Τρίτη 1 Απριλίου 2025

ΧΑΙΤΗ ΠΥΡΕΤΩΔΗΣ


 

PAUL ELUARD

 

ΧΑΙΤΗ ΠΥΡΕΤΩΔΗΣ

 

Ένα περίπτερο που έρπει

Και που ομολογεί ότι είναι ψηλότερα

Απ’ ό,τι η πλημμύρα

Με αντίχειρα κεραυνοβόλο

 

Η όχθη είναι ψάρι

Όλο παιχνίδια όλο ενέδρες

Για να λιμοκτονούν χάριν της Καταγωγής

Τα δέντρα όσο στέκονται στις φτέρνες τους

 

Η νανογυναίκα γεμάτη σιτάρι

Κατεβαίνει την πλαγιά με μια μελωδία απόλυτη

Από τη φλεγόμενη αγροικία

Και από καταστροφή σε καταστροφή

Ντύνεται

Με φόρεμα ευημερίας

Με εικόνες πάμφωτες

 

Ποντίκι γοητευμένο απ’ τ’ αλκοόλ

Και μια χειμωνιάτικη κάμαρα σε χρώματα ζωντανά

Ήλιος που μπορώ να τον φιλήσω.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΑΠΟΛΙΝΕΡ


 

GUILLAUME APOLLINAIRE

 

ZONE

 

À la fin tu es las de ce monde ancien

Bergère ô tour Eiffel le troupeau des ponts bêle ce matin

Tu en as assez de vivre dans l’antiquité grecque et romaine

Ici même les automobiles ont l’air d’être anciennes
La religion seule est restée toute neuve la religion
Est restée simple comme les hangars de Port-Aviation

Seul en Europe tu n’es pas antique ô Christianisme
L’Européen le plus moderne c’est vous Pape Pie X
Et toi que les fenêtres observent la honte te retient
D’entrer dans une église et de t’y confesser ce matin
Tu lis les prospectus les catalogues les affiches qui chantent tout haut

Voilà la poésie ce matin et pour la prose il y a les journaux
Il y a les livraisons à 25 centimes pleines d’aventures policières
Portraits des grands hommes et mille titres divers

J’ai vu ce matin une jolie rue dont j’ai oublié le nom
Neuve et propre du soleil elle était le clairon
Les directeurs les ouvriers et les belles sténo-dactylographes
Du lundi matin au samedi soir quatre fois par jour y passent
Le matin par trois fois la sirène y gémit
Une cloche rageuse y aboie vers midi
Les inscriptions des enseignes et des murailles
Les plaques les avis à la façon des perroquets criaillent
J’aime la grâce de cette rue industrielle
Située à Paris entre la rue Aumont-Thiéville et l’avenue des Ternes

Voilà la jeune rue et tu n’es encore qu’un petit enfant
Ta mère ne t’habille que de bleu et de blanc
Tu es très pieux et avec le plus ancien de tes camarades René Dalize
Vous n’aimez rien tant que les pompes de l’Église
Il est neuf heures le gaz est baissé tout bleu vous sortez du dortoir en cachette

Vous priez toute la nuit dans la chapelle du collège
Tandis qu’éternelle et adorable profondeur améthyste
Tourne à jamais la flamboyante gloire du Christ
C’est le beau lys que tous nous cultivons
C’est la torche aux cheveux roux que n’éteint pas le vent
C’est le fils pâle et vermeil de la douloureuse mère
C’est l’arbre toujours touffu de toutes les prières
C’est la double potence de l’honneur et de l’éternité
C’est l’étoile à six branches
C’est Dieu qui meurt le vendredi et ressuscite le dimanche
C’est le Christ qui monte au ciel mieux que les aviateurs
Il détient le record du monde pour la hauteur

Pupille Christ de l’œil
Vingtième pupille des siècle il sait y faire
Et changé en oiseau ce siècle comme Jésus monte dans l’air
Les diables dans les abîmes lèvent la tête pour le regarder
Ils disent qu’il imite Simon Mage en Judée
Ils crient s’il sait voler qu’on l’appelle voleur
Les anges voltigent autour du joli voltigeur
Icare Enoch Elie Apollonius de Thyane
Flottent autour du premier aéroplane
Ils s’écartent parfois pour laisser passer ceux que

