ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ

  Ήταν βέβαια πάντα λίγο παράξενος, έμενε στο διπλανό δωμάτιο, όμως εκείνη τη νύχτα βγήκε στο δρόμο κρατώντας μια λάμπα, «τί γυρεύεις;» του λέω, «τη Θεοτόκο» μου λέει – στην ακατάληπτη γλώσσα εκείνων

  που δίνουν νόημα σε μια εποχή.

Από την ποιητική συλλογή: «Ο τυφλός με τον λύχνο» (1983).

Από το βιβλίο: Τάσος Λειβαδίτης, «Ποίηση, τόμος τρίτος», Κέδρος, Αθήνα 1988, σελ. 163.

ΠΡΟΥΣΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΠΡΟΥΣΟΣ

Φτάσαμε σύντροφοι:
Εδώ χτίστηκε ο μικρός αυτός πύργος, «τιμής ένεκεν».
Εδώ φοβήθηκε φωναχτά, «τιμής ένεκεν».
Έχουμε το σώμα μας,
σταματάει εκεί το «έχω»:
κομματάκια του φεύγουν
κομματάκια του χαρίζονται
κι αυτό μένει εκεί.
Με τη μυρωδιά της αλήθειας, της φθοράς, της ανυπομονησίας.
Το ποτάμι μέσα απ την ομίχλη.
Πατήματα στη μοναξιά.
Ο στρατηγός Καραϊσκάκης μέγας φοβητσιάρης  
–ένας πυρετός με μουστάκι–
κοντούλης, μαυριδερός
δεν τού ’λειπε η μάνα του
βιαζόταν.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΠΕΔΡΟ ΛΟΣΑΝΟ

Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο PEDRO LOZANO


MELODÍA DE ARRABAL

Barrio plateado por la luna
rumores de milonga
es toda tu fortuna;
hay un fuelle que rezonga
en la cortada mistonga.
Mientras que una pebeta,
linda como una flor,
espera, coqueta,
bajo la luz de un farol.

Barrio, barrio...
que tenés el alma inquieta
de un gorrión sentimental.
Penas, ruegos...
es todo el barrio malevo
melodía de arrabal
Viejo... Barrio...
Perdoná si al evocarte
se me planta un lagrimón
que al rodar en tu empedrado
es un beso prolongao
que te da mi corazón.

Cuna de tauras y cantores,
de broncas y entreveros,
de todos mis amores;
en tus muros con mi acero
yo grabé nombres que quiero:
Rosa, la “Milonguita”,
Era rubia Margot...
En la primera cita
la paica Rita
me dio su amor.

Barrio, barrio...
que tenés el alma inquieta
de un gorrión sentimental.
Penas, ruegos...
es todo el barrio malevo
melodía de arrabal
Viejo... Barrio...
Perdoná si al evocarte
se me planta un lagrimón
que al rodar en tu empedrado
es un beso prolongao
que te da mi corazón.

Στίχοι: Alfredo Le Pera / Mario Battistella.

Μουσική: Carlos Gardel.

Τάνγκο του 1932.

ΣΕ ΔΙΠΛΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ 

ΣΕ ΔΙΠΛΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

Μια νύχτα· ένα παράθυρο· – εδώ που ζητάς να ξεχάσεις,

εδώ που ο κίνδυνος είναι πιο ασαφής. Ο ένας τοίχος, ο άλλος·

τα σημεία του απόντος καθρέφτη. Εισπράκτορες λεωφορείων

καταφεύγουν στο μικρό γαλατάδικο, (η απεργία συνεχίζεται),

μετράνε κρυφά τα ποτήρια. Τα δανεικά να τα επιστρέψεις –είπε–

να πάρεις άλλα δανεικά, να πληρώσεις τα πρώτα. Το ξέρεις

από χέρι σε χέρι τα χρήματα χάνονται. Δεν προφταίνεις

τίποτα ν’ αγοράσεις ούτε να ξοφλήσεις. Από χέρι σε χέρι

χάνονται οι άνθρωποι. Μονάχα κάτω απ’ το κρεβάτι

μένουν τα τραπουλόχαρτα σκόρπια. Πάνω τους αγρυπνάει

το ίδιο εκείνο μαύρο, λυπημένο σκυλί της εξορίας.

                Αθήνα, 7.ΧΙ.76



Από την ποιητική συλλογή  «Πριν και μετά» (1976). 

Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. ΙΓ', Κέδρος, Αθήνα 1999, σελ. 131.

ΝΕΡΒΑΛ!

