ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

CAMILO JOSÉ CELA

 

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

(Ποιημάτιο ταπεινό και αμήχανο, περίλεπτο, υπερήφανο και ελαφρώς αλαζονικό, που πρέπει να διαβαστεί με περιβολή αδαμιαία και μετά παρρησίας)

 

Όταν η καρδιά μου άρχισε να κολυμπάει στο άφθονο ποτάμι της χαράς των καθαρότερων νερένιων αλογοπέταλων

Και ανακάλυψα ότι κάτω από την ψυχή της γυναίκας βρίσκονται πέντε εποχές χαρίεσσας σιλουέτας

Άκουσα τη λαλιά του αηδονιού απ’ το νεκροταφείο του χωριού κι έδιωξα όλες τις κακές σκέψεις μακριά απ’ το δέρμα μου

Αφαίρεσα από πάνω μου τους αμφιλεγόμενους οιωνούς της αδυναμίας την αρρώστια την πείνα τον πόλεμο τη δυστυχία και τα κενά της συνείδησης

Άρχισα δειλά-δειλἀ να μυρίζω τον γυμναστήριο αέρα του κάλλους που κοιμάται μαζί σου

Και πέταξα τόσο ψηλά που έχασα απ’ τα μάτια μου τον αέρα των θερμοκηπίων το ήρεμο νερό των αυλακιών και το καθαρτήριο πυρ όπως επίσης και την αργιλώδη και την πετρώδη γη που πατάω και όπου το χέρι σου τελικώς θα με ξεχάσει

Σε αγαπώ και είμαι γεμάτος ελπίδα

Η ζωή σου είναι ακόμα πολύ μικρή για να χαϊδολογάς ελπίδες

Και σήμερα συμπληρώνεις ίσως υπερβολικό αριθμό ετών

Σήμερα γίνεσαι χιλίων χρονών

Θα ήθελα να χορέψω σε κλειστό χώρο με τον θάνατο στεφανωμένο με σμαράγδια και ρουμπίνια κι εγώ να είμαι στεφανωμένος με βρύα και καρφίτσες

Προκειμένου να διακηρύξω στο βασίλειο των πιο μοναχικών φαλαινών

Το γλυκό μου όνειρο με τούτα τα συγκλονιστικά λόγια

Διαλαλώ διατυμπανίζω με φωνή δυνατή την αποστροφή μαζί και τη φρίκη που μου γεννάει μέσα μου η ευτυχία.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

[ΠΕΛΑΤΗ ΓΑΛΑΖΙΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ…]

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

[ΠΕΛΑΤΗ ΓΑΛΑΖΙΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ…]

 

Πελάτη γαλάζιων αναθεμάτων άσωτε σε νεφελώδεις υπολογισμούς

τραπουλόχαρτο το τραπουλόχαρτο φαίνεται ότι το κλίμα προβάλλει στις λογικές πτυχές σου

έτσι όπως πέφτει σαν μήνυμα που παίζει και διαταράσσει τις συνήθειές σου

βυθίζοντας το φως των κανόνων μ’ ένα μείγμα εχθρικών υδάτων

 

Και όταν το περιστέρι που γονιμοποιεί την επιδερμίδα σου

πετώντας με μητρικές αγωνίες σε ξαναφέρνει στο τοπίο των συμβάντων

έχει ήδη οργανώσει το κυνήγι στην πλάτη σου ένα εντελώς διακριτικό ξημέρωμα μαθητείας

κάτι σαν παχύ γκρι κάποιας κλεισούρας ή σαν βροχή ξαφνικής εγκατάλειψης

όπου και πας εσύ μελαγχολικά-μελαγχολικά με σκοπό να βουλιάξεις

σαν λιβάδι που διυλίζεται μες στο παραδοσιακό του πράσινο

και σε μια αυτοκτονική τελετουργική σιωπή

 

Με πόση προφητική γυμνότητα διαδίδεται

η ιδέα του ανθρώπου να σχηματίζει μικρά συστήματα

Έρχεται και φεύγει μεταξύ ουρανού και γης

κλείνοντας όσες πόρτες θα μπορούσαν να σε σώσουν

προ πάντων δε εκείνες που επικοινωνούν με την ανοιχτή θάλασσα

 