transporte la Sainte-Eucharistie
Ces prêtre qui montent éternellement élevant l’hostie
L’avion se pose enfin sans refermer les ailes
Le ciel s’emplit alors de millions d’hirondelles
A tire-d’aile viennent les corbeaux les faucons les hiboux
D’Afrique arrivent les ibis les flamants les marabouts
L’oiseau Roc célébré par les conteurs et les poètes
Plane tenant dans les serres le crâne d’Adam la première tête
L’aigle fond de l’horizon en poussant un grand cri
Et d’Amérique vient le petit colibri
De Chine sont venus les pihis longs et souples
Qui n’ont qu’une seule aile et qui volent par couple
Puis voici la colombe esprit immaculé
Qu’escortent l’oiseau-lyre et le paon ocellé
Le phénix ce bûcher qui soi-même s’engendre
Un instant voile tout de son ardente cendre
Les sirènes laissant les périlleux détroits
Arrivent en chantant bellement toutes trois
Et tous aigle phénix et pihis de la Chine
Fraternisent avec la volante machine

Maintenant tu marches dans Paris tout seul parmi la foule

Des troupeaux d’autobus mugissants près de toi roulent
L’angoisse de l’amour te serre le gosier
Comme si tu ne devais jamais plus être aimé
Si tu vivais dans l’ancien temps tu entrerais dans un monastère
Vous avez honte quand vous vous surprenez à dire une prière
Tu te moques de toi et comme le feu de l’Enfer ton rire pétille
Les étincelles de ton rire dorent le fond de ta vie
C’est un tableau pendu dans un sombre musée
Et quelquefois tu vas le regarder de près

Aujourd’hui tu marches dans Paris les femmes sont ensanglantées
C’était et je voudrais ne pas m’en souvenir c’était au déclin de la beauté

Entourée de flammes ferventes Notre-Dame m’a regardé à Chartres
Le sang de votre Sacré Cœur m’a inondé à Montmartre
Je suis malade d’ouïr les paroles bienheureuses
L’amour dont je souffre est une maladie honteuse
Et l’image qui te possède te fait survivre dans l’insomnie et dans l’angoisse

C’est toujours près de toi cette image qui passe

Maintenant tu es au bord de la Méditerranée
Sous les citronniers qui sont en fleur toute l’année
Avec tes amis tu te promènes en barque
L’un est Nissard il y a un Mentonasque et deux Turbiasques
Nous regardons avec effroi les poulpes des profondeurs
Et parmi les algues nagent les poissons images du Sauveur

Tu es dans le jardin d’une auberge aux environs de Prague
Tu te sens tout heureux une rose est sur la table
Et tu observes au lieux d’écrire ton conte en prose
La cétoine qui dort dans le cœur de la rose

Épouvanté tu te vois dessiné dans les agates de Saint-Vit
Tu étais triste à mourir le jour où tu t’y vis
Tu ressembles au Lazare affolé par le jour
Les aiguilles de l’horloge du quartier juif vont à rebours
Et tu recules aussi dans ta vie lentement
En montant au Hradchin et le soir en écoutant
Dans les tavernes chanter des chansons tchèques

Te voici à Marseille au milieu des Pastèques

Te voici à Coblence à l’hôtel du Géant

Te voici à Rome assis sous un néflier du Japon

Te voici à Amsterdam avec une jeune fille que tu trouves belle et qui est laide
Elle doit se marier avec un étudiant de Leyde
On y loue des chambres en latin Cubicula locanda
Je m’en souviens j’y ai passé trois jours et autant à Gouda

Tu es à Paris chez le juge d’instruction
Comme un criminel on te met en état d’arrestation

Tu as fait de douloureux et de joyeux voyages
Avant de t’apercevoir du mensonge et de l’âge
Tu as souffert de l’amour à vingt et à trente ans
J’ai vécu comme un fou et j’ai perdu mon temps
Tu n’oses plus regarder tes mains et à tous moments je voudrais sangloter
Sur toi sur celle que j’aime sur tout ce qui t’a épouvanté

Tu regardes les yeux pleins de larmes ces pauvres émigrants

Ils croient en Dieu ils prient les femmes allaitent des enfants
Ils emplissent de leur odeur le hall de la gare Saint-Lazare
Ils ont foi dans leur étoile comme les rois-mages
Ils espèrent gagner de l’argent dans l’Argentine
Et revenir dans leur pays après avoir fait fortune
Une famille transporte un édredon rouge comme vous transportez votre cœur
Cet édredon et nos rêves sont aussi irréels
Quelques-uns de ces émigrants restent ici et se logent
Rue des Rosiers ou rue des Écouffes dans des bouges
Je les ai vus souvent le soir ils prennent l’air dans la rue
Et se déplacent rarement comme les pièces aux échecs
Il y a surtout des Juifs leurs femmes portent perruque
Elles restent assises exsangues au fond des boutiques