GÉRARD DE NERVAL

FANTAISIE

Il est un air pour qui je donnerais
Tout Rossini, tout Mozart et tout Weber,
Un air très vieux, languissant et funèbre,
Qui pour moi seul a des charmes secrets.

Or, chaque fois que je viens à l’entendre,
De deux cents ans mon âme rajeunit :
C’est sous Louis treize ; et je crois voir s’étendre
Un coteau vert, que le couchant jaunit,

Puis un château de brique à coins de pierre,
Aux vitraux teints de rougeâtres couleurs,
Ceint de grands parcs, avec une rivière
Baignant ses pieds, qui coule entre des fleurs ;

Puis une dame, à sa haute fenêtre,
Blonde aux yeux noirs, en ses habits anciens,
Que, dans une autre existence peut-être,
J’ai déjà vue… - et dont je me souviens !

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Eva Grimaldi.

ΒΕΡΛΑΙΝ!

PAUL VERLAIN

COLLOQUE SENTIMENTAL

Dans le vieux parc solitaire et glacé,
Deux formes ont tout à l’heure passé.

Leurs yeux sont morts et leurs lèvres sont molles,
Et l’on entend à peine leurs paroles.

Dans le vieux parc solitaire et glacé,
Deux spectres ont évoqué le passé.

- Te souvient-il de notre extase ancienne ?
- Pourquoi voulez-vous donc qu’il m’en souvienne ?

- Ton coeur bat-il toujours à mon seul nom ?
Toujours vois-tu mon âme en rêve ? - Non.

- Ah ! les beaux jours de bonheur indicible
Où nous joignons nos bouches ! - C’est possible.

Qu’il était bleu, le ciel, et grand, l’espoir !
- L’espoir a fui, vaincu, vers le ciel noir.

Tels ils marchaient dans les avoines folles,
Et la nuit seule entendit leurs paroles.

Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Giulia Montanarini.

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΡΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ

ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΡΑΣ

Αρχή της νέας μέρας,

δίκρανα αιχμηρά

τα δύο πρώτα κοντάρια του ήλιου.

Άνοιξε το τετράδιό σου ποιητή –γράψε.

Πρόσεξε τους νέους λογχοφόρους μετανάστη –

έχεις αδέλφια.

Γρατσούνισε τον τοίχο με τα βρύα αγουροξυ-

πνημένο παιδί – ζήσε.

Γιατί κάθε πρωινό έχει το παιδί του, τον ποιητή

και τον μετανάστη του.

Και κάθε βράδυ τον αναπόφευκτο τοίχο του, το

πικρό του βιβλίο, τον βάναυσο οπλονόμο του.

Όπως εσύ ντύνεσαι την αγριόγατα της ομορφιάς

σου για να καλπάσεις

Κι εγώ παράμερα στέκομαι και σε θαυμάζω σαν

άλογο της πιο δικής μου στέπας.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο ΡΟΒΕΡΤΟ ΜΑΪΔΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Ο ROBERTO MAIDA

ΧΟΡΕΥΟΥΝ Ο SEBASTIAN ACHAVAL ΚΑΙ Η ROXANA SUAREZ

MILONGA BRAVA

Yo soy la milonga brava

Candombera y entradora.

Yo soy la milonga brava

Candombera y entradora.

Yo soy la expresión sonora

Que el progreso deshilacha,

Canción me hizo una muchacha

De boca fresca y golosa.

Y me bailó en la baldosa

Quebrada del conventillo,

Con el mozo del altillo

A quien le dio el corazón.

Στίχοι: Celedonio Esteban Flores.

Μουσική: Antonio Cipolla.

ΟΡΦΝΗ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

ΟΡΦΝΗ

...Που είναι το υπόλοιπο πρόσωπο σου;;.. Πω-π-πως είσ’ έτσι; Με τι μοιάζεις;..

...γιατί δε μιλάς;.. πες κάτι...γιατί μόνο με κοιτάζεις;..

                                            γιατί δεν έχεις βλέφαρα και κόρες;..

σαν πελώρια, μαύρα μαργαριτάρια είναι...

