μέρος μιας μεγαλύτερης ιστορίας από τα στενά όρια του βίου του.

Στη συγκυρία της εκατονταετηρίδας, αυτό που κυριαρχεί είναι η επιταγή για ενδοσκόπηση και συμπύκνωση. Το ερώτημα συγκεκριμένο: τί είναι αυτό που κάνει τον Ολυμπιακό να ξεχωρίζει; Τί τον κάνει μοναδικό και ανεπανάληπτο, στα μάτια φίλων και εχθρών; Ποια είναι, εν τέλει, η φαιά ουσία του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς;

Θα ξεκινήσω λέγοντας πώς τα παραπάνω ερωτήματα δημιουργούν αμηχανία. Πώς να μιλήσεις με χειρουργική ακρίβεια για κάτι που ξεχειλίζει από συναίσθημα; Οι οπαδοί τραγουδάνε για τις ομάδες τους. Και τον αντίπαλο να βρίσουν, πάλι τραγουδιστά θα το κάνουν. Ο πεζός λόγος δεν φτουράει στα σπορ. Στέκει μόνο ως ρεπορτάζ, παρουσιάζοντας τα αθλητικά δρόμενα με σαφή, πλην στείρο, τρόπο. Αυτό, όμως, δεν προσεγγίζει την πραγματικότητα του άμεσα ενδιαφερόμενου, που δεν είναι άλλος από τον ένθερμο οπαδό.

Όπως κάθε οπαδός, έτσι και ο οπαδός του Ολυμπιακού, για να δείξει την αγάπη του προς την ομάδα, τραγουδάει. ‘Είσαι στο Μυαλό κάτι μαγικό’, φωνάζει ρυθμικά το πέταλο έπειτα από κάθε μεγάλη επικράτηση. ‘Θυμάμαι ακόμα ήμουν παιδάκι / Όταν με φέρανε μες το Καραϊσκάκη / Στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα / Από την κάβλα μου δεν έβγαζα κουβέντα’, το σύνθημα που αποτυπώνει πανέμορφα την πρώτη επίσκεψη στο γήπεδο, μια αξέχαστη εμπειρία για κάθε παιδί. ‘Θρύλε θεέ χρόνια πολλά / Εκατό χρόνια και δεν είναι αρκετά’ – έτσι ξεκινά το εορταστικό σύνθημα που σκαρφίστηκε η ερυθρόλευκη κερκίδα για τη σημερινή επέτειο.

Ορμώμενος από το τελευταίο, όμορφο στην απλοϊκότητά του δίστιχο, νομίζω πως αποτυπώνεται μια καθολική αλήθεια για τον Ολυμπιακό. Ένας αιώνας ζωής δεν φτάνει για να περιγράψει εξ ολοκλήρου το τί σημαίνει Ολυμπιακός για τους φανατικούς οπαδούς του. Μου θυμίζει τη ρήση του τέως αρχηγού της ομάδας μπάσκετ Μίλαν Τόμιτς, ο οποίος σε μια δύσκολη συγκυρία, καθησύχασε τον κόσμο λέγοντας το συγκλονιστικό: ‘ο Ολυμπιακός τελειώνει; Δεν τελειώνει ποτέ’. Αυτή η έξοχη φράση, που δεν θα αποτυπωνόταν ποτέ τόσο γλαφυρά από κάποιον που τα ελληνικά είναι η μητρική του γλώσσα, συμπυκνώνει άρτια το μοναδικό DNA του συλλόγου.