Tu es debout devant le zinc d’un bar crapuleux
Tu prends un café à deux sous parmi les malheureux

Tu es la nuit dans un grand restaurant

Ces femmes ne sont pas méchantes elles ont des soucis cependant
Toutes même la plus laide a fait souffrir son amant

Elle est la fille d’un sergent de ville de Jersey

Ses mains que je n’avais pas vues sont dures et gercées

J’ai une pitié immense pour les coutures de son ventre

J’humilie maintenant à une pauvre fille au rire horrible ma bouche

Tu es seul le matin va venir
Les laitiers font tinter leurs bidons dans les rues

La nuit s’éloigne ainsi qu’une belle Métive
C’est Ferdine la fausse ou Léa l’attentive

Et tu bois cet alcool brûlant comme ta vie
Ta vie que tu bois comme une eau-de-vie

Tu marches vers Auteuil tu veux aller chez toi à pied
Dormir parmi tes fétiches d’Océanie et de Guinée
Ils sont des Christ d’une autre forme et d’une autre croyance
Ce sont les Christ inférieurs des obscures espérances

 

Adieu Adieu

 

Soleil cou coupé


Δευτέρα 31 Μαρτίου 2025

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΠΑΡΑΜΥΘΙ

 

Κάποιος πρίγκιπας είχε εκνευρισθεί πάρα πολύ, επειδή δεν είχε ποτέ του καταπιαστεί με κάτι άλλο παρά μόνο με τη γενναιόδωρη τελειότητα των χυδαίων αγαθοεργιών. Προέβλεπε εκπληκτικές επαναστάσεις στον έρωτα· υποψιαζόταν δε ότι οι γυναίκες του μπορούν να καταφέρουν πολύ περισσότερα πράγματα που να υπερβαίνουν την αυταρέσκειά τους τη διανθισμένη με ουράνια και πολυτελή κοσμήματα. Ήθελε να δει κατάματα την αλήθεια, την ώρα ακριβώς του πραγματικού πόθου και της ουσιαστικής ικανοποίησης. Και είτε επρόκειτο για εκτροπή από τον δρόμο της ευσέβειας είτε όχι, αυτός αυτό ήθελε. Στα χέρια του διέθετε το δίχως άλλο αρκετά μεγάλη ανθρώπινη εξουσία.

Όσες γυναίκες τον είχαν γνωρίσει δολοφονήθηκαν – όλες: του κάλλους ο κήπος ρημάχτηκε! Υπό την σπάθην του τεθείσες  τον ευλόγησαν. Καινούργιες να του φέρουν δεν διέταξε. – Οι γυναίκες εμφανίστηκαν εκ νέου στη ζωή.

Σκότωνε όλους όσοι τον ακολουθούσαν, έπειτα από κυνήγια ή σπονδές στον Βάκχο. – Τον ακολούθησαν άπαντες.

Διασκέδασε κόβοντας λαιμούς κτηνών πολυτελών. Πυρπόλησε ανάκτορα.  Χίμηξε στ’ ανθρώπινα πλήθη και τους έκοψε χίλια εκατό κομμάτια. – Τα πλήθη, οι στέγες οι χρυσές, τα πανέμορφα κτήνη υπήρχαν ωστόσο ακόμα, άθικτα, απείραχτα.

Ο οποιοσδήποτε μπορεί να εκστασιάζεται μπροστά στην καταστροφή, αλλά και να ξαναγεννιέται δια της κτηνωδίας! Μιλιά δεν έβγαλε ο κόσμος. Ούτ’ ένας δεν εβγήκε να πει την άποψή του.

Ένα βράδυ εκάλπαζε ο πρίγκιπας με ύφος αγέρωχο. Τότε εμφανίστηκε ένα Τζίνι, αφάτου, ίσως δε και ανομολογήτου κάλλους. Από τη φυσιογνωμία και απ’ τα φερσίματά του ανάβλυζε η υπόσχεση έρωτα πολλαπλού και πολύπλοκου! υπόσχεση ευτυχίας άφατης, ίσως δε και αφόρητης! Ο Πρίγκιπας και το Τζίνι κατά πάσα πιθανότητα δεν άντεξαν στην τόση υγεία, στην υγεία την τόσο ουσιαστική. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, να μην επέθαιναν εξαιτίας της; Έτσι, λοιπόν, επέθαναν μαζί.