Φοβάται μήπως σπαταλώντας στα βάθη σου το οικειότερο χώμα

επιτρέπεται το πέρασμα του φεγγαριού στην άμπωτη

γι’ αυτό και πειραματίζεται η σελήνη με σάπια ρόδα σε νεκροθάλαμο σταματημένων ανέμων

όπου είναι κλεισμένη η θάλασσα για να μην εμβάλλει τρόμο στην υπνοβατική αυγή

κυνηγώντας συνέχεια και μιλώντας μας μια διάλεκτο απίστευτα λυγερή

που γεμίζει τη γλώσσα της με παραστάσεις ροντέο και με ποικίλα φθινόπωρα

Τα ζώα όμως δεν αλλάζουν σκοπό εξαιτίας αυτού

Στέκονται σαστισμένα σαν τραγικά προσωπεία μπροστά στο ρολόι

και πέφτουν σαν όνειρα απ’ το άνοιγμα των βλεφάρων σου

που πυροβολούν τη συγχώρεση κάποιας διακριτικής ειμαρμένης

 

Μερικές μόνο φορές έχουμε προφητείες λόγω της μερικής παλαίωσης των πιο ανθεκτικών μελανιών

Τότε και παίζεται στα χαρτιά όση ομίχλη περίσσεψε

χωρίς να επιστρέφουν πάντα στο ποτήρι τους τα περιστέρια

που μερικές φορές δέχονται το ανάθεμα στην πάνω ανοιχτή ακριβώς θάλασσα

 

Και τότε μόνο εσύ αφού πρώτα αποκτήσεις το επαρκές πλάτος για να γράψεις ιστορία

μπορείς να αιτιολογήσεις τα πάντα χωρίς να διατρέχουμε κίνδυνο να προκληθεί πλημμύρα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

 

MANUEL VIOLA

 

ΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ

 

Τα στήθη συγκολλώνται στα οδοφράγματα της αυγής

στη μέση-μέση του αέρα

που περνάει στα πεταχτά κάτι σελίδες τυφλών παραθύρων

 

Πίσω

οι λάμπες ανάβουν από μέσα

 

Ωοειδής τεφροδόχος των ατρέπτων ζυμώσεων

 

Τα χείλη από φελλό έχουν εξαντλήσει τους πίδακες των πλανήτων

που ξεχνούν τα πρόσωπά τους στων γεφυρών τα στηθαία

Όσες πέτρες ερματίζουν την καρδιά τους

είναι ελαφρότερες απ’ τον καυτό αέρα

των στομάτων σας που χλομιάζει σαν ζυγός

γαντζωμένος στο γείσο όσων αβύσσων

δέθηκαν κόμπο σε αργή κίνηση

 

Εδώ τα δάκρυα τεντώνονται σαν μολύβδινες ράγες

στην παλάμη των ερήμων

Εδώ οι παλμοί του ουρανού πέφτουν στου τραπεζιού τη στέγη

Εδώ τα στιγμιαία ερείπια

και τ’ αμόρφωτα μάτια λαξεύουν την αόρατη πραγματικότητα

σαν άλλα χρυσά άροτρα

Εδώ κυματίζει ο κάμπος σαν μαύρη σημαία

Εδώ ο κατακόρυφος ορίζοντας είναι της σιωπής κατάρτι

Εδώ ο βγαλμένος τροχός σκάβει τις σιδηροτροχιές του

προς όλες μάλιστα τις κατευθύνσεις

Εδώ ο ουρανός ξεκοκαλίστηκε όντως.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ

 

Κόσμος πλήρης: Βλέμμα κατανοητό.