                                               δυο σκοτεινές, αορίζοντες θάλασσες

μελανό ροδόβαμμα και μπλάβοι αντήλιοι σε νεφέλες,

                           φέγγουν στα κρύσταλλα των πνιγηρών πελάγων

άγριοι άνεμοι σαν γοερές οιμωγές πνιγμένων,

    σηκώνουν ερεβεννά κύματα που φαρφουρίζουν και χάνονται

κρύο, βροχή κι αέρηδες και βύθη που ξερνιούνται

                                                  και χωνεύονται

        σκούρα βραχώδη περιγιάλια βαθύχροου κάλλους

                    μ’ έναν σαπρό κονιορτό στην ακροθαλασσιά

                                             και μαβιά αρμυρίκια

                     κρωγμοί κουρούνας και σκελετωμένων γλάρων

   που αναφτερουγιάζουν και πετούν

Σκοτερός μόλος και μουράγιο με καΐκια φορτωμένα

                                                                που κουνιούνται

                                     και οι πρυμάτσες τους έτοιμες να σπάσουν

τα νερά σκάνε μανιασμένα, υψώνονται θεόρατα

                                     και ραπίζουν την προβλήτα

ανάμεσα σ’ αφρούς, πέτρες, φύκια ξερά και σταγόνων νέφη,    

           δάδες δοξασμών και θρήνων

                                    προσδοκούν τη μυσταγωγία του τέλους

                          στα φρύδια των μελάγχροων γιαλών

    στέκονται ανήμποροι οι πρωτόμπαρκοι θαλασσοπόροι    

           μπροστά στον ολοφυρμό της υπέρτατης στιγμής,

  με τις κακουχίες πίσω τους να τους ρίχνουν στο κατάστρωμα    

                και το γλιτωμό μακρόθεν

     χολεριασμένο να χτυπιέται

                                              μες στη ραγδαία νεροποντή φωτίζονται

     τα έντρομα πρόσωπα τους, καθώς κοιτάζουν

        την πυρπολημένη τριήρη της Ζωής που φλέγεται

Τρίτωνες κρατώντας τρίαινες

                        αναγγέλλουν με το κέρας τους

   το σαλπάρισμα στο ειδυλλιακό μελάνωμα της σωτηρίας

                    από το άραχλο παρόν και το μπουγάζι του φόβου

Εδώ που βρίσκουν το κύρος της δικαίωσης οι Κασσάνδρες

   και πάντα νύκτωρ,

            στέκομαι μετέωρος στο λεπτό και ξεφτισμένο γνέμα

              μιας μαύρης ελπίδας

καθώς το άγριο ημίφως του σύθαμπου χάνεται στην όρφνη

            και οι Άρπυιες οργιάζουν,

          σάπια ρίγη με διατρέχουν νοιώθοντας την υγρασία

   και την αλμύρα σου απέθαντε

…Μου δείχνεις τους ωκεανούς του σκότους,

        ωστόσο είμαι σίγουρος πως κρύβουν φως πιο πέρα

                                                                ...πολύ φως...

ΠΩΣ Η ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΕΧΝΗ ΕΓΙΝΕ ΧΟΜΠΥ

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ 

ΠΩΣ Η ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΕΧΝΗ ΕΓΙΝΕ ΧΟΜΠΥ

Με μισή χιλιάδα συλλογές κάθε χρόνο, με πλήθος ειδικά περιοδικά, έντυπα και δικτυακά, με εκδηλώσεις και δημόσιες αναγνώσεις ων αριθμός ουκ έστι, η ελληνική ποίηση σήμερα μοιάζει τερέν αχανές και αχαρτογράφητο. Ποιος γίνεται να ισχυριστεί ότι έχει εποπτεία;

Κείμενα κριτικά που να τη συζητούν ως όλο, με πρόθεση συνθετική, λείπουν περίπου παντελώς.

Παλιές διακρίσεις του συρμού, όπως το αρμάθιασμα των ποιητών ανά γενιές ή δεκαετίες, απ’ το πολύ της χρήσεως έχουν ξεπέσει. Η βιβλιοκριτική, όταν την καταδέχεται, είναι σποραδική, ευκαιριακή, αμέθοδη. Τις περισσότερες φορές μοιάζει με φιλοφρόνηση ή δελτίο Τύπου.

Μες σ’ όλα αυτά, υπάρχει ωστόσο κάτι που καθιστά τον προσανατολισμό εφικτό. Ενα στοιχείο ευεργετικό, που ξεθολώνει άρδην την εικόνα και ξεδιπλώνει εμπρός στα μάτια μας ένα τοπίο διαυγές, σαφές, προσδιορισμένο. Αυτό το κάτι είναι ο ντιλεταντισμός! (ερασιτεχνική απασχόληση με την Τέχνη)

Στη συγκινητική τους πλειονότητα, τα ποιήματα που βλέπουν σήμερα το φως είναι τόσο άτεχνα, τόσο του ποδαριού, προδίδουν τέτοια άγνοια για τα βασικά, που ενίοτε περνούν για φάρσα ή σαρδόνιο χιούμορ. Ωστόσο όχι, δεν έχουμε να κάνουμε εδώ με παρωδία. Τα έργα αυτά κυκλοφορούν από εκδότες ευυπόληπτους, προβάλλονται, επαινούνται. «Ποτέ στα σοβαρά λογοτεχνικά περιοδικά», λέει κάπου ο Βαγενάς, «δεν δημοσιεύονταν αναλογικά τόσοι ασήμαντοι στίχοι όσοι σήμερα - καμία σοβαρή εφημερίδα δεν θα αφιέρωνε -όπως στις μέρες μας- μιαν ολόκληρη σελίδα για να παρουσιάσει, ως ποιητικά σημαντικές, στιχουργικές ενασχολήσεις ερασιτεχνών»...