Πλην όμως αυτός ο Πρίγκιπας πέθανε, στο παλάτι του, σε μια συνηθισμένη ηλικία που πεθαίνουν οι άνθρωποι. Ο Πρίγκιπας ήταν το Τζίνι. Και το Τζίνι ο Πρίγκιπας.

Η μουσική η σοφή, που όλα τα κατέχει, απουσιάζει από τους πόθους μας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Σάββατο 29 Μαρτίου 2025

ΚΟΥΡΤΙΝΑ


 

PAUL ELUARD

 

ΚΟΥΡΤΙΝΑ

 

Τροχόσπιτο σκεπασμένο με κεραμίδια

Το νεκρό άλογο και παιδί και αφέντης

Να σκέφτεται συνέχεια του μίσους

Το γαλάζιο μέτωπο

Με δύο μαστούς να πέφτουν επάνω του

Και να το χτυπούν

Σαν δυο γροθιές

 

Το μελόδραμα αυτό μάς ξεσκίζει

Της καρδιάς το δίκιο και τον λόγο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ

 

Η ιδέα του Κατακλυσμού είχε μόλις μπαγιατέψει,

Κι ένας λαγός σταμάτησε ανάμεσα στα τριφύλλια και στις σειόμενες καμπανούλες να κάνει την προσευχή του στο ουράνιο τόξο μέσ’ απ’ τον ιστό της αράχνης.

Ω ! οι πολύτιμοι λίθοι που εκρύβονταν, − τα άνθη που ήδη κοιτούσαν.

Στον μεγάλο και βρόμικο δρόμο είχανε στηθεί πάγκοι και κιόσκια, τις δε βάρκες τις είχαν από ώρα τραβήξει πέρα, προς την κατσαρωτή θάλασσα, όπως τη βλέπουμε και στις χαλκογραφίες.

Το αίμα κύλησε, στο μαγαζί του «Κυανοπώγωνα», − στα σφαγεία, − στα τσίρκα, όπου του Θεού η σφραγίδα εθόλωνε τα παράθυρα. Το αίμα κύλησε· και το γάλα κύλησε.

Οι κάστορες έχτισαν. Τα ποτήρια με τους μαζαγκράνες εκάπνισαν στα καπηλειά.

Στο μεγάλο τζαμωτό σπίτι (μουσκεμένο ακόμα, να στάζει από παντού) τα παιδιά που πενθούσαν είχαν μείνει να κοιτάζουν τις υπέροχες εικόνες.

Μια πόρτα χτύπησε με πάταγο, και στην πλατεία του χωριού, μες στην εκθαμβωτική νεροποντή, το παιδί γύρισε κατά κει τα χέρια του, κάτι που πρόσεξαν όλοι οι ανεμοδείκτες και όλα τα κοκόρια στα καμπαναριά των εκκλησιών, παντού.

Η Μαντάμ *** εγκατέστησε ένα κλειδοκύμβαλο στις Άλπεις. Η θεία λειτουργία και οι πρώτες ιερές μεταλήψεις τελέστηκαν στις εκατό χιλιάδες άγιες τράπεζες του καθεδρικού ναού.

Τα καραβάνια έφυγαν. Το Χοτέλ Σπλέντιντ εχτίστηκε στο χάος των πάγων και της πολικής νύχτας.

Τότε πρωτάκουσε η Σελήνη τα τσακάλια να ουρλιάζουν στου θυμαριού τις ερημίες, − καθώς και τα βουκολικά άσματα να φοράνε ξυλοπάπουτσα και να γρυλίζουν στα μποστάνια. Κατόπιν, στη βιολετιά υλοτομία που μόλις είχε αρχίσει να πετάι μπουμπούκια, η Εύχαρις μου είπε ότι ήταν άνοιξη.

− Τινάξου, τέναγος, − Κι εσύ, αφρέ, πιάσε-κύλησε στη γέφυρα και πάνω από το δάσος· − μαύρα σεντόνια και αρμόνια εκκλησιαστικά, − αστραπές και βροντές – σηκωθείτε ψηλά και βροντήστε. − Νερά και θλίψεις, σηκωθείτε ψηλά και σηκώστε και τους Κατακλυσμούς κεί πάνω.

