ΣΑΝ ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ, ΑΙΣΤΑΝΘΗΚΑ ΒΑΘΙΑ ΤΟ ΨΥΧΟΣ

 

PABLO NERUDA

 

ΣΑΝ ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ, ΑΙΣΤΑΝΘΗΚΑ ΒΑΘΙΑ ΤΟ ΨΥΧΟΣ

 

Σὰν εἶπα νὰ πεθάνω, αἰσθάνθηκα βαθιὰ τὸ ψύχος,

κι ἀπ’ ὅσα εἶχα ζήσει σοῦ ἄφηνα τὸν ἑαυτό σου·

τὸ στόμα σου ἤτανε τὰ γήινα μερόνυχτά μου,

τὸ δέρμα σου ἕνα κράτος ἱδρυμένο ἀπ’ τὰ φιλιά μου.

 

Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἀκριβῶς τελειῶσαν τὰ βιβλία,

φιλίες, θησαυροὶ πολλοὶ χωρὶς ἐκεχειρία,

τὸ διάφανό μας σπίτι ποὺ μαζὶ τό ’χουμε στήσει —

τὰ πάντα τέλος βρήκανε, ἀλλ’ ὄχι τὰ δυό σου μάτια.

 

Γιατὶ ὁ ἔρωτας ἀπ’ ὅταν ἡ ζωὴ μᾶς κυνηγάει

κύμα εἶναι ποὺ καλπάζει σ’ ἄλλο κύμα ἀπὸ πάνω·

ὁ θάνατος σὰν ἔρχεται ὅμως καὶ χτυπάει τὴν πόρτα,

 

στὸ ἀπέραντο κενὸ τὸ βλέμμα σου μονάχα μένει·

ἡ λάμψη σου μονάχα ποὺ θὲ νὰ τὸν καταργήσει·

ἡ ἀγάπη σου μονάχα τὸ σκοτάδι θὰ σφαλίσει.

 

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.