Ο Ολυμπιακός είναι καθολικός και ατελείωτος. Από γεννησιμιού του, στις 10 Μάρτιου 1925, με ιδρυτικά μέλη από τον αστικό κόσμο του Πειραιά, ο Ολυμπιακός έγινε αυτός που είναι επειδή αγαπήθηκε παθολογικά από τα λαϊκότερα στρωματά. Μια μαζικότητα, η οποία αν και έχουν αλλάξει τόσα στην ανθρωπογεωγραφία των ελληνικών ομάδων, παραμένει αξιοθαύμαστη. Εκατό χρόνια τώρα, ο Ολυμπιακός παίζει πάντα σε κερκίδες… γεματότερες των αντιπάλων του, σε υψηλότερα ντεσιμπέλ. Ο Ολυμπιακός είναι, πρώτα απ’ όλα, ο πύρινος του κόσμος. ‘Ένας κόσμος ορκισμένα ταγμένος στην ομάδα του. Όπως πολύ εύστοχα έχει διατυπωθεί, ο Ολυμπιακός είναι το βασίλειο της υπερβολής, το παλκοσένικο της ψύχωσης. Με τον ίδιο τρόπου που δεν υπάρχει λίγο έγκυος και λίγο ερωτευμένος, έτσι δεν υπάρχει λίγο Ολυμπιακός. Είναι η φύση της ομάδας τέτοια που τους ντεμί τους κάνει πέρα. Τα συναισθήματα στον Ολυμπιακό βιώνονται πιο έντονα. Τόσο της χαράς, όσο και της λύπης.

Ο Ολυμπιακός έγινε αυτό που είναι χάρη στον Πειραιά, και ο Πειραιάς δεν θα ήταν ποτέ ο ίδιος χωρίς τον Ολυμπιακό. Όπως κάθε ομάδα που προέρχεται από λιμάνι, ο Ολυμπιακός ευτύχησε ο θρύλος του να ταξιδέψει γρήγορα έξω από τα στενά όρια του γενέθλιου τόπου του. Για τους οπαδούς του ανά την υφήλιο, το σύνθημα ‘Θρύλε μην ξεχνάς / Παντού είναι Πειραιάς’ χαίρει κυριολεκτικής σημασίας. Μέρη όπως η Ύδρα, η Κέρκυρα, η Κάλυμνος, η Χίος αποτελούν δεύτερα σπίτια για την ομάδα, καθώς ο κόσμος δεν βλέπει τον Πειραιά ως κάτι ξένο από τα δικά του χώματα, αλλά ως μια φυσική συνέχεια – τη Μέκκα της Ολυμπιακοφροσύνης.

Ο Ολυμπιακός είναι ορθοδοξία και λαϊκή δημοκρατία. Για να διοικήσεις τον Ολυμπιακό, πρέπει να είσαι ο ίδιος άρρωστος με την ομάδα. Ανδριανόπουλοι, Γουλανδρής, Νταϊφάς, Κόκκαλης, Μαρινάκης, Αγγελόπουλοι—πολλά μπορούν να ειπωθούν για το ποιόν μερικών εξ αυτών, αλλά το ασίγαστο πάθος τους για τον Έφηβο είναι αδιαπραγμάτευτο. Όσοι απατεώνες (βλ. Κοσκωτάς-Σαλιαρέλης) καταπιάστηκαν με τα κοινά της ομάδας, όχι μόνο έφυγαν με τις κλοτσιές, αλλά σβήστηκαν από τον χάρτη. Όπως η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια, έτσι και ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δεν αρκεί να αγαπάει την ομάδα—πρέπει να δείχνει ότι τη ζει και την πονάει όπως ο απλός οπαδός της. ‘Άλλος τρόπος να είσαι τιμονιέρης αυτού του συλλόγου δεν υπάρχει.