Ο ντιλεταντισμός δεν είναι εξαίρεση, μια ακόμη νοσηρότητα από τις πολλές. Είναι ο σφυγμός, η βαθύτερη ουσία της ποίησής μας σήμερα. Διαπλάθει αναγνώστες, επηρεάζει εγκεφάλους, διαπαιδαγωγεί. Κάνει την ελαφρότητα ντεκόρ που κυριαρχεί. Μες στη φαιδρότητά του, κάθε τι σοβαρό βαπτίζεται σχολαστικό, κάθε τι απαιτητικό προσγράφεται ασυζητητί στην πλήξη. Αν τον καιρό του Αχιλλέα Παράσχου έπρεπε νά ’σουν φαφλατάς, σήμερα αν θέλεις καν να σε ονομάζουν ποιητή, οφείλεις να ’σαι ντιλετάντης.

Ο ντιλετάντης είναι πανταχού παρών. Το πλήρες του εγώ πληροί τα πάντα. Νόημα της τέχνης, καλαισθητική φιλοδοξία, σκοπός; κινέζικα στα μάτια του... Γι’ αυτόν προέχει «να εκφραστεί», να εκτονωθεί, να μας μιλήσει για όλα αυτά που τον σκοτίζουν. Η ποίηση γι’ αυτόν είναι φυγή, είναι «απόδραση», «μας ταξιδεύει». Αλλιώς, μια κούρα ή ένα σαφάρι εμπειριών, που έχει πάντως το προσόν να μη στοιχίζει.

Ο ντιλετάντης είναι ασυμβίβαστος. Κατά κανόνα αγνοεί το έργο των συγχρόνων του, μάλιστα επαίρεται γι’ αυτό. Ακόμη και τους μέγιστους Νεκρούς τους αποφεύγει. Η λογοτεχνική του κατάρτιση είναι θεμελιωμένη ακλόνητα στα εφηβικά του ξεφυλλίσματα. Στα έργα του πενηντάρη σήμερα, βλέπει κανείς -πόσο έντιμο! - τι διάβαζε όταν ήταν στα θρανία.

Ο ντιλετάντης είναι πρωτοπόρος. Δηλώνει αναφανδόν μοντέρνος. Από τα χούγια των νεωτερικών, απ’ τον ερμητισμό, τη σκοτεινότητά τους, καταλαβαίνει ένα κυρίως: ότι έχει την άδεια να κάνει ό, τι του αρέσει. Ο πεπρωμένος στίχος του είναι ασφαλώς ο «ελεύθερος» - όσο πιο λάσκα ρέει και πιο χαλαρά, τόσο πιο αυθόρμητος ακούγεται και ωραίος.

Ο ντιλετάντης είναι αυθεντικός. Η έμπνευση τον πιάνει απ’ τον λαιμό έτσι φορτικά, ώστε ποτέ δεν της προτάσσει αντίσταση. Αν του κουνήσεις ένα κόμμα ή ένα «και», το νιώθει εχθρική εισβολή. Ο ξαναδουλεμένος στίχος είναι για κείνον ψεύτικος, σημείο νοθείας. Η ποίηση όλη οφείλει να αναπηδά ακατέργαστη απ’ το αίσθημα, ο ποιητής να είναι online με τη Μούσα.

Ο ντιλετάντης είναι οπαδός. Τα ίδια τα έργα ελάχιστα τον νοιάζουν. Οι ήρωες που μαρτύρησαν για να τα φτιάξουν, μ’ αυτούς ταυτίζεται, αυτοί είναι που λατρεύει, οι αποσυνάγωγοι, οι σαλοί, οι αυτόχειρες: ο Καρυωτάκης και η Σύλβια Πλαθ, η Κατερίνα Γώγου, ο Λάγιος, ο Καρούζος, ο Μπουκόφσκι, όλοι όσοι ακούγεται ότι πόνεσαν πολύ. Γιατί και ο ίδιος ξέρει από πόνο...