Το μείζον έργο συνίσταται στο να ξεκαθαρίσουμε

τον ενδιάμεσο χώρο:

να καταστήσουμε εφικτό το φιλί

Αν δεν αναλάμβανε τη λοίσθια λειτουργία της

η ενδιάμεση μνήμη, θα έτεινε

στο να παραμένει στο σχήμα της, και δεν θα ξέφευγε

για ν’ ανεφοδιάζει με παράδεισο άλλα σώματα

και να διατηρεί περισσότερο χρόνο

την πίστη που της πιστώνει η πτήση

Είναι ανάγκη όμως να βρεθούμε

                                              

ο κόσμος και εγώ. Και σ’ εκείνο το αγκυροβολημένο σώμα

που επαναλαμβάνει και ξερνάει τα σήματα

μας παραχωρείται μια δύναμη μοναξιάς

αδιανόητη κατά μόνας,

μια βεβαιότητα που κανένας καθρέφτης ποτέ

δεν μπόρεσε να φυλακίσει ούτε να αιτιολογήσει,

αφού όντας παθητικός

και στερούμενος νοσταλγίας και μνήμης

υπέκυψε στο θανατηφόρο θέαμα

 

Ο κόσμος κι εγώ, ίσοι πλέον και αλληλοπαθείς.

Καθηλωμένος σε τούτο το σώμα-νησί

όπου η αιωνιότητα γίνεται διάφανη,

λαμβάνω τα σήματα του πλήρους σύμπαντος

στο δικό μου βλέμμα, βλέμμα κατανοητό απολύτως.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΙΧΑ

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΙΧΑ

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΧΕΡΙΑ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΧΕΡΙΑ

 

Χέρια να κοιμάσαι και ποιός να ξέρει ίσαμε πού

αν η έρημος χτυπηθεί απ’ τη λήθη

και ο καθένας μας είναι πλέον αντίλαλος αλλά χωρίς καν τοίχους

                                                                        

Τουρίστες άρρωστοι από θλίψη βαριά και τύψεις

μηχανές που ζεσταίνουν όνειρα χεριών στο άγαλμα

                                                                        

Εδώ βρίσκεται το παλιομοδίτικο αηδόνι

και το φρεσκοσιδερωμένο φεγγάρι για το στήθος της κοπέλας

και η μπλοκαρισμένη άνοιξη

για κείνους τους Φαραώ και για τούτους τους Κενταύρους

που αρθρώνονται όποτε έχουμε πονοκέφαλο

από υπέρβαση πολιτισμού

                                                                        

Εδώ οι φλέβες προσέρχονται εν σώματι όλες στο κάλεσμα

να μαζέψουν τα δίχτυα τους επάνω στον λόφο

                                                                        

Και είναι πάλι ο κόσμος σαν λαιμός που θα τραγουδήσει

το παιδαγωγικό κύμα των παιδιών

και το χέρι που κοιμάται στη μηχανή ή τη σάρκα με τον βολικό της ύπνο

                                   

Αόριστος αντικατοπτρισμός καλεσμένος όσων τυφλών ματιών

έχουν γεμίσει δέντρα δίπλα στον περίβολο της μνήμης

σκοτίζει τώρα κι ενοχλεί χωρίς τύψεις το αηδόνι

που επιμένει να μένει στης φτωχογειτονιάς την πόρτα

                                                                        

Σας το λέω με τη φωνή μου γεμάτη αστέρια

με τον λαιμό που απόχτησα ονομάζοντας τον Θεό ισχυρό στην έρημο

και με τους ήλιους υποχρεωμένους ν’ αγοράζουν τη θλίψη των πόλεων

                                                                        

Η νυχτερινή τήξη των πάγων θα εισβάλει στις λεωφόρους

με νέο αίμα που θα στάζει απ’ τα τελευταία μας χέρια

χέρια να κοιμάσαι και ποιός να ξέρει ίσαμε πού

τα χέρια μας που κοιμούνται σαν μεγάλος χάρτης σιωπηλός

και στα δύο ημισφαίριά του

ή σαν ορμίσκος αξιολάτρευτος

 

Αλλά και με τα μάτια του να του τά ’χει χτυπήσει η ιστορία

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΗ ΜΟΙΡΑ

 

LUIS ÁLVAREZ PIÑER

 

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΟΥ ΤΗ ΜΟΙΡΑ

 

Ανάμεσα στις συνήθειες του χώματος και στου βλέμματός σου τη μοίρα

κάποιο αμφίβολο πουλί με πυρετό διεκπεραιώνει δυο-τρία χρώματα

μπροστά στον κίνδυνο να ξεδιπλώσει ξαφνικά ο στοχασμός

όσες ανεμώνες χρειάζονται για να παραλύσουν τα εργοστάσια τελείως

                                                                                  