Γιατί αφότου εξαλείφθηκαν, − ω οι πολύτιμες πέτρες που εθάφτηκαν, μα και τ’ άνθη τ’ ανοιγμένα! – τα πάντα είναι πλήξη, σκέτη πλήξη! και η Βασίλισσα, η Μάγισσα, που ανάβει την ανθρακιά της στο πήλινο δοχείο, ποτέ δεν θα θελήσει να μας πει τί ξέρει αυτή κι εμείς δεν το ξέρουμε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Παρασκευή 28 Μαρτίου 2025

ΕΡΓΑΤΕΣ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΕΡΓΑΤΕΣ

 

Ω αυτό το ζεστό πρωινό του Φλεβάρη. Εντελώς ακαίρως ήρθε ο Νοτιάς να μας ξυπνήσει τις μνήμες της παράλογης ανέχειας, της μιζέριας των νεανικών μας χρόνων.

H Ένρικα είχε μια καρό βαμβακερή φούστα, άσπρη και καφετιά, που πρέπει σίγουρα να φορέθηκε τον περασμένο αιώνα, έναν μπερέ με κορδέλες και ένα μεταξωτό φουλάρι. Το όλον ήταν πολύ πιο θλιβερό και από πένθος. Φέραμε μια βόλτα γύρω-γύρω στα προάστια. Ο καιρός ήταν βαρύς και χαμηλός και ο νότιος άνεμος ανακάτευε κάθε είδους δυσοσμία στους ρημαγμένους κήπους και στα κατάξερα λιβάδια.

Το πράγμα μάλλον δεν είχε κουράσει τη γυναίκα μου όσο εμένα. Διότι σε μια λούμπα μεινεσμένη απ’ την πλημμύρα του προηγούμενου μήνα, εκεί ψηλά σ’ ένα μονοπάτι, φτόντισε και μου έδειξε κάτι πολύ μικρά χαράκια.

Η πόλη, με την κάπνα της και την τύρβη των συναλλαγών, μας ακολουθούσε στον δρόμο και φτάσαμε πολύ μακριά. Ω, ο κόσμος ο άλλος, η κατοικία η ευλογημένη από τον ουρανό και από των φυλλωμάτων τον ίσκιο! Ο Νοτιάς μου θύμιζε ένα σωρό άθλια περιστατικά της παιδικής μου ηλικίας, την απελπισία που μ’ έπιανε κάθε καλοκαίρι, και το ακόμα φρικτότερο:  πόση και πόση δύναμη και γνώση μου στερούσε ανέκαθεν εμένα η μοίρα μου. Όχι!, δεν θα περάσουμε εμείς το καλοκαίρι μας σ’ αυτή τη φιλάργυρη χώρα, όπου δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ τίποτα παραπάνω  από ορφανά αρραβωνιασμένα. Εννοείται ότι καθόλου δεν θέλω να ξανασύρει ετούτο δω το σκληρυμένο χέρι τίποτα αγαπητές εικόνες.

 

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Τετάρτη 26 Μαρτίου 2025

ΠΑΛΑΙΙΚΗ ΝΥΚΤΩΔΙΑ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΠΑΛΑΙΙΚΗ ΝΥΚΤΩΔΙΑ

 

Πνοή ανέμου ανοίγει οπερατικές ρωγμές στις μεσοτοιχίες, — θολώνει τις περί τον άξονα περιστροφές πάνω στις χαλασμένες στέγες, — διασκορπίζει των τζακιών τα όρια, — δημιουργεί εκλείψεις παραθύρων. — Περπατώντας κατά μήκος του αμπελώνα και με το που  πήγα κι ακούμπησα το πόδι μου σε μιαν υδρορρόη, — κατέβηκα μέσα σε τούτη την καρότσα, η εποχή της οποίας υποδηλώνεται αρκούντως ευκρινώς απ’ τους κυρτούς καθρέφτες, τους αμφίκυρτους άβακες και τους όλο περιελισσόμενες καμπύλες σοφάδες. — Νεκροφόρα του ύπνου μου, ξέχωρη και απομονωμένη, βοσκοκάλυβο της κουταμάρας μου, το όχημα στρίβει πάνω στο χορτάρι του σβησμένου δρόμου. Και σε κάτι φαγωμένο ψηλά, στο επάνω μέρος του δεξιού καθρέφτη, στροβιλίζονται οι κάτωχρες σεληνιακές φιγούρες, φύλλα, στήθη· — Σκουρόχρωμο πράσινο και γαλάζιο εισβάλλουν στην εικόνα. Ξεζεύονται γύρω σε κάποιο χαλικομπάλωμα.

— Εδώ, θα σφυρίξουν για την καταιγίδα, και για τα Σόδομα, — και για τα Σόλυμα, — και για τ’ άγρια ​​θεριά και για τα στρατεύματα, — (Ταχυδρόμοι από την άμαξα και κτήνη ονειρώδη θα ξαναπιάσουν κάτω από τα πιο αποπνικτικά δάση να με βυθίσουν ίσαμε τα μάτια μου σε πηγή μεταξένια).