Στα θέματά του ο ντιλετάντης ιδιωτεύει. Πάνω στη φούρια του να εξομολογηθεί, ποτέ του δεν αναρωτιέται τι και πώς, σε ποιον εντέλει απευθύνεται - του αρκεί ο καθρέφτης. Στις συναναστροφές του, αντίθετα, είναι κοινωνικός. Συχνάζει μ’ άλλους ντιλετάντες σε καφέ, σε μπαρ, σε ποιητικά εργαστήρια. Δημοσιεύει σε όλα τα έντυπα ή τα μπλογκ, γράφει για όλους και όλες, πάει, μιλάει παντού. Κι οι άλλοι όλοι του το ανταποδίδουν.

Εννιά στις δέκα, είναι αισθηματίας. Ο Ελύτης και η Δημουλά, η Πολυδούρη, ο Χριστιανόπουλος, ο Τάσος Λειβαδίτης είναι οι αγαπημένοι του, και ουδέποτε χάνει ευκαιρία να τους διασύρει. Αραιά και πού είναι λόγιος. Ομως τότε του δίνει και καταλαβαίνει: τα στιχουργήματά του είναι γεμάτα αφορισμούς, αξιώματα ποιητικής, κατεβατά διακειμενικά, τσιτάτα - κοπιάρει από παντού ασταμάτητα. Οσοι τολμήσουν δε να του το πουν, τους κατακεραυνώνει: «mature poets steal»! (Που λέει κι ο Ελιοτ...).

Ο ντιλετάντης έχει αυτογνωσία. Οσάκις ερωτάται «τι είναι ποίηση» θεωρεί καθήκον του να μην εκφέρει τίποτε υποδεέστερο από ένα: «Η Ποίηση είναι η γλώσσα του ύψιστου υπερβατικού...». Ή ένα: «Η Ποίηση είναι η μόνη έκφραση του μόνου Εγώ». Και σ’ όσους τον κοιτάξουν δύσπιστοι, τους απαντά επιτιμητικά - με τη στραβή ματιά του μυημένου.

Στη στάση του έναντι του κοινού ο ντιλετάντης είναι τσεκουράτος. Φωνάζει παραστάτη του τον Χαίλντερλιν και στηλιτεύει τον «μικρόψυχο καιρό».

Οι αναγνώστες σήμερα; Είναι απαράδεκτοι, βάρβαροι, όχλος! Α, η αμορφωσιά, το επίπεδο, οι εκδότες, τα μπεστ-σέλερ...

Πολιτικά ο ντιλετάντης είναι καθωσπρέπει. Κοσμοπολίτης απ’ την κούνια του, βδελύσσεται τη βαλκάνια επαρχία που του έλαχε. Σείει τον δείκτη του προτεταμένο όταν μιλούν για ελληνικότητες και τέτοια. Νοιάζεται για τους μετανάστες, τους φτωχούς, το κλίμα που παραζεσταίνεται, τα gender studies. Τα ποιήματά του διανθίζονται μ’ ευχές ειρήνης απ’ τους Μπητλς ή από τον Γκάντι.

Με μία λέξη, ο ντιλετάντης μας είναι ευτυχής. Ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από τη χώρα ή τη στιγμή όπου ζει, μες στην ανέμελή του αυτάρκεια δεν ξέρει από ευθύνες. Εναντι αυτών που τον διαβάζουν, λ.χ. Ή έναντι μιας παράδοσης ποιητικής αιώνων. Ή, έστω, της γλώσσας όπου γράφει. Αυτός κάνει το χόμπι του επιτέλους! Δεν ξέρει καν ότι παρασιτεί. Αλλά και να το γνώριζε, γιατί να ενδιαφερθεί; Ο ντιλετάντης δεν λογοδοτεί· γι’ αυτό είναι ντιλετάντης.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 9 Δεκεμβρίου 2012. Εδώ.

ΖΗΤΩ Η ΠΟΙΗΣΗ!

 

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης & Νέοι ποιητές στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του Πειραιά

Ελευθερίου Βενιζέλου 22 & Κολοκοτρώνη (2104126730 & 2104126750

E-mail: library@pireasnet.gr)

  
Πέμπτη 21.3.2013, ώρα 19:30)
το περιοδικό Μανδραγόρας και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πειραιά

με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σας καλεί στη βραδιά Ποίησης με θέμα
Ούτε αυτή η εποχή είναι εποχή για ποίηση32 ποιητές των νέων γενιών
δίνουν το στίγμα τους

στην εκδήλωση θα λάβουν μέρος τελικά 32 ποιητές (14 ποιήτριες και 18 ποιητές)(αλφαβητικά):

