Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011

ΑΡΑΓΚΟΝ!





LOUIS ARAGON


ELSA


Tandis que je parlais le langage des vers
Elle s'est doucement tendrement endormie
Comme une maison d'ombre au creux de notre vie
Une lampe baissée au coeur des myrrhes verts
Sa joue a retrouvé le printemps du repos
Ô corps sans poids posé dans un songe de toile
Ciel formé de ses yeux à l'heure des étoiles
Un jeune sang l'habite au couvert de sa peau
La voila qui reprend le versant de ses fables
Dieu sait obéissant à quels lointains signaux
Et c'est toujours le bal la neige les traîneaux
Elle a rejoint la nuit dans ses bras adorables

Je vois sa main bouger Sa bouche Et je me dis
Qu'elle reste pareille aux marches du silence
Qui m'échappe pourtant de toute son enfance
Dans ce pays secret à mes pas interdit
Je te supplie amour au nom de nous ensemble
De ma suppliciante et folle jalousie
Ne t'en va pas trop loin sur la pente choisie
Je suis auprès de toi comme un saule qui tremble
J'ai peur éperdument du sommeil de tes yeux
Je me ronge le coeur de ce coeur que j'écoute
Amour arrête-toi dans ton rêve et ta route
Rends-moi ta conscience et mon mal merveilleux

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΙΕΛ ΚΟΡΔΟΒΑ


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARIEL CÓRDOBA: LA MENTIRA

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

ΜΕ ΚΥΡΙΕΥΕΙ


ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ


Ο ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ


α'.
Ω φιλτάτη πατρίς,
ω θαυμασία νήσος,
Ζάκυνθε· συ μου έδωκας
την πνοήν, και του Απόλλωνος
   τα χρυσά δώρα!

β'.
Και συ τον ύμνον δέξου·
εχθαίρουσιν οι Αθάνατοι
την ψυχήν, και βροντάουσιν
επί τας κεφαλάς
   των αχαρίστων.

γ'.
Ποτέ δεν σε ελησμόνησα,
ποτέ· ― Και η τύχη μ' έρριψε
μακρά από σε· με είδε
το πέμπτον του αιώνος
   εις ξένα έθνη.

δ'.
Αλλά ευτυχής ή δύστηνος
όταν το φως επλούτει
τα βουνά, και τα κύματα,
σέ εμπρός των οφθαλμών μου
   πάντοτες είχον.

ε'.
Συ, όταν τα ουράνια
ρόδα με το αμαυρότατον
πέπλον σκεπάζη η νύκτα,
συ είσαι των ονείρων μου
   η χαρά μόνη.

ς'.
Τα βήματά μου εφώτισε
ποτέ εις την Αυσονίαν,
γη μακαρία, ο ήλιος·
κει καθαρός ο αέρας
   πάντα γελάει.

ζ'.
Εκεί ο λαός ηυτύχησεν·
εκεί η Παρνάσιαι κόραι
χορεύουν, και το λύσιον
φύλλον αυτών την λύραν
   κει στεφανώνει.

η'.
Άγρια, μεγάλα τρέχουσι
τα νερά της θαλάσσης,
και ρίπτονται, και σχίζονται
βίαια επί τους βράχους
   αλβιονείους.

θ'.
Αδειάζει επί τας όχθας
του κλεινού Ταμησσού,
και δύναμιν, και δόξαν,
και πλούτον αναρίθμητον
   το αμαλθείον.

ι'.
Εκεί το αιόλιον φύσημα
μ' έφερεν· η ακτίνες
μ' έθρεψαν, μ' εθεράπευσαν
της υπεργλυκυτάτης
   ελευθερίας.

ια'.
Και τους ναούς σου εθαύμασα
των Κελτών ιερά
πόλις· του λόγου ποία,
ποία εις εσέ του πνεύματος
   λείπει Αφροδίτη;

ιβ'.
Χαίρε Αυσονία, χαίρε
και συ Αλβιών, χαιρέτωσαν
τα ένδοξα Παρίσια·
ωραία και μόνη η Ζάκυνθος
   με κυριεύει.

ιγ'.
Της Ζακύνθου τα δάση,
και τα βουνά σκιώδη,
ήκουον ποτέ σημαίνοντα
τα θεία της Αρτέμιδος
   αργυρά τόξα.