Ο Ολυμπιακός είναι modus operandi. Ο Ολυμπιακός έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού. Ανεξαρτήτως μεγέθους του αντιπάλου και των πιθανοτήτων που δίνονται, δεν έχει υπάρξει ακόμα η μέρα που ο Ολυμπιακός κατεβαίνει στο γήπεδο με άλλο σκοπό πέρα από την επικράτηση. Ξεροκέφαλος μέχρι παρεξήγησης, ο λαός του Θρύλου έχει την επιπλέον απαίτηση αυτό να γίνεται στα ίσια με τσαμπουκά, όχι με κλεφτοπόλεμο. Ο κόσμος του Ολυμπιακού απαιτεί θέαμα και, πάνω απ’ όλα, κατάθεση ψυχής. Πόσες φορές αγανακτεί φωνάζοντας ‘Αυτό δεν είναι Ολυμπιακός’, ακόμα και σε περιόδους που η ομάδα κερδίζει και μοιάζει πετυχημένη. Χωρίς τη φλόγα στα μάτια των παιχτών, χωρίς να νιώθει πώς η ομάδα σκίζεται γι' αυτούς, η νίκη ξεγυμνώνεται, χάνοντας την αξία της. Μια νίκη άσκοπη, δίχως Ολυμπιακό μέσα της.

Ο Ολυμπιακός είναι τα θαύματά του. Όταν όλοι τον έχουν για τελειωμένο, τότε ο Ολυμπιακός φτάνει στις υψηλότερες βουνοκορφές του. Οι ενδοξότερες στιγμές του δεν ήρθαν ποτέ αβίαστα, αλλά μέσα από αίμα και άμμο. Οι σπουδαιότεροι Ευρωπαϊκοί τίτλοι, οι τρεις Ευρωλίγκες στο μπάσκετ και το Κόνφερενς Λιγκ στο ποδόσφαιρο, κατακτήθηκαν με τρόπο που καταπατά κάθε αθλητική λογική. Ήττες από ουραγούς στη βαθμολογία, ανάγκη για come back από το -17 και -19, 0.1 % πιθανότητες κατάκτησης από τους μπουκς, κ.ο.κ. Τόσες και τόσες φορές που ο Ολυμπιακός διέπρεψε ενάντια στις πιθανότητες. Με την πλάτη στο τοίχο, ο Ολυμπιακός δεν λιποψυχεί, αλλά θεριεύει και γιγαντώνεται.

Ο Ολυμπιακός είναι ο μεγαλύτερος πολυαθλητικός σύλλογος του πλανήτη. Ολυμπιακός γίνεσαι από το ποδόσφαιρο. Αυτό το τμήμα ήταν, είναι και θα είναι το καμάρι του συλλόγου. Όμως, ο Ολυμπιακός έχει ένδοξα τμήματα, αντρικά και γυναικεία, σε όλα τα ομαδικά αθλήματα που παίζονται στην Ελλάδα. Μπάσκετ, Βόλεϊ, Πόλο, Χάντμπολ. Κάθε χρόνο, σε όλα τα παραπάνω, διεκδικεί όχι μόνο τους εγχώριους τίτλους, αλλά και τους Ευρωπαϊκούς. Ο Ολυμπιακός έχει ενεργούς Ολυμπιονίκες σε στίβο και κολύμβηση, έχει αθλητές στην επιτραπέζια αντισφαίριση, στην πυγμαχία, στην ιστιοπλοΐα, στην κωπηλασία, στην ξιφασκία, και σε τόσα άλλα ερασιτεχνικά τμήματα. Κάθε μέρα, χιλιάδες κόσμου αθλείται με τον Δαφνοστεφανωμένο Έφηβο στην καρδιά, είτε στα αγωνιστικά τμήματα, είτε για αναψυχή ή στις ακαδημίες.

Ο Ολυμπιακός έδωσε μια υπόσχεση που την τήρησε στο ακέραιο. Έπειτα από την τραγωδία της αποφράδας 8ης Φεβρουαρίου 1981, δόθηκε ο όρκος ότι τα 21 αδικοχαμένα παιδιά δεν θα σβηστούν από τη συλλογική μνήμη του συλλόγου. Ως γνωστόν, η Θύρα 7, ο πυρήνας των οργανωμένων οπαδών του Ολυμπιακού, πήρε το όνομά της από την αιματοβαμμένη θύρα του Καραϊσκάκη. Αν υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο θα πρέπει να είναι περήφανη η Θύρα 7, είναι ότι, όσες φορές κι αν άλλαξε χέρια, όπως συμβαίνει με τους συνδέσμους όλων των ομάδων με το πέρασμα του χρόνου, αυτή παρέμεινε ενιαία και αδιάσπαστη. Ολυμπιακός με Ολυμπιακό δεν τσακώνεται. Το βάρος της ευθύνης των νεκρών είναι πολύ μεγάλο.