Γιώργος Αλισάνογλου, Δημήτρης Άλλος, Νίκη Ανδρικοπούλου, Παναγιώτης Αρβανίτης, Χρήστος Γιαννακός, Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, Άννα Γρίβα, Γιάννης Δούκας, Νίκος Ερηνάκης, Γιάννης Ευθυμιάδης, Βασίλης Ζηλάκος, Κατερίνα Ζησάκη, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Λένα Καλλέργη, Βάγια Κάλφα, Χρήστος Κούκης, Ελευθερία Κυρίτση, Δήμητρα Κωτούλα, Αλέξιος Μάινας, Ανέστης Μελιδώνης, Γιάννα Μπούκοβα, Κάλλια Παπαδάκη, Γιώργος Πέππας, Σταμάτης Πολενάκης, Θοδωρής Ρακόπουλος, Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, Πέτρος Στεργιόπουλος, Ελένη Τζατζιμάκη, Θοδωρής Τόλης, Γεωργία Τρούλη, Θωμάς Τσαλαπάτης, Έλενα Ψαρρέα.

H βραδιά θα κλείσει με τον σολίστα κιθάρας Άγγελο Αγκυρανόπουλο

Τα βιογραφικά των ποιητών

Ο Γιώργος Αλισάνογλου γεννήθηκε το 1975 στην Καβάλα. Έχει εκδώσει 6 ποιητικές συλλογές. Πρόσφατη: Jesu Christiana–Μια μελλοντική προσευχή (Μαγικό κουτί). Από το 2005 διευθύνει το βιβλιοπωλείο και τις Εκδόσεις Σαιξπηρικόν στη Θεσ/νίκη.

Ο Δημήτρης Άλλος γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Το 2000 εξέδωσε την ποιητική συλλογή του Ψηλός στα Άχυρα (Εκδόσεις Καστανιώτη).

Η Νίκη Ανδρικοπούλου γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε Επικοινωνία & ΜΜΕ (Αθήνα) και μεταπτυχιακό στη Δημιουργική Γραφής (Εδιμβούργο). Ασχολείται με τη μουσική, το θέατρο. Το 2012 εξέδωσε τη συλλογή Αυτά τα χέρια (Γαβριηλίδης).

Ο Παναγιώτης Αρβανίτης γεννήθηκε το 1985 στον Πύργο Ηλείας. Σπούδασε Φιλολογία κι έκανε μεταπτυχιακό στην Κοινωνιολογία. Εξέδωσε τις συλλογές: Μια στάλα κατράμι σ’ ένα βαρέλι μέλι (2009) και Λευκό χιούμορ (2012) (εκδ. Γαβριηλίδης)

O Χρήστος Γιαννακός γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Εξέδωσε δύο συλλογές στις Εκδόσεις Μανδραγόρας: Εγχειρίδιο Αμηχανίας (2004) και Έτοιμος Κόσμος (2011). Λογοτεχνικές κριτικές/άρθρα σε περιοδικά και στο Συμπόσιο Ποίησης.

Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Λονδίνο και Δημιουργική Γραφή στο East Anglia. Μεταφράζει από Αγγλικά και Νορβηγικά. Εξέδωσε (εκδ. Πόλις): Λονδίνο-Ισταμπούλ (2009), Αστικά Ερείπια (2013). 

Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Αθήνα. Το 2010 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Η φωνή του σκοτωμένου (Εκδ. Χαραμάδα) και το 2012 τη συλλογή Οι μέρες που ήμασταν άγριοι (Γαβριηλίδης).

Ο Γιάννης Δούκας γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Σπούδασε Φιλολογία στο ΕΚΠΑ και Digital Humanities στο King's College του Λονδίνου. Κάνει διδακτορικό στα νεοελληνικά. Το 2011 εξέδωσε τη συλλογή Στα μέσα σύνορα (Πόλις).

Ο Νίκος Ερηνάκης γεννήθηκε το 1988 στην Αθήνα. Κάνει διδακτορικό Φιλοσοφίας στο Λονδίνο. Το 2009 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου (Ροές). Μετέφρασε Γκέοργκ Τρακλ (Γαβριηλίδης, 2011). 

Ο Γιάννης Ευθυμιάδης γεννήθηκε το 1969 στον Πειραιά. Σπούδασε και έκανε μεταπτυχ. στην Κλασ.Φιλολογία. Εργάζεται στην Εκπαίδευση. Μεταφράζει ποίηση. Εξέδωσε 4 συλλογές. Πρόσφατη: 27 ή ο άνθρωπος που πέφτει (Μικρή Άρκτος, 2012).