—Και, μαστιγωμένους στα κυματιστά νερά που θα παφλάζουν και στα χυμένα ποτά, θα μας στείλουν να κυλιστούμε μέσα στις υλακές των μολοσσών...

— Πνοή ανέμου διασκορπίζει των τζακιών τα όρια.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Τρίτη 25 Μαρτίου 2025

ΩΔΗ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ


 

PABLO NERUDA

 

ΩΔΗ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ

 

Κρασί χρώμα ημερήσιο,

κρασί χρώμα νυχτερινό,

κρασί με πόδια όλο πορφύρα

ή αίμα από ατόφυο τοπάζι,

κρασί,

της γης παιδί

αστερωμένο,

κρασί, λείο

σαν χρυσό σπαθί,

και τρισάπαλο

σαν τσαλακωμένο βελούδο,

κρασί σαν του σαλίγκαρου το τσόφλι

και αιωρούμενο, κρασί

ερωτιάρικο,

θαλασσινό,

ποτέ σου δεν εχώρεσες σε μία μόνο

κούπα,

σ’ ένα μόνο τραγούδι, σ’ έναν μόνο άνθρωπο,

κρασί κοραλλένιο, αγελαίο,

για να μην πω και αμοιβαίο.

Φορές- φορές

τρέφεσαι με αναμνήσεις

θανάσιμες,

στο κύμα σου πάνω

πηγαίνουμε από τάφο σε τάφο,

λιθοξόε εσύ του κατάψυχρου τάφου,

και κλαίμε

χύνοντας δάκρυα διαβατικά,

εσένα όμως

το όμορφο

ανοιξιάτικο ρούχο σου

είναι αλλιώτικο,

η καρδιά ανεβαίνει στα κλαδιά,

ο άνεμος κινεί τη μέρα,

τίποτα δεν ξεμένει

στην ακίνητη ψυχή σου μέσα.

Το κρασί

κινεί την άνοιξη,

σαν φυτό μεγαλώνει η χαρά,

πέφτουν τοίχοι,

βράχια,

κλείνουν οι άβυσσοι,

γεννιέται το τραγούδι.

«Ω εσύ κρασοκάνατό μου στην έρημο

με τη γλυκιά κοπέλα που αγαπάω»,

έχει πει ο παλιός ο ποιητής.

Ας προσθέσει τώρα το κρασοκάνατο

στο φιλί της αγάπης

και το φιλί το δικό του.

 

Αγάπη μου, η λαγόνα σου

έγινε ξαφνικά

η ξέχειλη καμπύλη

της κούπας,

το στήθος σου είναι το τσαμπί,

το φως του αλκοόλ η κόμη σου,

οι ρώγες του οι θηλές σου,

ο αφαλός σου το γνήσιο γραμματόσημο

το σφραγισμένο στην καράφα της κοιλιάς σου,

και ο έρωτάς σου ένας καταρράκτης

άκρατο κρασί,

η διαύγεια που πέφτει πάνω στις αισθήσεις μου,

το χθόνιο της ζωής μεγαλείο.

 

Αλλά δεν είσαι

μόνο έρωτας,

φλεγόμενο φιλί

ή καρδιά καμένη –

είσαι της ζωής κρασί,

μα

και φιλία ανάμεσα στ’ ανθρώπινα πλάσματα,

είσαι διαφάνεια,

χορωδία πειθαρχημένη,

είσαι των ανθέων αφθονία.

Σ’ ένα τραπέζι,

όταν μιλάνε οι άνθρωποι,

εγώ λατρεύω

το φως μιας μποτίλιας

με πανέξυπνο κρασί.

Ας το πιούνε,

κι ας θυμούνται σε κάθε του

στάλα χρυσή, ή

ή σε κρυστάλλινο κύπελλο

ή σε κουτάλια άλικα

αυτόν που δούλεψε απ’ το φθινόπωρο

ίσαμε να γεμίσουν τα σταμνιά με κρασί

και ώσπου να μάθει

ο σκοτεινός ο άνθρωπος,

στις τελετές του μαγαζιού του,

να θυμάται τη γη και τα καθήκοντά της

και να διαδίδει των καρπών το υπέρτατο άσμα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΠΟΛΗ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΠΟΛΗ

 

