Ο ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΖΩΗ

 

ALBERTO VANASCO

 

Ο ΠΟΘΟΣ ΓΙΑ ΖΩΗ

 

Λατρεύω όσες μέρες είναι ανοιχτές στην αθωότητά σου

τα ακτινοβόλα πράγματα με τα οποία σε ορίζω

των αναμνήσεών σου τη φωτεινή περιοχή που δένει τη ζωή μου

την κορδιγιέρα που επισκιάζεται απ’ τις μέρες σου μες στην ταλαιπωρία

την περαστική μορφή που έχεις και τρέφεις στην καρδιά σου

τη χρυσή νιότη που έφραξαν τα χέρια σου στα μέσα της χρονιάς

την καυτή σχόλη των ηπείρων που βρίσκονται στους τροπικούς

της Αμερικής τις απέραντες παραλίες όπου μαυρίζουμε σαν τη ζωή

την ανθρωπότητα που επανασυναθροίζεται μέσα μας και ξαναρχίζει

και τον πόθο για ζωή που αγκομαχάει στις κόρες των ματιών σου.

 

Γι’ αυτό και λατρεύω τη θαυματουργή και άνευ νοήματος τυχαία ροή των γεγονότων

τη μακριά και όλο ψιλοβελονιά επιθυμία που ακολουθούν τα βήματά μας

τον ζήλο που μονίμως αναλαμβάνει εκ νέου τα επακόλουθα των φλογών

την ελαφρά ζέση που τη μπερδεύουμε με την ύπαρξη

το επέκεινα που μας έχει ζητήσει δικιά του την κάθε στιγμή μας

το αφυπνισμένο χρώμα που αναδύθηκε όταν ριγούσες

και το ίδιο συνάμα τότε που είχες φτάσει νά ’σαι σαν σε νησί

και απ’ όπου εκτοξεύεις τις καθοριστικές σου απαντήσεις

και όπου τα πάντα έχουν γίνει σαν εμένα και σαν εσένα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΧΟΣΕ ΑΛΒΑΡΕΣ ΒΑΡΑΓΑΝΙΟ

 

JOSÉ ÁLVAREZ BARAGAÑO

 

MI PATRIA ES CUBA

 

Mi patria es Cuba. No en vano
En mi mañana el ónix
Con la espuma se confunde, archipiélagos
De dolor me hincharon la frente
Y vi por los gritos desolados
Correr mis cantos de esperanza.
Mi patria es Cuba. Contra sus flancos
El mar apoya y destruye vientos
Salvajes. Flechas de color y sonido,
Sus tres famosos generales: junio, julio y agosto
Aquí no vació el Mediterráneo sus ánforas
De sangre: en las ensenadas del azúcar
Y el fósforo anclaron los piratas;
En sus ciudades perdieron las armas,
Las manos y las piernas. El material humano
Fue convertido en combustible
Para triturar las cañas y los hombres.
El extranjero golpeó
Nuestras espaldas con su látigo sin nombre.
Mi patria es la dulce y firme Cuba
Que al extranjero echó de sus provincias
Y no quiso enterrarlo en su sagrada tierra.
Mi patria es Cuba, los ópalos de carbón
Y sangre la reproducen en los ojos del tiempo,
Y las manos fuertes, fundamentales golpean
El tambor como un corazón de seda.
Siempre lejano o en su interior
De piedra en movimiento, en su tierra cavada por mis manos,
Contra su nombre sonoro protegí mi edad y mi distancia.
En ella encuentran todos los hombres sus ejemplos;
La muerte fue desterrada, abolida la tumefacta
Raíz de la miseria. Su valiente mineral nos enciende
Los animales pechos y los cursos de la vida
Bajo el inmenso arco de toda la alegría.

ΑΙΩΝΑΣ

 

PABLO NERUDA

 

ΑΙΩΝΑΣ

 

Μέ —ἂς ποῦμε— ρόδες καὶ φτερὰ

γεννήθηκε τὸ ἔτος ὑπ᾽ ἀριθμὸν ἕνα τῶν ἐτῶν

ποὺ ξεκινᾶνε ἀπὸ χίλια ἐνιακόσια,

καὶ τώρα πού ᾽ναι νὰ θαφτεῖ,

δὲν πά᾽ νά ᾽χει πόδια σάπια,

μάτια ματωμένα, νύχια θλιβερά,

τοῦ περισσεύουν τὰ ροδάκια, κι ἔχει

φτερά, τὸν οὐρανὸ νὰ τὸν διασχίσει

ἀπ᾽ ἄκρου  εἰς ἄκρον, ὅλον.

 

Πετώντας πᾶμε, μᾶς προσκαλεῖ

μὲ τὴν καρδιά του ἐπ᾽ ὤμου

καὶ σέρνοντας στὸ διάστημα

ἕνα τσουβάλι αἰσχρὸ γεμάτο ἐγκλήματα·

τὸν βλέπουμε ν᾽ ἀνεβαίνει, ν᾽ ἀνεβαίνει,

νὰ χιλιοτρυπάει τὴ στρατόσφαιρα

ξεπερνώντας στὸ τρέξιμο τὸν ἦχο.

Καὶ δὲν ἀκοῦμε μόνο ἐμεῖς

τὸ μαχαίρι ποὺ τὸν οὐρανὸ καρφώνει

καὶ πετσοκόβει τοὺς πλανῆτες·

ἀπὸ καταραμένα ξερονήσια τὸν κοιτᾶνε

οἱ ἁλυσοδέσμιοι τῆς Ἀθήνας ποιητές,

καὶ στὰ μπουντρούμια  μέσα

τῶν παραγουάνικων φυλακῶν

γιορτάζουν τοὺς διαστημικοὺς  καρποὺς

τὰ μάτια τῶν βασανισμένων.

 

Μᾶλλον σκεφτόμαστε ὅτι ἡ τύχη ἡ καλὴ

θὰ μᾶς προσφέρει τοὺς πλανῆτες της

καὶ ὅτι ὀφείλουμε τὸ βλέμμα μας

τὸ ἐπιθανάτιο ν᾽ ἀποστρέψουμε.

Ἂς μὴν τρέφουμε αὐταπάτες — αὐτὸ

μᾶς συμβουλεύει τὸ ἡμερολόγιο·

ὅλα θὰ πᾶνε ὅπως ἤδη πᾶνε,

καὶ γιατρικὸ ἡ γῆ δὲν ἔχει·

σὲ ἄλλα μέρη τ᾽ οὐρανοῦ ἐμεῖς

ν᾽ ἀναζητήσουμε θὰ πρέπει στέγη.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

 

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