Ο Βασίλης Ζηλάκος γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Εξέδωσε στις Εκδόσεις Οδός Πανός τις ποιητικές συλλογές Η κούπα του τσαγιού (2010) και Ξύλο ξανθό π’ αφράτεψε στο στόμα (2012). Είναι εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Κουκούτσι.

Η Κατερίνα Ζησάκη γεννήθηκε στη Λάρισα (1984) όπου και μεγάλωσε. Απόφοιτος της ΣΑΝ, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Παρακολούθησε το Ποιητικό Εργαστήριο του Ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος». Ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Μανδραγόρας» και «Τα Τετράδια του Ελπήνορα». Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Μανδραγόρας.

Η Κατερίνα Ηλιοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει εκδώσει 3 βιβλία ποίησης στις Εκδ. Μελάνι: Ο κύριος Ταυ (2007), Άσυλο (2008), Το βιβλίο του χώματος (2011). Σε μετάφρασή της έχουν εκδοθεί 2 βιβλία της αμερικανίδας ποιήτριας Σύλβια Πλαθ.

Η Λένα Καλλέργη γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα. Εξέδωσε στις Εκδ. Γαβριηλίδης τη συλλογή Κήποι στην άμμο (2010) και συμμετείχε σε συλλογικές εκδόσεις: Ομάδα Από Ποίηση (2010), Υπέρ Ονειρίας (2012). Μετέφρασε Λεοπάρντι, Θερνούδα, Κητς.

Η Βάγια Κάλφα γεννήθηκε το 1984 στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στη Θράκη και ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό της στο Μπέρμιγχαμ. Το 2012 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Απλά Πράγματα (Γαβριηλίδης).

Ο Χρήστος Κούκης γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Ε.Μ.Π. και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο περιβάλλον. Το 2010 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Μετά την ομορφιά (Γαβριηλίδης).

Η Ελευθερία Κυρίτση γεννήθηκε το 1979 στον Παλαμά (Θεσσαλίας). Σπούδασε Ψυχολογία στη Θεσ/νίκη και Παιδαγωγικά στη Θράκη. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται στην Εκπαίδευση. Η συλλογή Χειρόγραφη πόλη είναι υπό έκδοση (Μανδραγόρας).  

Η Δήμητρα Κωτούλα γεννήθηκε το 1974 στην Κομοτηνή. Σπούδασε Ιστορία Τέχνης και Αρχαιολογία στα Γιάννενα και το Λονδίνο. Το 2004 εξέδωσε τη συλλογή Τρεις Νότες για μια Μουσική (Νεφέλη). Έχει μεταφράσει σύγχρονη αμερικανική ποίηση.

Ο Αλέξιος Μάινας γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Σπούδασε Φιλοσοφία και Λογοτεχνία στη Βόννη. Μεταφράζει/παρουσιάζει ποίηση στο γερμανόφωνο χώρο. Το 2011 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Το περιεχόμενο του υπόλοιπου (Γαβριηλίδης).

Ο Ανέστης Μελιδώνης γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Αθηνών και κάνει μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφία. Εξέδωσε στις Εκδ. Γαβριηλίδης τις συλλογές: Αστέρια από χαρτί (2010), Επιστρέφω στο κύμα (2012). Μετέφρασε Ελυάρ.

Η Γιάννα Μπούκοβα γεννήθηκε το 1968 στη Σόφια, όπου σπούδασε Κλασσική Φιλολογία. Έχει εκδώσει στα βουλγαρικά 4 βιβλία. Μεταφράζει ελληνική ποίηση. Το 2005 εκδόθηκε στα ελληνικά η ποιητική της συλλογή Ο ελάχιστος κήπος (Ίκαρος).

Η Κάλλια Παπαδάκη γεννήθηκε το 1978 στο Διδυμότειχο. Σπούδασε Οικονομικά στις Η.Π.Α. Ασχολείται με τη συγγραφή σεναρίων. Εξέδωσε στις Εκδ.Πόλις τη συλλ. διηγημάτων Ο ήχος του ακάλυπτου και την ποιητ.συλλ. Λεβάντα στο Δεκέμβρη (2011).

Ο Γιώργος Πέππας γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπουδάζει στη Δραματική Σχολή Βεάκη. Είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Μανδραγόρας. Γράφει ποιήματα στους τοίχους της πόλης. 

Ο Σταμάτης Πολενάκης γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Έχει εκδώσει 4 συλλογές: Το χέρι του χρόνου (Όμβρος), Τα γαλάζια άλογα του Φραντς Μαρκ (Οδός Πανός), Νοτρ Νταμ (Οδός Πανός), Τα σκαλοπάτια της Οδησσού (Μικρή Άρκτος, 2012).

