PAUL ELUARD
ΑΚΟΜΑ
ΑΚΟΥΩ ΤΗ ΦΩΝΗ
Ἀκόμα ἀκούω τη φωνὴ
Κι ἔτσι τὸ γνωστό σου τὸ πουλὶ
Θὰ ἔρθει νὰ παρακαθίσει
Σὲ χιλιάδες μάτια σφαλισμένα
Τὸ πουλί μου ἐμένα εἶναι ἡ κουκουβάγια
Στὶς μασχάλες τῆς θεᾶς
Ἡ δολοφόνισσα τῶν χρωμάτων ἡ πραγματική
Ἡ κουκουβάγια μὲ τὸ βλέμμα τὸ ἀκριβὸ
Μὲς στὸ χῶμα εἶναι τὰ φτερά της ἔπιπλο
Κερδίζω καὶ θά ᾽πρεπε νά ᾽μαι προσεχτικὸς
Μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποιὺ συνάζω.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
EUGENIO MONTALE
ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Τὸ ταξίδι τελειώνει ἐδῶ:
στὶς μέριμνες τὶς ἐλεεινὲς ποὺ μᾶς διχάζουν
τὴν ψυχή, καὶ οὔτε ξέρει πιὰ καὶ νὰ κραυγάσει.
Τώρα οἱ στιγμὲς ἴδιες εἶναι καὶ ἀπαράλλαχτες
σὰν στροφὲς βαρούλκου σὲ μαγκανοπήγαδο.
Μία στροφή: ἔρχετ᾽ ἐπάνω τὸ νερὸ μὲ μιὰ στριγκλιά.
Ἄλλη στροφή: ἄλλο νερό, καὶ ποῦ καὶ ποῦ καὶ κανὰ τρίξιμο.
Τὸ ταξίδι τελειώνει σὲ τοῦτο τὸν γιαλό
ποὺ ἀργὲς τὸν σκανδαλίζουνε κι ἐπίμονες πλημμύρες.
Τίποτα δὲν φανερώνει παρὰ μόνο κάτι ὀκνηροὶ καπνοὶ
τ᾽ ἀκροθαλάσσι ποὺ τὸ ὑφαίνουν μὲ ἀχηβαδάκια
αὖρες ἁπαλότατες: καὶ σπάνια ἀποκαλύπτεται
μέσα στὴ βουβὴ τριγύρω νηνεμία
κι ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ νησιὰ μὲ τὴν ἀποδημητική τους ὄψη
ἡ Κορσικὴ μὲ τὶς ἀκρώρειές της ἢ ἡ Καπρασία.
Κι εἶσαι κι έσὺ καὶ μὲ ρωτᾶς ἂν ἔτσι χάνονται ὅλα
σὲ τούτη τὴ φτενὴ ἐντὸς τῶν ἀναμνήσεων ὁμίχλη·
καὶ ἂν μέσα στὴν ἀδράνεια καὶ μὲ τοῦ κυματοθραύστη
τὸν ἀναστεναγμὸ ἐκπληρώνονται ἄραγε τὰ πεπρωμένα.
Θά ᾽θελα νὰ σοῦ πῶ ὄχι, νὰ σοῦ πῶ πὼς σ᾽ ἔχει ζυγώσει
ἡ ὥρα ποὺ ἀντίκρυ πλέον θὰ διαβεῖς, πέρα ἀπὸ τὸν χρόνο·
καὶ ἴσως μόνο ὅποιος θέλει γίνεται αἰώνιος,
πράγμα ποὺ ἐσὺ τὸ δύνασαι, κι ἐγώ, πάλι, μᾶλλον ὄχι.
Σκέφτομαι καὶ λέω: γιὰ τοὺς πιὸ πολλοὺς οὐκ ἔστι σωτηρία,
πλὴν ὅμως τοὺς σχεδιασμοὺς τοὺς ἀνατρέπουν κάποιοι,
διαβαίνουν τὰ στενά, καὶ ὅποιος θέλει ἐδῶ καὶ πάλι θὰ
γυρίσει.