Τέλος, για μένα προσωπικά, ο Ολυμπιακός είναι η μεγαλύτερη σταθερά της ζωής μου. Δεν θυμάμαι να γίνομαι οπαδός του. Γεννήθηκα Ολυμπιακός. Είναι κάτι το τόσο φυσικό όσο η αναπνοή μου και ο χτύπος της καρδιάς μου. Από την πρώτη φορά που με πήγε ο πατέρας μου στο γήπεδο, κάθε φορά που κατεβαίνω από τον ηλεκτρικό και περπατάω γοργά προς το Καραϊσκάκη ή το ΣΕΦ, είτε όταν ακολουθώ την ομάδα με αεροπλάνα και βαπόρια στο εξωτερικό, νιώθω το ίδιο σφίξιμο και την ίδια ανυπομονησία να αντικρίσω ξανά την ερυθρόλευκη ριγωτή. Να δω από κοντά τον Ολυμπιακό.

Ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, ο γίγαντας του ελληνικού αθλητισμού, σήμερα γίνεται και με τη βούλα Αιώνιος Έφηβος. Η περηφάνια και η συγκίνηση ξεχειλίζουν. Η ομάδα που έγινε Θρύλος, η μεγάλη μας αγάπη, γιορτάζει. Χρόνια πολλά Ολυμπιακάρα, κομμάτι της ψυχής μας.

 

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ 100 ΕΤΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

10 ΜΑΡΤΙΟΥ 1925

 

Μες στης Ανατολής το Μάντσεστερ γεννιέται ο Θρύλος

ως Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς. Στις καμινάδες,

στου λιμανιού τα μπλόκια, στις παράφορες σπιλιάδες

τρανεύει και μεγαλουργεί ως εργάτης και ναυτίλος.

 

Είναι ο Ολυμπιακός : γίγας ερυθρόλευκος· ο στόλος

των μεροκαματιάρηδων· το φως μες στις μουντάδες·

η ελπίδα τού αύριο· το ρεμπέτικο με τις αψάδες·

οι χαρακιές στην όψη. Και ό,τι βαίνει παραλλήλως:

 

του αγώνα ο κάματος· της νίκης τα φτερά· το μέγα

της μοίρας δώρο· της ζωής και το άλφα και το ωμέγα.

Από του Μοίρα την ταβέρνα και χωρίς φινάλε

 

ο Πειραιάς, εξ επαγγέλματος περαματάρης,

το μπάρκο κάνει για όλον τον ντουνιά, κι έχει της χάρης

την πνοή με το τραγούδι: Ολυμπιακέ μεγάλε… 

ΤΗΝ ΟΨΗ ΣΟΥ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ

 

ΑΤΤΑΡ

 

ΤΗΝ ΟΨΗ ΣΟΥ ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ

 

Ούτε απέραντη είναι η όψη σου ούτε εφήμερη.

Ποτέ δεν τη βλέπεις την όψη σου – είναι αδύνατον·

μι’ αντανάκλαση βλέπεις μόνο, όχι την όψη σου την ίδια.

 

Γι’ αυτό και αναστενάζεις μπρος στον όποιο καθρέφτη

και του θολώνεις με το χνότο σου το τζάμι.

 

Την ανάσα σου καλύτερα να την κρατάς ψυχρή·

Να την κρατάς όπως στον ωκεανό ο δύτης.

 

Ούτε νεκρός νά ’σαι, ούτε ξύπνιος ούτε κοιμισμένος.

Τίποτα να μην είσαι – τίποτα.

