ΔΑΝΤΗΣ
ΚΟΛΑΣΗ, 5, 121-123
Κι αὐτὴ σ’ ἐμένα: Ὁ πιὸ μεγάλος πόνος εἶναι
τὶς εὐτυχεῖς ἡμέρες νὰ θυμᾶσαι μέσα
στὴ δυστυχία. Ὁ Βιργίλιος τὸ ξέρει. Γίνε […]
* * * * *
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ, 19, 64-66
Φῶς ἄλλο δὲν ὑπάρχει ἐκτὸς ἀπ’ τῆς γαλήνης –
ποτέ του δὲν θολώνει· εἰδάλλως εἶν’ σκοτάδι ἢ
σκϊὰ τῆς σάρκας, δηλητήριο πού ’χει γίνει.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου