Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΣΟ ΠΑΘΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑ




FRANCESCO PETRARCA


[ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΤΟΣΟ ΠΑΘΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑ]

Τα μάτια, που με τόσο πάθος τραγουδούσα·  
τα μπράτσα και τα χέρια και τα πόδια και η όψη
που μ’ είχαν (και μαζί και μόνα) στα δύο κόψει
και ξένος μες στον φίλιο κόσμο επερπατούσα·

η κόμη (ο χρυσαφένιος ρύακας) που εκοιτούσα·  
του αγγελικού της γέλιου η αστραπή, στα σώψυ-
χα μέσα που τον ουρανό έφερνέ μου σό-
ψιον, λίγη στάχτη είναι πια: η Καλλονή είναι α π ο ύ σ α.

Εγώ όμως ζω, στον πόνο μέσα και στη θλίψη·  
χωρίς το φως, που τόσο ελάτρευα, έχω μείνει
– με σάπιο ξύλο σε φουρτούνα μόνος. Τα ύψη

της λύρας τής ερωτικής τα καταπίνει  
ο θρήνος, που έως τρυγός τη φλέβα μού έχει στύψει
– απότιστο το πνεύμα, και άμουσο πια, σβήνει.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΠΟΡΧΕΣ!




JORGE LUIS BORGES


AL PRIMER POETA DE HUNGRÍA

En esta fecha para ti futura
que no alcanza el augur que  la prohibida
forma del porvenir ve en los planetas
ardientes o en las vísceras del toro,
nada me costaría, hermano y sombra,
buscar tu nombre en las enciclopedias
y descubrir qué ríos reflejaron
tu rostro, que hoy es perdición y polvo,
y qué reyes, qué ídolos, qué espadas,
qué resplandor de tu infinita Hungría,
elevaron tu voz al primer canto.
Las noches y los mares nos apartan,
las modificaciones seculares,
los climas, los imperios y las sangres,
pero nos une indescifrablemente
el misterioso amor de las palabras,
este hábito de sones y de símbolos.
Análogo al arquero del eleata
un hombre solo en una tarde hueca
deja correr sin fin esta imposible
nostalgia, cuya meta es una sombra.
No nos veremos nunca cara a cara,
oh antepasado que mi voz no alcanza
Para ti ni siquiera soy un eco;
para mí soy un ansia y un arcano,
una isla de magia y de temores,
como lo son tal vez todos los hombres,
como lo fuiste tú, bajo otros astros.

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

ΤΡΕΛΑ




ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΛΛΙΟΠΟΥΛΟΣ


ΤΡΕΛΑ

Περπάταγε στο δρόμο σαν τον τρελό και
η άσφαλτος τον συντρόφευε, επεκτεινόταν ίσα
με τον πόνο του, που ήταν μεγαλύτερος από κάθε χαραγμένη διαδρομή.
Περπάταγε στο δρόμο σαν τον τρελό και
η άσφαλτος τον πονούσε, σε κάθε του βήμα εκείνη
βυθιζόταν, μα δεν τον παρέσερνε μαζί της στην ακινησία.
Περπάταγε στο δρόμο σαν τον τρελό και
η άσφαλτος του έδειχνε το δρόμο, αλλά εκείνος δεν
έλεγε να προχωρήσει από το «γιατί» στο οποίο
σταθερά περιστρεφόταν και θα
παρέμενε αναπάντητο μέσα του, για πάντα.

ΑΦΟΥ ΠΟΛΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ…




MARTIALIS


ΑΦΟΥ ΠΟΛΥ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ…

Αφού πολύ γουστάρεις να λερώνεις την πισίνα,
τον πισινό σου βάζοντας στο καθαρό νεράκι,
θα σού ’λεγα πως πιο καλό αποτέλεσμα, Ζωίλε,
θε νά ’χεις, αν βουτάς μες στο νερό την κεφαλή σου.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΚΙ’ ΕΙΠΕΝ Ο ΜΑΡΞ...




ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ


ΚΙ’ ΕΙΠΕΝ Ο ΜΑΡΞ...

Κι’ είπεν ο Μαρξ:
Ν’ αλλάξουμε τον κόσμο
Κι’ είπεν ο Ρεμπώ:
Ν’ αλλάξουμε την ζωή.
Κι’ είπεν ο Λένιν:
Χτες ήταν νωρίς αύριο θάναι αργά
Κι’ είπαν οι χίπηδες στα Μάταλα:
Σήμερα είναι η ζωή το αύριο δεν έρχεται ποτέ
Κι’ είπεν ο Καζαντζίδης
– και ξανάπεν κι’ ο Πουλικάκος -:
Υ π ά ρ χ ω !
Κι’ είπεν ο Σίμος ο Υπαρξιστής:
Η κατάστασις είναι κρίσιμος αλλά όχι απελπιστική
Κι’ είπεν επίσης ο αυτός:
Εάν απελπισθείς μην απελπίζεσαι.

– Αυτοί οι παλιοί ξέραν τί λέγαν, να τους ακούτε τους παλιούς!