Είμαι εφήμερος και όχι και τόσο πολύ δυσαρεστημένος πολίτης μιας μητρόπολης σύγχρονης και συνάμα ωμής, ωμής δε, επειδή το όποιο παραδεδεγμένο γούστο ως προς την επίπλωση των σπιτιών και τις εξωτερικές τους όψεις καθώς και ως προς το πολεοδομικό σχέδιο έχει πια καταστρατηγηθεί και εκτροχιαστεί. Το βέβαιο είναι ότι εδώ δεν θα ανακαλύπτατε τα ίχνη κανενός δεισιδαιμονικού μνημείου. Η ηθική και η γλώσσα έχουν –επιτέλους!– υπομειωθεί στην απλούστερή τους έκφραση. Όλα τούτα τα εκατομμύρια άνθρωποι, που ουδόλως χρειάζεται να γνωρίζονται, κουβαλούν ομοίως την εκπαίδευση, το επάγγελμα και τα γεράματά τους, που η ίδια η βιοτική πορεία γίνεται πολλές φορές μικρότερη σε μάκρος απ’ ό,τι αποτυπώνει η κάθε τρελή στατιστική για τους λαούς της ηπείρου. Όπως ακριβώς βλέπω κι εγώ από το παράθυρό μου νέα φάσματα να κυλάνε μέσ’ απ’ τον πηχτό και αιώνιο καπνό του κάρβουνου –τη σκιά μας στα δάση, τη θερινή μας νύχτα!–, έτσι βλέπω και νέες Ερινύες, μπροστά στο κότατζ μου που είναι και η πατρίδα μου και όλη μου η καρδιά, αφού όλα εδώ του μοιάζουν, – η άνευ δακρύων Θανή, η δραστήρια κόρη και υπηρέτριά μας, Έρωτας απεγνωσμένος και Έγκλημα όμορφο που φωνασκεί όλο τσιρίδα και κακό στις λασπουριές του δρόμου μέσα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Κυριακή 23 Μαρτίου 2025

ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ

 


ARTHUR RIMBAUD


ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ


Γκρίζοι ουρανοί κρυστάλλινοι. Σχέδιο με γέφυρες αλλόκοτο: ετούτες εδώ ίσιες, αμφίκυρτες εκείνες κεί πέρα, άλλες να κατεβαίνουνε ή να κυρτώνουνε υπό γωνία επάνω από άλλες, αυτά δε τα σχήματα να επαναλαμβάνονται και ν’ ανανεώνονται στα υπόλοιπα φωτισμένα κυκλώματα του καναλιού, αλλά όλα τους να είναι ανεξαιρέτως τόσο λεπτοφυή και ανάλαφρα, που οι κατάφορτες με τρούλους όχθες και χαμηλώνουν και υπομειώνονται. Κάποιες από τούτες τις γέφυρες κουβαλούν ακόμα και τώρα στη ράχη τους παραγκοκάλυβα. Άλλες στηρίζουν άλμπουρα, ταμπέλες και ετοιμόρροπα στηθαία. Συγχορδίες ελάσσονες διασταυρώνονται και ρέουν, χορδές ανεβαίνουν σαν σκοινιά από των οχθών τα πρανή. Βλέπεις ένα κόκκινο σακάκι, μπορεί μάλιστα κι άλλα κοστούμια και όργανα μουσικά. Νά ’ναι άραγε όλα τούτα τίποτα παλαιικοί σκοποί, ή τάχα κομμάτια από συναυλίες για αρχοντογεννημένους, ή μήπως και απομεινάρια ύμνων λαϊκών; Το νερό είναι γκρίζο και γαλάζιο, πλατύ σαν θαλάσσιος βραχίονας. — Μι’ αχτίδα λευκή, πέφτοντας από τον ουρανό, χαλάει τελείως αυτήν εδώ την κωμωδία.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Παρασκευή 21 Μαρτίου 2025

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 


















ΒΑΣΙΛΕΙΑ

 


ARTHUR RIMBAUD

ΒΑΣΙΛΕΙΑ

Κάποιο ωραίο πρωί εμφανίστηκαν σ’ έναν εξαιρετικά πράο λαό ένας άντρας και μία γυναίκα, υπέροχοι άνθρωποι και οι δυό τους, κι έβγαλαν στη κεντρική πλατεία φωνή μεγάλη: «Φίλοι μου καλοί, η γυναίκα αυτή θέλω να γίνει βασίλισσα!» «Βασίλισσα θέλω, ναι, να γίνω!» Γελούσε και έτρεμε σύγκορμη η γυναίκα. Ο άντρας έκανε λόγο στους φίλους του για αποκάλυψη, για δοκιμασία που είχε ήδη ολοκληρωθεί. Κι αυτοί λιποθυμούσαν ο ένας πάνω στον άλλο.

Όντως, έγιναν και έμειναν βασιλείς για όλο εκείνο το πρωί, οπού τα άλικα παραπετάσματα σηκώνονταν και κάλυπταν εξ ολοκλήρου τα σπίτια, αλλά και για όλο το απόγευμα, όταν οι δύο άνθρωποι επήρανε τα βήματά τους και περπάτησαν προς τη μεριά των κήπων με τα φοινικόδεντρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Τετάρτη 19 Μαρτίου 2025

ΑΓΩΝΙΑ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΑΓΩΝΙΑ

 

Μπορεί να με κάνει άραγε Αυτή να συγχωρήσω τις διαρκώς συντριβόμενες φιλοδοξίες μου; –  μπορεί ένα τέλος ευμάρειας ν’ αποκαταστήσει τις εποχές της πενίας; – μπορεί μια μέρα όλο επιτυχίες να μας αποκοιμίσει πάνω στης μοιραίας μας ανικανότητας το όνειδος;

(Ω παλάμες! διαμάντι! – Έρωτα, δύναμη! – κάτι ανώτερο απ’ όλες τις χαρές και τις δόξες! – με κάθε τρόπο δε, και παντού, οπουδήποτε, – Δαίμονα, θεέ, – Νεότητα τούτου εδώ του όντος· περί εμού ο λόγος!)

Γίνεται δηλαδή τα ατυχήματα της μαγείας των επιστημών και τα κινήματα της κοινωνικής αδελφότητας να λατρεύονται ως προοδευτική επανόρθωση της πρώτης ειλικρίνειας;...

Πλην όμως η Βαμπίρα που μας ευγενίζει διατάζει να διασκεδάζουμε με ό,τι μας αφήνει, αλλιώς γινόμαστε αναποδράστως φαιδρεπίφαιδροι.

Οφείλουμε έτσι να κυλιόμαστε στις πληγές, περνώντας μέσ’ απ’ τον βαριεστημένον αέρα και την αγέλαστη θάλασσα· μέσ’ από τα βάσανα και απ’ τα μαρτύρια όλα, από τη σιωπή των φονικών υδάτων και του αιμοσταγούς αέρα· μέσ’ απ’ τα βασανιστήρια που γελούν την ώρα που σχίζουν την απαισίως κυματοειδή σιωπή τους.

 

Μετάφραση : Γιώργος Κεντρωτής.


ΑΥΓΗ

 


ARTHUR RIMBAUD

 

ΑΥΓΗ

Αγκάλιασα και φίλησα τη θερινή αυγή.

Τίποτα δεν εσάλευε ακόμα στου ανακτόρου την πρόσοψη. Νεκρό ήτανε το νερό. Και σκιώδεις οι καταυλισμοί δεν το εκούναγαν ρούπι απ’ τον δρόμο του δάσους. Περπάτησα – περπάτησα αφυπνίζοντας τις ζωηρές και χλιαρές πνοές, τα πετράδια έριξαν μια ματιά, τα δε φτερά υψώθηκαν εντελώς αθορύβως.

Το πρώτο συναπάντημα έγινε στο μονοπάτι το ήδη γεμάτο δροσερές και συνάμα κάτωχρες φολίδες λάμψεων: ένα λουλούδι ήτανε που μού ’πε τ’ όνομά του.

Με τον ξανθό καταρράχτη που ξεμαλλιάστηκε ανάμεσα στα έλατα εγέλασα: στην ασημωμένη κορυφή τους τη θεά αναγνώρισα.

Τότε και ανασήκωσα έναν-έναν τους πέπλους. Στην αλέα, κουνώντας τα χέρια. Σ’ ολόκληρο τον κάμπο, όπου και την ανέφερα στον πετεινό. Στη μεγάλη πόλη μού τό ’σκασε ανάμεσα απ’ τα καμπαναριά και τους τρούλους, κι εγώ μετά, τρέχοντας σαν τον ζητιάνο στις μαρμάρινες αποβάθρες, είχα πιάσει να τήνε κυνηγάω.

Ψηλά πάνω στον δρόμο, πλάι σ’ ένα δαφνόδασο, την ετύλιξα με τα μαζεμένα της πέπλα και ανεπαισθήτως ένιωσα το απέραντο σώμα της. Η αυγή και το παιδί στου δάσους έπεσαν τα χθαμαλά.

 Όταν εξύπνησα είχε πάει πια μεσημέρι.

 

Μετάφραση : Γιώργος Κεντρωτής.