Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΓΓΕΙΟ ΤΟΥ 6ου ΑΙΩΝΑ




ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΝΤΑΚΗΣ


ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΑΓΓΕΙΟ ΤΟΥ 6ου ΑΙΩΝΑ

Η πένθιμη συνοδεία των οπλιτών
που βαδίζει μπροστά,
σημαίνει θάνατο.
Κι η άκαμπτη ιέρεια που προσφέρει το ρόδι –
διαβατήριο για τα Ηλύσια,
σημαίνει θάνατο.
Κι ο άνδρας που στέκει ακίνητος
με πένθιμη σοβαρότητα κι άβουλη
καρτερία
προσμένει τη μοίρα.
Κι ο θάνατος θάνατος πλησιάζει αργά
πλησιάζει μ’ απόφαση, σταθερά
το τέλος –
ο θάνατος –
Τέλος.



Από το βιβλίο: Ανδρέας Λεντάκης, «Τοτεμισμός», Τυπωθήτω, Β΄ έκδοση Αθήνα 2008 (Α΄ έκδοση Κέδρος, Αθήνα 1974), σελ.45.


Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ




RENÉ CHAR


ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ

          στον Μωρίς Μπλανσάρ

Προτού να ξανασμίξουνε με τους νομάδες
Τους κίονες του πετρελαίου παν κι ανάβουνε οι γόητες
Κι εκδραματίζουν έτσι όλες τις σοδειές.

Από αύριο αρχίζουν και οι εργασίες οι ποιητικές
Αφού θα έχει και του εθελούσιου θανάτου προηγηθεί
  ο κύκλος
Η βασιλεία του ζόφου εβύθισε τον λόγο, έχωσε
  τον αδάμαντα βαθιά στο ορυχείο.

Μανάδες συνεπαρμένες από τους μαικήνες
  της έσχατης πνοής
Μητέρες έκδοτες στην υπερβολή
Που όλο σκάβετε και κοιλώνετε τη συμπαγή καρδιά
Από πάνω σας θα περάσει αόριστο το ρίγος που παράγουν
  οι φτέρες, οι μυροβόλοι μηροί,
Θα σας κερδίσουν,
Θα δοθείτε στην κλίνη.

Μόνες στα παράθυρα των ποταμών
Οι μεγάλες διάφωτες όψεις
Ονειρεύονται πως τίποτα δεν φθείρεται, δεν είναι του χαμού
Μέσα στο δικό τους τοπίο το σαρκοβόρο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.






ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΘΕΡΙΝΗ




ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ


ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΘΕΡΙΝΗ

Αυτός ο λόφος δεν ήταν εδώ
αυτά τα δέντρα μας κοίταζαν από άλλη θέση
αυτά τα μισογκρεμισμένα σπίτια στο βάθος
είδαν τη στέρηση, είδαν την αδικία
κι έβγαιναν τώρα λες
από ένα βαθύ χάσμα μνήμης,
λάμποντας παράξενα στο δειλινό
σαν επιτάφια νησιά ανθισμένα.
Μέσα στους έρημους δρόμους μια σκιά,
ύστερα άλλη κι άλλη
και το φτερούγισμα μιας μακρινής υπόσχεσης
― ήχος ξερός στην αδειανή λεκάνη της καρδιάς.
Απροσδόκητα τότε ερχόταν
τεντωμένος εκείνος ο μεγάλος άνεμος
και μας έσπρωχνε όλους
πολυκατοικίες, ανθρώπους, αυτοκίνητα
και θερινά σινεμά,
ολοένα με μεγαλύτερη δύναμη
προς την τρικυμισμένη θάλασσα.



Από το βιβλίο: Νίκος Λάζαρης, «Η ένταση είναι διαρκής – ποιήματα 1975-2002», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 97.


Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ




JUAN GELMAN


[ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ]

το πουλί εγκαταλείπεται στο
πέταγμά του / θέλει να ξεχάσει τα φτερά /
ν’ ανεβεί από το τίποτα στο κενό όπου θα είναι ύλη και ξεκουράζεται

όπως το φως μέσα στον ήλιο / είναι
αυτό που δεν είναι ακόμη / ισούται με τ’ όνειρο
απ’ όπου βγαίνει και δεν ανεβαίνει / σμιλεύει
την καμπύλη του έρωτα με θάνατο / πηγαίνει

από τη σύμπτωση στον κόσμο / αλυσοδένεται
στους κόπους της σειράς του / αποσύρει
τον πόνο από τον πόνο / σχεδιάζει

το σαφέστατο παραλήρημα του
με τα μάτια του ανοιχτά / τραγουδάει
χωρίς να πολυξέρει το τραγούδι




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.