Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ




ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


[ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ]

Με τον άνεμο
βούου βου και βου
μαθαίνει κι άλλη γλώσσα
μην καταλάβουν οι άνθρωποι
το ακατανόητο.



Από την ποιητική συλλογή: Λαχνοί (1977).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΓ΄, Κέδρος, Αθήνα 2007, σελ. 271.


Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΜΕ ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ




JUAN RAMÓN JIMÉNEZ


ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΟΥΜΕ ΑΣ ΠΑΜΕ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

Να ονειρευτούμε ας πάμε στον κήπο, ναι, ας μας σύρει
το βήμα: εκεί με δάφνες και βιολέτες θά ’ναι στολισμένο
το χώμα, και θ’ αρωματίζουν ροδωνιές βωμό μονήρη
για των θλιμμένων ποιητών τις φίλες εγκαινιασμένο.

Ξεπρόβαλε η σελήνη, κι απ’ τ’ αχνό της το σουδάριο γύρη
θα σπείρει θλίψεως στις άπιαστες σκιές· κι αν ξεχασμένο
μες στη δροσιά της νύχτιας αύρας, έτοιμο το θυμιατήρι
της γης γαλήνιες μοναξιές θε να μεθύσει μεθυσμένο.

Να ονειρευτούμε ας πάμε στου δαφνώνα τις θεσπέσιες πάντες
μέσ’ απ’ των ασημένιων κλάδων τις περίτεχνες γιρλάντες
ν’ ανοίγεται θα δούμε το αχανές τρισβάθων ουρανών…

Στα χέρια μου σφιχτά κρατώντας νάρδους από τα δικά σου
τα χέρια, ας μείνουμε να δούμε μες στο φέγγος του Πηγάσου
γλυκιές και αργές μαρμαρυγές ληθάργου κόσμων μακρινών.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΠΟΡΧΕΣ!




JORGE LUIS BORGES


LAS COSAS

El bastón, las monedas, el llavero,
La dócil cerradura, las tardías
Notas que no leerán los pocos días
Que me quedan, los naipes y el tablero,
Un libro y en sus páginas la ajada
Violeta, monumento de una tarde
Sin duda inolvidable y ya olvidada,
El rojo espejo occidental en que arde
Una ilusoria aurora. Cuántas cosas,
Limas, umbrales, atlas, copas, clavos,
Nos sirven como tácitos esclavos,
Ciegas y extrañamente sigilosas
Durarán más allá de nuestro olvido;
No sabrán nunca que nos hemos ido.

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

ΕΝΡΙΚΕ ΒΑΝΤΣ!




ENRIQUE BANCHS


SOMBRA

Si la muerte es final, total olvido,
el alma, en ese sueño no sentido,
nada es, pues no sabe que ha vivido;
nada, pues de sí misma está vacía.

O, acaso, sombra es de lo que ha sido,
y en vena vana hay eco de un latido
y oye caer en ilusorio oído
hojas secas de extinta melodía.

Sombra. Sombra de todo lo perdido,
reflejo que por siempre ha recogido
fugaz amor e instante de agonía,

y por siempre, en el Tiempo detenido,
sueña que es cierto su vivir mentido
porque espera la muerte todavía.

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

ΠΑΖΟΛΙΝΙ!




PIER PAOLO PASOLINI


MA A CHE SERVE LA LUCE?

Lo scandalo del contraddirmi, dell'essere
con te e contro te; con te nel cuore,
in luce, contro te nelle buie viscere;
del mio paterno stato traditore
- nel pensiero, in un'ombra di azione -
mi so ad esso attaccato nel calore
degli istinti, dell'estetica passione;
attratto da una vita proletaria
a te anteriore, è per me religione
la sua allegria, non la millenaria
sua lotta: la sua natura, non la sua
coscienza; è la forza originaria
dell'uomo, che nell'atto s'è perduta,
a darle l'ebbrezza della nostalgia,
una luce poetica: ed altro più
io non so dirne, che non sia
giusto ma non sincero, astratto
amore, non accorante simpatia...
Come i poveri povero, mi attacco
come loro a umilianti speranze,
come loro per vivere mi batto
ogni giorno. Ma nella desolante
mia condizione di diseredato,
io possiedo: ed è il più esaltante
dei possessi borghesi, lo stato
più assoluto. Ma come io possiedo la storia,
essa mi possiede; ne sono illuminato:
ma a che serve la luce?