Είναι η πόλη όπου η βροχή στήνει τις όποιες συναισθηματικές της συγκρούσεις

υπάγοντας στα κίνητρά της μια μικρή συγκυρία

και παρά τη φρουρά που έχει ανεβεί στων αστρονόμων τα μάτια

η ελάσσων τρυφερότητα των ταξί μασιέται και διασπά κάθε ουράνια απόπειρα

                                                                                  

Είναι η πόλη η δε καρδιά σου είναι σαν δάσος

όπου ο χρόνος προσπερνάει τα εύπιστά της δάχτυλα

όπου η ξεστρατισμένη ανάμεσα στις μέρες καρδιά σου μαλακώνει τον πηλό της σάρκας σου

της σάρκας σου που τιμωρείται από την αυστηρότητα του ονείρου και γίνεται καθρέφτης

                                                                                  

Τα χωράφια φτάνουν αργά στα πόδια μας και στον ουρανό τα κεφάλια μας

και σε τούτη τη μικρή γη που κατατρέχει την καρδιά σου το σούρουπο

κάνοντας σύντομα ντουζ θανάτου κόντρα στο χρώμα με το οποίο σκεπάζεις τα λουλούδια

σε νιώθω να πεθαίνεις στραγγαλισμένη από τους χθόνιους κύκλους

                                                                                  

Είναι η πόλη αλλά εσύ μη με πιστεύεις Ο χαρακτήρας μου δεν θα μεταγγίσει σιωπές

ιδρώνει όμως με άνεση και βρέχει ζώα οικόσιτα και ανάπαυλες

Αν αύριο το ουράνιο τόξο μαζέψει τους οικοδεσπότες του για να προσελκύσει τα παλιά ορυκτά

εσύ κοίτα να σωθείς θολώνοντας με την ομίχλη του στήθους σου και τις πόλεις και τα ρόδα

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΒΙΒΛΙΑ... ΒΙΒΛΙΑ...

 

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ

εδώ

ΓΥΜΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

 

MANUEL VIOLA

 

ΓΥΜΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

 

Όταν τα πουλιά με ερυσίπελας στήνουν φωλιές σε κοιλότητες κατ’   εξοχήν οπωροφόρες

όταν οι βροχές κόκκινων μυρμηγκιών πλημμυρίζουν τις κιθάρες γαλάζιο

η σκιά ζυμώνεται μέσα σε πλαίσιο φλεγόμενης μνήμης

κι ένα κοπάδι ξόρκια σκάει στων ναών τ’ απανθρακωμένα ρόδα.

Τότε είδαμε ότι κάποιος ανεμοστρόβιλος μες στα αίματα απελευθέρωσε πυρπολημένες χαίτες

ότι ένας βραχίονας ακονισμένος σε ολονύκτιο ψαλίδι κόβει έντομα τρυφερών μετάλλων

ότι ένα κρανίο μετατρέπεται σε κερένια επιπεδόσφαιρα

ότι ένας αστερισμός καταρρέει για να γίνει μολυβένια σκουλήκια

επάνω στον φεγγίτη των επουράνιων ορυχείων

έτσι ώστε η αμφιβολία να στραγγαλίζεται σε μια θηλιά απαστράπτουσα

και οι αντανακλάσεις του παρθένου νερού

που κοιμούνται στις ραγισμένες καρδιές των ταύρων

να μιλούν για έναν άνεμο που σβήνει στεφάνια μαύρης πυρίτιδας

ενός πάθους βυθισμένου και γεμάτου με κοίλους βράχους

για μια κλειδαριά από μέντα στο μπαλαούρο κάποιου αντίλαλου

για μιαν αργή ανάληψη κάτι μυστικών κισσών

για τους ιππόκαμπους που όλο ρωτάνε και ξαναρωτάνε διάφορα

και για την ξέχειλη από χυμούς χορδή που τανύζεται στα κόκκινα χέρια της απουσίας

χέρια αμιγώς θεριστικά με στάχυα θεριστικά ομοίως και ακίδες.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.