 

Αυτό που περισσότερο θέλεις και ζητάς,

που σ’ όλα τα πολλά ταξίδια σου εύχεσαι κάποια στιγμή να βρεις

θα τό ’βρεις!

Κρατήσου χαλαρός όπως οι εραστές στον έρωτα

και τότε θά ’σαι ό,τι έχεις εσύ να είσαι επιθυμήσει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

TO ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝΟΦΥΛΑΚΩΝ

 

EUGENIO MONTALE

 

TO ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΤΕΛΩΝΟΦΥΛΑΚΩΝ

 

Τῶν τελωνοφυλάκων δὲν τὸ θυμᾶσαι τὸ σπίτι

ποὺ αἰωρεῖται στὸ ὕψωμα ἐπάνω ἀπ᾽ τὰ ξερόβραχα:

παντέρημο σὲ καρτεράει νὰ ᾽ρθεῖς ἀπὸ κείνη τότε τὴ νύχτα

ποὺ εἰσέλασε τῶν στοχασμῶν σου τὸ σμῆνος

κι ἀπόμεινε ἐκεῖ μέσα ἀνήσυχο.

 

Χρόνια καὶ χρόνια τώρα μαστιγώνει ὁ Λίβας τὰ τείχη τ᾽ ἀρχαῖα,

πλὴν τὸ γέλιο του δὲν εἶναι πλέον οὔτε στάλα ἱλαρό:

ἡ πυξίδα βολοδέρνει βουρλισμένη,

ἐνῶ οἱ ζαριὲς πιὰ δὲν σοῦ κάθονται.

Δεν τὸ θυμᾶσαι, ὄχι· ἄλλα χρόνια σοῦ γητεύουν

τὴ μνήμη — νῆμα ποὺ ξετυλίγεται.

 

Ἀκόμα κρατάω ἐγὼ τὴ μιάνε του ἄκρη· μὰ ὅλο φεύγει

τὸ σπίτι ἀπὸ κοντά μου, καὶ στὴ στέγη του πάνω

ἡ καπνισμένη ἀνεμοδούρα γυρνάει-γυρνάει πάντα ἀνοικτίρμονη.

Κρατάω μιὰν ἄκρη· μὰ μένεις μόνη

καὶ δὲν σ᾽ ἀκούω ν᾽ ἀνασαίνεις μὲς στὸ σκοτάδι.

 

Ὤ, χάνονται οἱ ὁρίζοντες καὶ φέγγει, ποῦ καὶ ποῦ,

τοῦ πετρελαιοφόρου ἡ λάμπα!

Ποῦ ᾽ναι τὸ πέρασμα; (Ἀβγαταίνει

τὸ ἀντιμάμαλο ξανὰ στὰ φαγωμένα ἀπόκρημνα βράχια...)

Δὲν τὸ θυμᾶσαι τὸ σπίτι

ἐκείνης τότε τῆς νύχτας μου. Ἀλλὰ κι ἐγὼ

οὔτε ποὺ ξέρω πιὰ

ποιός φεύγει, ποιός μένει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Μ’ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

Μ’ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ

 

Ένα χτύπημα με το δάχτυλό σου στο τύμπανο εκλύει όλους τους ήχους και αρχίζει τη νέα αρμονία.

 

 Ένα σου βήμα είναι η ανάδυση νέων ανδρών και η πορεία τους.

 

Στρέφεται η κεφαλή σου: ο νέος έρως!

Επιστρέφει η κεφαλή σου: – ο νέος έρως!

 

«Τους κλήρους μας άλλαξε, τα έλκη κρησάρισε, από τον χρόνο αρχίζοντας», σου τραγουδάνε τούτα τα παιδιά. «Σήκωσε οπουδήποτε θέλεις εσύ την ουσία της τύχης μας και των ευχών μας», σε ικετεύουν.

 

Πάντα φθάνεις εσύ, που φεύγεις για να πάς παντού, οπουδήποτε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.