ιδ'.
Και σήμερον τα δένδρα,
και τας πηγάς σεβάζονται
δροσεράς οι ποιμένες·
αυτού πλανώνται ακόμα
   η Νηρηΐδες.

ιε'.
Το κύμα ιόνιον πρώτον
εφίλησε το σώμα·
πρώτοι οι Ιόνιοι Ζέφυροι
εχάϊδευσαν το στήθος
   της Κυθερείας.

ις'.
K' όταν το εσπέριον άστρον
ο ουρανός ανάπτη,
και πλέωσι γέμοντα έρωτος
και φωνών μουσικών
   θαλάσσια ξύλα·

ιζ'.
Φιλεί το ίδιον κύμα,
οι αυτοί χαϊδεύουν Ζέφυροι
το σώμα και το στήθος
των λαμπρών Ζακυνθίων
   άνθος παρθένων.

ιη'.
Μοσχοβολάει το κλίμα σου,
ω φιλτάτη πατρίς μου,
και πλουτίζει το πέλαγος
από την μυρωδίαν
   των χρυσών κήτρων.

ιθ'.
Σταφυλοφόρους ρίζας,
ελαφρά, καθαρά,
διαφανή τα σύννεφα
ο βασιλεύς σού εχάρισε
   των Αθανάτων.

κ'.
Η λαμπάς η αιώνιος
σου βρέχει την ημέραν
τους καρπούς, και τα δάκρυα
γίνονται της νυκτός
   εις εσέ κρίνοι.

κα'.
Δεν έμεινεν έαν έπεσε
ποτέ εις το πρόσωπόν σου
η χιών· δεν εμάρανε
ποτέ ο θερμός Κύων,
   τα σμάραγδά σου.

κβ'.
Είσαι ευτυχής· και πλέον
σε λέγω ευτυχεστέραν,
ότι συ δεν εγνώρισας
ποτέ την σκληράν μάστιγα
   εχθρών, τυράννων.

κγ'.
Ας μη μου δώση η μοίρα μου
εις ξένην γην τον τάφον·
είναι γλυκύς ο θάνατος
μόνον όταν κοιμώμεθα
   εις την πατρίδα.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΖΟΥΖΕΠΠΕ ΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟ


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο GIUSEPPE DI STEFANΟ


ADDIO, MIA BELLA NAPOLI


Bionda, te guardo e d'int' 'a stuocchie belle
ce 'sta 'a bellezza e 'a 'nfamità d''o mare,
ce veco 'o cielo arricamato 'e stelle,
surgiva d'acqua fresca tu me pare.
Ma 'o core mio ricchezza nun ne tene
però te sape scrivere 'na canzone.

Addio, mia bella Napoli,
m'hè suspirato tu
e tu nun tuorne chiù.
Te scuorde d''o paese d''e sirene,
e doppo tanto bene
te scuorde pure 'e me.

Mamma me legge 'sta malincunia
e sape ca me perdo pe' st'ammore.
Me fà na smorfia finta d'allegria
e po' m'estregne forte 'ncopp' 'o core.
No! Nun lle dico 'o male ca me faje,
o' campo, o' moro, nun'nce 'o dico maje.

Addio, mia bella Napoli,
m'hè suspirato tu
e tu nun tuorne chiù.
Te scuorde d''o paese d''e sirene,
e doppo tanto bene,
te scuorde pure 'e me.

Te scuorde d''o paese d''e sirene,
e doppo tanto bene,
te scuorde pure 'e me!



Στίχοι: Tito Manlio.
Μουσική: Nicola Valente.

ΜΟΝΤΑΛΕ!


EUGENIO MONTALE


CAVE D’AUTUNNO


su cui discende la primavera lunar
e nimba di candore ogni frastaglio,
schianti di pigne, abbaglio
di reti stese e schegge,
ritornernà ritornernà sul gelo
la bontà d’una mano,
varcherà il cielo lontano
la ciurna luminosa che ci saccheggia.

Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

ΘΑ ΤΗΣ ΧΑΜΟΓΕΛΩ



ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΗΔΩΝΗΣ


ΘΑ ΤΗΣ ΧΑΜΟΓΕΛΩ


             Στη Σοφία Φιλιππίδου

Θα της χαμογελώ όλο και πιο συχνά
καθώς θα βρίσκομαι χαμένος στην καθημερινή υγρασία της Κέρκυρας.
Πρόκειται για περίπτωση μοναχικού ανθρώπου
που αναζητά στο φως των ματιών σου
να ξεδιψάσει τη δίψα της άνυδρης περιπέτειας της ζωής.
Θα της χαμογελώ όλο και πιο συχνά στην πλατεία των Εξαρχείων,
καθώς το μετεωρολογικό δελτίο ανέφερε ότι απ’ τον ορίζοντα
αναμένεται να κάνουν την εμφάνιση επικίνδυνα
ή και ακραίας μορφής καιρικά φαινόμενα.
Θα της χαμογελώ όλο και πιο συχνά με τη σκέψη
να την προφυλάξω απ’ την αγριάδα των καιρών
και τα βλοσυρά βλέμματα των ανδρών της πλατείας.
Θα της χαμογελώ όλο και πιο συχνά, έστω κι αν δεν μπορώ
ν’ αποτρέψω την αναμενόμενη σύγκρουση
με το γαλαξία της Ανδρομέδας.
Δεν ήταν ωστόσο στις προθέσεις μου
να την αποκόψω απ’ τις καθημερινές συνήθειες της,
τους αναστοχασμούς της
μέσα από τους θεατρικούς της μονολόγους,
απ’ τον καπνό του πούρου
που έκρυβε την ομορφιά του προσώπου της
και τις απογευματινές συναντήσεις της
εν μέσω βροχής με ποιητές κι αθλητές.



          Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 2011

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΙΛΛΥ


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MILLY: VALZER DELLA CREDULITÀ

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011

ΧΑΜΟΓΕΛΑ


ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΑΣ


ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ


Ωραία γυναίκα, το τρελό το γέλιο σου διαβαίνει,
σα μάταιος ήχος και σκορπά, κι ούτε μια ηχώ ξυπνά
στην ακατάδεχτη καρδιά, που αγάπη τήνε δένει
μ’ αθώα χαμόγελα βουβά.

Μ’ αυτά που δείχνουνε χαρά, με κάποια που σκεπάζουν
τον πόνο τους αμίλητον οι ευγενικές ψυχές,
μ’ εκείνα, που μαραίνονται κρυφά και ξεθωριάζουν,
σ’ αρχαίες εικόνες σκοτεινές.

Και μ’ όσα ακόμα, ούτε αλαφρά δε σκίζουνε τα χείλη,
κι αστράφτουν μόνο στων ματιών βαθιά στη σιγαλιά,
ωσάν τ’ αντιφεγγίσματα που απλώνονται το δείλι
στην πελαγίσιαν ερημιά...

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΚΑΡΟΥΖΟ ΚΑΙ Η ΦΑΡΡΑΡ


ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ENRICO CARUSO ΚΑΙ Η GERALDINE FARRAR: O SOAVE FANCIULLA


Μουσική: GIACOMO PUCCINI
Ηχογράφηση του 1912.

ΡΙΛΚΕ!


RAINER MARIA RILKE (1875-1926)


DIE LIEBENDEN


Sieh, wie sie zueinander erwachsen:
in ihren Adern wird alles Geist.
Ihre Gestalten beben wie Achsen,
um die es heiß und hinreißend kreist.

Dürstende, und sie bekommen zu trinken,
Wache und sieh: sie bekommen zu sehn.
Lass sie ineinander sinken,
um einander zu überstehn.

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

ΑΙΘΡΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΛΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΚΟΤΗ



ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


TANGO LANGOUREUX

   En l’or des tes cheveux chauffe un bain langoureux
           STÉFANE MALLARMÉ

Ριπές φωτός στον άηχο ύπνο
και λόχμες ρινισμάτων μαύρων
βουτάνε στο έρεβος και οργώνουν
με φιμωμένη τη φωνή.
Η πεμπτουσία της οργόνης
ορχείται στον ολκό της γνώσης
σπασμούς μες στα στενά σπαράσσει
ο σιτηρός της γης χρυσός.

Κισσός που αναβρυχάται η κόρη
πλοκάμια απλώνει τις φιγούρες
αιλουροειδές που εγίνη αηδόνι
ραμφίζει ανέμους του χορού.
Φυσάει στον όρμο το καλάμι
το πανικό αύλημά του και είναι
βαλλίσματα και ανθολογίες
χρυσοκανθάρων ορμαθοί.