Προτοῦ πάντως ἐνδώσω, θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ σοῦ δείξω
τὴν ὁδὸ ποὺ σοῦ λέω τῆς διαφυγῆς, ἕναν δρόμο
περαστικό, ἐφήμερο, ὅπως εἶναι στὰ πεδία τῆς θαλασσοταραχῆς
ὁ ἀφρὸς ἢ οἱ πτυχὲς τῶν κυμάτων.
Μαζὶ σοῦ δίνω καὶ τὴν τελευταία μου ἐλπίδα.
Σὲ μέρες καινούργιες,
κουρασμένος ἐγώ, δὲν ξέρω πιὰ τρόπο νὰ μεγαλώσει κι ἄλλο:
μὰ τὴν προσφέρω ἐνέχυρο στὴ μοίρα σου, ἐσὺ γιὰ νὰ
γλιτώσεις.
Ἐδῶ σὲ τοῦτες τὶς ἀκτὲς τελειώνει ὁ δρόμος
ποὺ μ᾽ ἐναλλὰξ κινήσεις ἡ παλίρροια τρώει.
Στὸ πλάι μου ἡ καρδιά σου δὲν μ᾽ ἀκούει, κι ὅμως
γιὰ τὴν αἰώνιότητα σαλπάρει: ἀχόι-ἀχόι!
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
GUILLAUME APOLLINAIRE
L’émigrant de Landor Road
À André Billy
Le chapeau à la main il entra du pied droit
Chez un tailleur très chic et fournisseur du roi
Ce commerçant venait de couper quelques têtes
De mannequins vêtus comme il faut qu’on se vête
La foule en tous les sens remuait en mêlant
Des ombres sans amour qui se traînaient par terre
Et des mains vers le ciel plein de lacs de lumière
S’envolaient quelquefois comme des oiseaux blancs
Mon bateau partira demain pour l’Amérique
Et je ne reviendrai jamais
Avec l’argent gagné dans les prairies lyriques
Guider mon ombre aveugle en ces rues que j’aimais
Car revenir c’est bon pour un soldat des Indes
Les boursiers ont vendu tous mes crachats d’or fin
Mais habillé de neuf je veux dormir enfin
Sous des arbres pleins d’oiseaux muets et de singes
Les mannequins pour lui s’étant déshabillés
Battirent leurs habits puis les lui essayèrent
Le vêtement d’un lord mort sans avoir payé
Au rabais l’habilla comme un millionnaire
Au dehors les années
Regardaient la vitrine
Les mannequins victimes
Et passaient enchaînées
Intercalées dans l’an c’étaient les journées veuves
Les vendredis sanglants et lents d’enterrements
De blancs et de tout noirs vaincus des cieux qui pleuvent
Quand la femme du diable a battu son amant
Puis dans un port d’automne aux feuilles indécises
Quand les mains de la foule y feuillolaient aussi
Sur le pont du vaisseau il posa sa valise
Et s’assit
Les vents de l’Océan en soufflant leurs menaces
Laissaient dans ses cheveux de longs baisers mouillés
Des émigrants tendaient vers le port leurs mains lasses
Et d’autres en pleurant s’étaient agenouillés
Il regarda longtemps les rives qui moururent
Seuls des bateaux d’enfant tremblaient à l’horizon
Un tout petit bouquet flottant à l’aventure
Couvrit l’Océan d’une immense floraison
Il aurait voulu ce bouquet comme la gloire
Jouer dans d’autres mers parmi tous les dauphins
Et l’on tissait dans sa mémoire
Une tapisserie sans fin
Qui figurait son histoire
Mais pour noyer changées en poux
Ces tisseuses têtues qui sans cesse interrogent
Il se maria comme un doge
Aux cris d’une sirène moderne sans époux
Gonfle-toi vers la nuit Ô Mer Les yeux des squales
Jusqu’à l’aube ont guetté de loin avidement
Des cadavres de jours rongés par les étoiles
Parmi le bruit des flots et les derniers serments
