ΜΙΛΑΕΙ Ο ΜΑΝΤΗΣ ΑΚΡΑΙΦΗΝΑΣ

ΚΟΡΙΝΝΑ Η ΤΑΝΑΓΡΑΙΑ

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΜΑΝΤΗΣ ΑΚΡΑΙΦΗΝΑΣ

 

[……………………………]

«Ἀπ’ τὰ ἑννιὰ κορίτσια σου τρία τά ’χει πάρει

ὁ Δίας ὁ πατέρας ὅλων, ὁ ἄρχοντας τῶν πάντων·

κι ἄλλα τρία τὰ παντρεύτηκε ὁ Ποσειδώνας,

ὁ μέγας τῶν θαλασσῶν ἀφέντης καὶ κυρίαρχος·

δύο ἄλλα στὴν κλίνη του τὰ ἔχει ξαπλώσει ὁ Φοῖβος​,

 

κι ἕν’ ἄλλο σου κοράσι τό ’χει καὶ τὸ χαίρεται

ὁ Ἑρμῆς, ὁ γιὸς ὁ ὑπέροχος τῆς Μαίας, ὁ γενναῖος.

Ἔτσι τὸ θέλησαν ὁ Ἔρωτας καὶ ἡ Κύπρις:

νὰ μποῦν θεοὶ κρυφὰ στὸ σπίτι σου

καὶ ν’ ἀπαγάγουν τὶς ἐννιά σου κόρες.

 

Θὲ νά ’ρθει πάντως μέρα κι ἀπ’ τὶς κόρες σου

ἥρωες θὰ γεννηθοῦν καὶ ἡμίθεοι: γένος ἔνδοξο

ἡρώων καὶ ἡμιθέων — κι οἱ κόρες σου οἱ ἐννιὰ

θ’ ἀποδειχθοῦν καλλίκαρπες μανάδες! Ἂν μὲ ρωτᾶς

πῶς τὸ γνωρίζω, μοῦ τὸ φανέρωσε ὁ τρίποδας

 

ὁ χρησμοδότης τοῦ μαντείου. Ἡ τιμή ἐτούτη

μετὰ ἀπὸ πενήντα δυνατοὺς καὶ ὁμοαίματους

προγόνους μοῦ ’λαχε: ἐγώ, ὁ Ἀκραιφήνας,

προφήτης νά ’μαι στὸ ὑπερσέβαστο ἱερὸ καὶ

ἀπ’ τὸν βωμό του νὰ προλέγω τὴν ἀλήθεια.

 

Στὸν πρῶτο ποὺ ἔδωσε τῆς Λητῶς ὁ γιὸς τὴν ἐξουσία

νὰ ἐκφωνεῖ χρησμοὺς ἀπὸ τοὺς τρίποδες

ἦταν ὁ Εὐώνυμος. Δεύτερος ποὺ εἶχε τὴν τιμή,

κι ἀφοῦ ἐξόρισε προηγουμένως τὸν Εὐώνυμο,

ἦταν ὁ Ὁριέας, ὁ γιὸς τοῦ Ποσειδώνα·

 

κατόπιν ἦρθε στὴ σειρὰ ὁ Ὡρίων,

ὁ γεννήτοράς μου, ποὺ ἐπῆρε τὴν τιμή,

ὅταν κατάκτησε αὐτὴν ἐδῶ τὴ γῆ·

στὸν οὐρανὸ ἔχει τώρα γίνει ἀστέρι:

αὐτὸς ὁ κλῆρος ὁ τιμητικὸς τοῦ ἔχει πέσει.

 

[…] Ἐγὼ  ἀπὸ κεῖνον χρίσμα ἐπῆρα

ἀλλὰ καὶ χάρισμα νὰ εἶμαι τῆς ἀλήθειας χρησμοδότης.

Τοῦτα ὅλα τῶν ἀθάνατων θεῶν εἶν’ ἔργα. Ἀπάλλαξε

γι’ αὐτὸ ἀπ’ τὶς ταραχὲς τὸν νοῦ σου, ἀπ’ τὶς δουλειὲς

τῶν λαϊκῶν θεῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ πεθεροῦ σου».

 

Τὰ λόγια τοῦτα εἶπε ὁ μάντης μὲ βροντερή φωνή.

Τότε ὁ Ἀσωπὸς τὸν ἔπιασε μὲ τὸ δεξί του χέρι

θερμὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσει. Χύνοντας μετὰ ἕνα δάκρυ,

ἀπὸ τὴν ἄκρη τοῦ ματιοῦ του, ἀπάντησε:

[……………………………]

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.