Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗ...


ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΑΚΗ...

Δυστυχώς, ναι...

ΟΙ ΓΛΩΣΣΟΜΠΑΤΣΟΙ



ΟΙ ΓΛΩΣΣΟΜΠΑΤΣΟΙ

Αρκετούτσικοι δυσανασχέτησαν με την εκ μέρους μου έκδοση των «Ανθέων του Κακού» του Μπωντλαίρ. Το περίμενα, και το είχα πει πριν από την έκδοση σε δυο-τρεις φίλους μου - έτσι χάριν της μαρτυρίας!  Όχι μόνο δεν είναι υποχρεωτικό, αλλά ούτε και δυνατόν  να αρέσεις σε όλους – ούτε να συμφωνούν όλοι μαζί σου. Αυτό το ξέρω πολύ καλά. Από το σημείο αυτό όμως ίσαμε το να σε βρίζουν, επειδή υπάρχεις και ζεις (και δεν μπορούν να κοιμηθούν λόγω της ύπαρξής σου) η απόσταση είναι χαώδης. Εννοείται ότι δεν πρόκειται να ανοίξω κουβέντα μαζί τους. Όμως δυό λόγια θέλω να τα πω στην κοινότητα του FΒ, στην οποία ανήκω.
Πληροφορήθηκα ότι κάποιος από δαύτους (παντελώς άγνωστός μου) με χαρακτήρισε ως καταστροφέα της ελληνικής γλώσσας. Για την ακρίβεια έγραψε ότι το κακό που ξεκίνησε με τον Γιώργο Χειμωνά το αποτελείωσα εγώ. Υπό όρους τούτο είναι, βέβαια, τιμητικό. Εννοείται ότι προτιμώ να είμαι παρέα με τον Χειμωνά παρά να έχω τη συμπάθεια του πρώτου τυχόντος σάικο γλωσσομπατσάκου που  -φεγγαροκρουσμένος για τα καλά-  βλέπει ονείρατα βαριά.
Τους ξέρω εγώ καλά τους γλωσσομπάτσους. Το 1987 κάποιος, που δεν ήξερε γρυ γερμανικά, μεμφόταν  τις μεταφράσεις μου έργων του Ρόμπερτ Μούζιλ. Τη δόξα του τη ζήλεψε κάποιος άλλος γλωσσομπάτσος το 2000 που, ομοίως μη γνωρίζοντας γρυ γερμανικά, λοιδορούσε τη μετάφρασή μου του έργου του Χέρμαν  Μπροχ «Βιργιλίου Θάνατος». Οι αδαέστατοι έλεγχαν τον επαΐοντα, δηλαδή. Η διαφορά του δεύτερου από τον πρώτο είναι ότι ο δεύτερος με εκλιπαρούσε μετά από έτη να τον συγχωρήσω, διότι … - μου είχε πει κάτι ανόητες δικαιολογίες. (Εννοείται: Pardon wird nicht gegeben = Συγγνώμη δεν δίδεται.) Επ’ εσχάτων μάς προέκυψε και άλλος γλωσσομπάτσος. Τούτος, έχοντας διαβάσει μόνο ένα μετάφρασμά μου από «Τα Άνθη του Κακού» στο σάιτ του Εκδοτικού Οίκου, απεφάνθη ότι κατέστρεψα την ελληνική γλώσσα. Αυτός μάλλον ξέρει κάτι ολίγα γαλλικούλια, που όμως, καθώς φαίνεται, δεν τον βοηθάνε –αλλά είναι δικό του πρόβλημα.
Οι μεταφράσεις μου του Μουζιλ και του Μπροχ κυκλοφορούν ακόμα σε επανεκδόσεις και από διαφορετικούς εκδοτικούς οίκους. Το ίδιο θα συμβεί και με «Τα Άνθη του Κακού». Να ανησυχεί, λοιπόν, και αυτός και οι κάμποσοι όμοιοί του. Ναι, να ανησυχούν όλοι τους πολύ! Και ανησυχούν ήδη πολύ. Και χαίρομαι πολύ που ανησυχούν πολύ!
Είμαι σαράντα (40) χρόνια στο συγγραφικό / μεταφραστικό / εκδοτικό κουρμπέτι και έχω εκδώσει γύρω στα εβδομήντα (70) βιβλία. Τον γλωσσομπατσισμό ως ιδεολογία και ως πρακτική τον γνωρίζω καλά. Όπως και τη ρουφιανιά. Γι’ αυτό στέλνω τα γλωσσομπατσάκια όλα «ες κόρακας». Κι επειδή τα γουρούνια είναι ζώα πανευφυή και αξιολάτρευτα, τροποποιώ για την ανάγκη το γνωστό σύνθημα και τους λέγω:

ΓΛΩΣΣΟΜΠΑΤΣΟΙ, ΑΜΟΙΒΑΔΕΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!

