ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ AMΠOY XAMINT ΑΛ-ΓΚΑΖΑΛΙ, 2

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ AMΠOY XAMINT ΑΛ-ΓΚΑΖΑΛΙ, 2

 

Α.

Νεκρὴ μιὰ φύση: λίγα φροῦτα στὸ τραπέζι,

κρασὶ σὲ δυὸ ποτήρια, μιὰ κιθάρα παίζει —

τὰ δάχτυλα τὴν κολακεύουν τῆς σελήνης

μὲ ἀκόρντα ἁβρότατης βροχούλας, κι ἐξαπίνης

ἀνθίζει τὸ δωμάτιο, γίνεται ὅλο κῆπος.

Στὴν ἀληθὴ τὴ φύση: ἐδῶ φρουμάζει ὁ ἵππος

τῶν πόθων χύνοντας καταιγισμοὺς ὀνείρων:

τῆς Καλλονῆς τὸ στόμα νὰ ὁμιλεῖ τῶν μύρων

τὴ γλώσσα· ἀπὸ τὰ βλέμματά της τὸ ποτάμι

νὰ λύνεται τῶν ἡδονῶν· μὲς στὴ θαλάμη

τῶν αἰσθημάτων ἕνα ἀργὸ νὰ τρέχει μέλι

καὶ νά ’ν’ ὁ στοχασμὸς σὰν ἥλιος ποὺ ἀνατέλλει.

 

Β.

Τοῦ Θεοῦ τὸ φίλημα, ποὺ νιώθω στὴν καρδιά μου,

τὸν ἄσχετο τὸν κόκκο, πού ’μαι ἐγώ, τῆς ἄμμου

τὸν κάνει βράχο στῆς ἀγάπης σου τὴν κλίνη,

ἀκόμα κι ὅταν ἀπουσιάζεις, καὶ στὴ δίνη

βουλιάζω ἐγὼ τῆς ὄρεξης, τῆς φαντασίας.

Ποὺ σ’ ἀγαπῶ μοῦ φτάνει πάντα, κι ἐξαιτίας

τῆς πλησμονῆς μου αὐτῆς ἀρκοῦμαι σὲ ὅ,τι ξέρω.

(Γιὰ τῶν αἰσθήσεων τὸν κόσμο τὸ ἀνωτέρω

ἰσχύει εἰς ὁλόκληρον καὶ ἀλληλεγγύως.)

Στὸν κῆπο σου βλασταίνει ὁ λυρικός μου βίος.

Τὸ ἐρατεινὸ κορμί σου ὁλόδροσο εἶναι ρόδο·

στὰ χέρια μου ἂν τό ’χω ἢ στὸν ὕπνο μου σὰν τό ’δω,

τὸ δρέπω, τὸ μυρίζω, καὶ μὲς στ’ ἀνθογυάλι

τῶν στίχων μου λαλεῖ σὰν Ἰσπαχὰν ποὺ θάλλει.