Αιθρία επαγγέλλονται τα σκότη
με τη λυσσώδη τους μαυρίλα
αφιόνια ονείρων αναμμένων
σε περιμένουν αφ’ ενός
και αφ’ ετέρου στο παρτέρι
που λούζονται τα μαϊστράλια
θα καρτερούνε για να βράσουν
χυμοί του μυστικού χαμού.

ΠΕΔΡΟ ΣΑΛΙΝΑΣ!





PEDRO SALINAS


SÍ, POR DETRÁS DE LAS GENTES


Te busco.
No en tu nombre, si lo dicen,
no en tu imagen, si la pintan.
Detrás, detrás, más allá.

Por detrás de ti te busco.
No en tu espejo, no en tu letra,
ni en tu alma.
Detrás, más allá.

También detrás, más atrás
de mí te busco. No eres
lo que yo siento de ti.
No eres
lo que me está palpitando
con sangre mía en las venas,
sin ser yo.
Detrás, más allá te busco.

Por encontrarte, dejar
de vivir en ti, en mí,
y en los otros.
Vivir ya detrás de todo,
al otro lado de todo
-por encontrarte-
como si fuese morir.


Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Karol Castillo.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΛΑΟΥΝΤΙΟ ΒΙΛΛΑ

>
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CLAUDIO VILLA


DICITENCELLO VUJE


Dicitencello a 'sta cumpagna vosta
ch'aggio perduto 'o suonno e 'a fantasia
ca 'a penzo sempre.
Che é tutta 'a vita
mia i' nce 'o vvulesse dicere,
ma nun nce 'o ssaccio di!

A' voglio bbene,
A' voglio bbene assaie,
Dicitencello, vuie ca nun m' 'a scordo maie!
E''na passiona...
cchiù forte 'e 'na catena,
ca me turmenta ll'anema
e nun me fa campá.

Dicitencello ch' è na rosa 'e maggio.
ch'è assaje cchiù bella 'e 'na jurnata 'e sole...
D''a vocca soia, cchiù fresca d''e vviole...
I' già vulesse sentere
ch' è nnammurata 'e me!

'Na lacrema lucente v' è caduta...
Diciteme 'nu poco a che penzate...
Cu' st'uocchie doce
vuie sola me guardate...
Levámmece 'sta maschera,
dicimmo 'a veritá.

Te voglio bbene, te voglio bbene assaie
si' ttu chesta catena
ca nun se spezza maie!
Suonno gentile, suspiro mio carnale
te cerco comm'all'aria
e nun me fa campá!


Στίχοι: Enzo Fusco.
Μουσική: Rodolfo Falvo.

Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011

ΟΛΟΙ


TOMAS TRANSTRÖMER (1931)


Η ΣΚΟΡΠΙΑ ΕΝΟΡΙΑ


Ι
Δεχτήκαμε να δείξουμε τα σπίτια μας.
Ο επισκέπτης σκέφθηκε: Καλά περνάτε.
Οι τρώγλες μέσα σας υπάρχουν.

ΙΙ
Μέσα στην εκκλησία: Τόξα και θόλοι
λευκοί σαν γύψος, σαν γύψινος επίδεσμος
γύρω από το σπασμένο χέρι της πίστης.

ΙΙΙ
Μέσα στην εκκλησία ο δίσκος των φτωχών
μόνος του υψώνεται απ’ το πάτωμα
και προχωρεί διασχίζοντας σειρές των καθισμάτων.

ΙV
Αλλά οι καμπάνες πρέπει να θαφτούν κάτω στη γη.
Κρέμονται από τις σιδεριές των υπονόμων.
Ηχούν κάτω απ’ τα βήματά μας.

V
Ο υπνοβάτης Νικόδημος κατευθύνεται
προς τη Διεύθυνση. Ποιά διεύθυνση;
Δεν ξέρω. Όμως εκεί πηγαίνουμε όλοι.



Μετάφραση: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ.
Από το βιβλίο: «Σύγχρονη σουηδική ποίηση.», Πρόλογος - επιλογή – μετάφραση Μαργαρίτα Μέλμπεργκ, επιμέλεια των ποιημάτων Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1994, σελ. 187-188.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΝΕΛΛΥ ΟΜΑΡ


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η NELLY OMAR: CRUZ DE PALO