Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΚΑΡΑΒΑΝΙ




YVAN GOLL


ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

Το καραβάνι το μακρύ του πόθου μας
Ποτέ δεν βρίσκει των νυμφών και των ίσκιων την όαση!
Έρωτας μάς πυρακτώνει· πουλιά του πόνου
Ξεσκίζουν πάντα την καρδιά μας.
Αχ, ξέρουμε από δροσερά νερά και ανέμους:
Και θα μπορούσε παντού Πεδία Ηλύσια νά ’ναι!
Περιπλανιόμαστε όμως, περιπλανιόμαστε πάντοτε
Με σύντροφο τον πόθο!
Κάποιος κάπου πηδάει απ’ το παράθυρο
Να πιάσει κάποιο αστέρι, και πεθαίνει.
Και κάποιος άλλος αναζητάει στο Πάνθεο
Το κέρινο όνειρό του – και πόσο το αγαπάει…
Μια Γη του Πυρός μάς καίει όλους
Μες στη διψασμένη μας καρδιά,
Και, αχ, ενώ κυλούσαν, αχ,
Ο Νείλος και ο Νιαγάρας από πάνω μας,
Εμείς φωνάζαμε –
Εμείς φωνάζαμε και άλλο ακόμα διψασμένοι.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΘΑ ΕΛΘΕΙ Η ΜΕΡΑ, Η ΩΡΑ…





CARLOS BARBARITO


ΘΑ ΕΛΘΕΙ Η ΜΕΡΑ, Η ΩΡΑ…

Θα έλθει η μέρα, η ώρα είμαι κενός,
θα πω–, καθισμένος κάτω από κάποιο σύννεφο μοναδικό
κάτω από
κάποιον σχιστολιθικό ουρανό, ακίνητος και αδιάφορος.
Έξω από εμένα το σώμα μου
με τον μυελό του και την ιστορία του, το μυαλό μου
με το μισοκλεμμένο, το μισοπαραχωρημένο
 ταλέντο του. Εγώ,
πρόσωπο εξόριστο από τη σκηνή
μετά τη διεκπεραίωση τής μοναδικής μου φράσης που
της επιτράπηκε να μπεί στο σενάριο και να ξεχαστεί σχεδόν αμέσως.
Και τίποτα μέσα μου
τότε δεν θα ευημερεί, δεν θα προκόβει.
Και όποιος με κοιτάξει θα δει
πάνω μου
μια
ν ασπράδα θαμπή, μιαν αίγλη απατηλή.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


******************************


LLEGARÁ EL DÍA, LA HORA…

Llegará el día, la hora –estoy vacío,
diré–, me sentaré bajo una única nube
bajo un cielo de pizarra, inmóvil e indiferente.
Afuera de mí el cuerpo con su médula y su historia,
la mente con su dotación a medias hurtada,
a medias concedida. Yo,
personaje expulsado de la escena
luego de haber pronunciado la única frase
permitida en el guión y olvidada casi enseguida.
Y nada en mí entonces será ya próspero, diligente.
Y quien me mire verá en mí
una torpe blancura, un falaz esplendor. 



ΠΑΟΥΛ ΤΣΕΧ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΙΓΙΟΝ!




PAUL ZECH


EINE VERLIEBTE BALLADE
FÜR EIN MÄDCHEN NAMENS YSSABEAU

Ich bin so wild nach deinem Erdbeermund,
ich schrie mir schon die Lungen wund
nach deinem weißen Leib, du Weib.
Im Klee, da hat der Mai ein Bett gemacht,
da blüht ein schöner Zeitvertreib
mit deinem Leib die lange Nacht.
Da will ich sein im tiefen Tal.
Dein Nachtgebet und auch dein Sterngemahl.

Im tiefen Erdbeertal, im schwarzen Haar,
da schlief ich manches Sommerjahr
bei dir und schlief doch nie zuviel.
Ich habe jetzt ein rotes Tier im Blut,
das macht mir wieder frohen Mut.
Komm her, ich weiß ein schönes Spiel
im dunklen Tal, im Muschelgrund...
Ich bin so wild nach deinem Erdbeermund!

Die graue Welt macht keine Freude mehr,
ich gab den schönsten Sommer her,
und dir hats auch kein Glück gebracht;
hast nur den roten Mund noch aufgespart,
für mich so tief im Haar verwahrt...
Ich such ihn schon die lange Nacht
im Wintertal, im Aschengrund...
Ich bin so wild nach deinem Erdbeermund.

Im Wintertal, im schwarzen Erdbeerkraut,
da hat der Schnee sein Nest gebaut
und fragt nicht, wo die Liebe sei.
Und habe doch das rote Tier so tief
erfahren, als ich bei dir schlief.
Wär nur der Winter erst vorbei
und wieder grün der Wiesengrund!
Ich bin so wild nach deinem Erdbeermund!


Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΓΑΣ




OCTAVIO PAZ


ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΓΑΣ

Κατοικείς σ’ ένα γυάλινο δάσος. Η θάλασσα των λεπτών χειλιών, η θάλασσα των πέντε το πρωί, σπιθοβολάει στις πύλες του ύπνου σου. Όταν την ακραγγίζουν τα μάτια σου, σπάει η μεταλλική της ράχη σαν νεκροταφείο πανοπλιών. Στα πόδια σου στοιβάζει η θάλασσα σπαθιά, ακόντια, λόγχες, βαλλίστρες και στιλέτα. Ολόγυρά σου υπάρχουν σπινθηροβόλα μαλάκια, σε περιβάλλουν φυτείες κοσμημάτων ζωντανών. Υπάρχει ένα ενυδρείο ματιών στην κάμαρά σου. Κοιμάσαι σε κλίνη φτιαγμένη μόνο μ’ ένα φέγγος. Υπάρχουν βλέμματα μπλεγμένα μες στην επικράτειά σου, στο δε κατώφλι σου έχει μόνο ένα βλέμμα σταθερό και ακίνητο. Στον κάθε δρόμο που οδηγεί σ’ εσένα υπάρχει κι ένα ερώτημα χωρίς επιστροφή, ένα τσεκούρι, μια ένδειξη αμφίβολη μέσα στην αθωότητά της, ένα κύπελλο που περιέχει φωτιά, έν’ άλλο ερώτημα που είναι απλώς εγκοπή, πολλές γλοιότητες πολυτελείς και ένα πυκνό δάσος απατηλών υπαινιγμών που είναι συνυφασμένοι μεταξύ τους. Στο αράχνινο υπνοδωμάτιό σου υπαγορεύεις ήδικτα γεμάτα άλατα. Χρησιμοποιείς διαύγειες, χειρίζεσαι καλά τα αγχέμαχα όπλα. Το φθινόπωρο επιστρέφεις στα σαλόνια.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.