ΥΓ. Το σχετικό σονετάκι που έγραψα, θα το αναρτήσω άλλη μέρα. Όχι όλα μαζί!

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΓΙΩΤΑ...


ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΓΙΩΤΑ...

Ανοίγω μετά από μέρες τον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή και πέφτω πάνω στην κακιά είδηση. Χάσαμε τη Γιώτα Αργυροπούλου, την καλή ποιήτρια, την υπέροχη φίλη, τον άριστο άνθρωπο...

ΚΑΡΛΟΣ ΕΔΜΟΥΝΔΟ ΔΕ ΟΡΥ!



CARLOS EDMUNDO DE ORY


[DE CARNE Y HUESO SÍ QUE SOY PERO ADWEMÁS]

De carne y hueso sí que soy pero además
me presento en el mundo como poeta
La preciosa expresión del hombre es
su verbo en su garganta sacrosanta

Y ser poeta es ser poesía es ser sorpresa
y sobre todo el lecho de la fiesta infinita
en donde el alma se despierta augusta
y la angustia se sublima en música

Carne de sensación emoción y belleza
secretos de la sangre y lo deconocido
recuerdos luminosos y tantas maravillas
aromas de colores reflejos de alicanto

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ



ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ





ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΑ

Στα δάχτυλα του μέλλοντος
περασμένα τα παλιά δαχτυλίδια
άλλα χρυσά, άλλα αργυρά
τα πιο πολλά από σίδερο,
βαραίνουν το χέρι, που
προσπαθεί να δείξει ψηλά


Από την ποιητική συλλογή: Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη Σελήνη με αλεξίπτωτο στην πόλη», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2018, σ. 29.


Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

ΒΙΘΕΝΤΕ ΟΥΙΔΟΒΡΟ!



VICENTE HUIDOBRO


EL HOMBRE ALEGRE

Ya no lloverá más
Pero algunas lágrimas aún
Brillan en tu cabellera

UN HOMBRE SALTA EN EL SOL

Sus ojos están llenos del polvo
de todos los caminos
Y su canción no brota en sus labios

El día se rompe contra los vidrios
Y las angustias
se han desvanecido

El mundo es más claro
que mi espejo
El vuelo de los pájaros
y los gritos de los niños
Son del mismo color

POR ENCIMA DE LOS ÁRBOLES
MÁS ALTOS QUE EL CIELO
Se oyen las campanas

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

ΑΠΟΠΛΟΥΣ 1987




ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ


ΑΠΟΠΛΟΥΣ 1987

Άφησες πίσω το λιμάνι, την κουρασμένη πόλη
για τα μικρά Δωδεκάνησα.
Πρώτος σταθμός η Πάτμος, περπατημένη
από άκρου εις άκρον προηγούμενη χρονιά.
Πρωτοϊδωμένη η Νίσυρος, η Σύμη
η Χάλκη, η Τήλος.
Σαν τις γυναίκες του ποιητή όλες ωραίες μέσα στη νύχτα.
Μα προκειμένου για νησιά, το χάραμα αναδεύονται
στης αυγής τα σπάργανα
τα μεσημέρια πλέουν μετέωρα στο φως.

Θα ήταν κρίμα να μαυρίσει τέτοια στίλβη.
Σε περίμενε φαιός ο Πειραιάς,
το τραίνο, ο σταθμός Πελοποννήσου.
Πάνω στο πλοίο της γραμμής άλλαξες ρότα.
Χάραξες πλου ανήκουστο.
Απ’ το Καρπάθιο, την Κρήτη, το Μυρτώο
τρεις μέρες Τήλος-Γύθειο, παραμονή Δεκαπενταύγουστου
έφτασες στο στεριανό χωριό σου.

Είδες την Κάσο και την Κάρπαθο — μετά από δέκα χρόνια
σήμανε και η ώρα για την Όλυμπο, τη σπηλιά του Άη Γιάννη.
Διέσχισες την Κρήτη, από τον Άγιο ως τα Χανιά
στα Κύθηρα νόμισες πως ήσουν πάλι πίσω.

Όσα ακλούθησαν μετά, πρόσωπα, τόποι
στο πέρασμα του χρόνου ας συμφυρθούν στη μνήμη.
Όμως αυτό το μυρωμένο καλοκαίρι, πού ακόμα το ανασαίνεις
βράχια φωτόλουστα, ομήλικοι ταξιδευτές
πλοία νυσταγμένα, το καθετί να κρατηθεί
στη θέση του. Σε σχέδιο ονείρου.



Από το βιβλίο: Γιώτα Αργυροπούλου, «Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό», Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2017, σελ. 31-32.