Ο ΟΡΚΟΣ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΗΣ

 

ΣΑΠΦΩ

 

[Ο ΟΡΚΟΣ ΤΗΣ ΑΡΤΕΜΗΣ]

 

[…] τὸν χρυσόμαλλο Φοῖβο, ποὺ τὸν ἐγέννησε τοῦ Κοίου ἡ κόρη,

ὅταν ἔσμιξε μὲ τὸν γιὸ τοῦ Κρόνου, τὸν ὑψινεφὴ καὶ μεγαλώνυμο.

Τότε ἡ Ἄρτεμη ἔδωσε τὸν ὅρκο τῶν θεῶν τὸν μέγα:

«Δία, στὴν κεφαλή σου ὁρκίζομαι ὅτι γιὰ πάντα παρθένα ἐγὼ θὰ μείνω,

κι ἀνέγγιχτη θὰ βγαίνω γιὰ κυνήγι στὶς ἔρημες κορφὲς ἀπάτητων ὀρέων·

ἔλα καὶ δέξου αὐτὸ γιὰ χάρη μου, καὶ κάνε μου νεῦμα ἀποδοχῆς».

Αὐτὰ τὰ λόγια εἶπε· ἔπειτα μ’ ἕνα του νεῦμα ὁ Δίας,

τῶν μακάρων θεῶν ὁ πατέρας, ἔδειξε τὴ συμφωνία του.

Παρθένα ἐλαφηβόλο καὶ ἀγροτέρα —δυὸ ἐπωνύμια μέγιστα—

θὰν τήνε λένε τοῦ λοιποῦ καὶ οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι:

ἐλαφοκυνηγήτρα παναπεῖ τὸ ἕνα καὶ δασοδίαιτη τὸ ἄλλο.

Κι ὁ Ἔρως ὁ λυσιμελής, αὐτὸς ποὺ τοῦ κορμιοοῦ τὰ μέλη λύνει,

ποτὲ τὴν Ἄρτεμη δὲν θὰ ζυγώσει, οὐδέποτε θὰ τὴν πειράξει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.