Ο Θοδωρής Ρακόπουλος γεννήθηκε το 1981 στο Αμύνταιο. Σπούδασε Νομικά και Ανθρωπολογία στη Θεσ/νίκη και το Λονδίνο. Το 2010 εξέδωσε τη συλλογή Φαγιούμ (Μανδραγόρας) και το 2013 το Ορυκτό Δάσος (Νεφέλη). Μετέφρασε Φίλιπ Λάρκιν.

Ο Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Λαμία. Σπούδασε Πληροφορική και κάνει το διδακτορικό του. Στις Εκδόσεις των Φίλων εξέδωσε τις συλλογές: Η Διάβολος (2011), Κατά Χρόνον Ευαγγέλιο (2012).

Ο Πέτρος Στεργιόπουλος γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Διπλωματούχος του Ωδείου Αθηνών (σχολή Πλαγιαύλου) σπούδασε και Δημοσιογραφία. Διδάσκει, δίνει συναυλίες, ερευνά τη σχέση διδασκαλίας και νέων τεχνολογιών, γράφει ποίηση.  

Η Ελένη Τζατζιμάκη γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Σπούδασε Ελλην. Φιλολογία στην Αθήνα και έκανε μεταπτυχιακό στη Σορβόννη. Εξέδωσε στις Εκδόσεις Μελάνι τις συλλογές: Η Μαγεία της Άνωσης (2009) και Μετά την Ενηλικίωση (2012).

Ο Θοδωρής Τόλης γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στην Αθήνα και ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό του στη Δημιουργική Γραφή (Φλώρινα). Το 2012 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Τα λαστιχένια πηγάδια (Εκδ. Έναστρον).

Η Γεωργία Τρούλη γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Τελειόφοιτη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Θεσ/νίκης. Έχει εκδώσει 3 συλλογές. Πρόσφατη: Ακρογωνιαία πορεία στο και (Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2012).

Ο Θωμάς Τσαλαπάτης γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα. Σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών στην Αθήνα. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα Εποχή και άλλα έντυπα. Το 2011 εξέδωσε τη συλλογή Το ξημέρωμα είναι σφαγή Κύριε Κρακ (Εκάτη).

Ο Έλενος Χαβάτζας γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κι έκανε μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής στη Φλώρινα. Γράφει και δημοσιεύει ποίηση.

Η Έλενα Ψαρρέα γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Αθήνα κι έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Το 2010 εξέδωσε τη συλλογή Επεμβάσεις (Εκδ. Αρμός).

ΤΡΑΒΩΝΤΑΣ ΚΟΥΠΙ, ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

BERTOLT BRECHT

ΤΡΑΒΩΝΤΑΣ ΚΟΥΠΙ, ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

Είναι βράδυ. Στο νερό γλιστράνε

Δύο μονόξυλα, και μέσα τους

Είναι δύο γυμνοί νεαροί: Τραβώντας κουπί

Ο ένας πλάι στον άλλον

Συνομιλούν. Συνομιλώντας

Τραβούν κουπί

Ο ένας πλάι στον άλλον.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!

GUILLAUME APOLLINAIRE

CHEF DE SECTION

Ma bouche aura des ardeurs de géhenne
Ma bouche te sera un enfer de douceur et de séduction
Les anges de ma bouche trôneront dans ton cœur
Les soldats de ma bouche te prendront d’assaut
Les prêtres de ma bouche encenseront ta beauté
Ton âme s’agitera comme une région pendant un tremblement de terre
Tes yeux seront alors chargés de tout l’amour qui s’est amassé dans les regards de l’humanité depuis qu’elle existe
Ma bouche sera une armée contre toi une armée pleine de disparates
Variée comme un enchanteur qui sait varier ses métamorphoses
L’orchestre et les chœurs de ma bouche te diront mon amour
Elle te le murmure de loin
Tandis que les yeux fixés sur la montre j’attends la minute prescrite pour l’assaut

ΑΝΕΜΟΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ

OCTAVIO PAZ 

ΑΝΕΜΟΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ

Το παρόν είναι αέναο

Τα όρη είναι από κόκαλο και είναι από χιόνι

Και βρίσκονται εδώ από μιάς αρχής

Ο άνεμος μόλις εγεννήθηκε

Χωρίς ηλικία

Σαν το φως και σαν τη σκόνη

Ανεμόμυλος ήχων

Το παζάρι παλέττα χρωμάτων

Κουδούνια κινητήρες ραδιόφωνα

Ο πέτρινος τριποδισμός των θαμπών γαϊδάρων

Τραγούδια και παράπονα μπερδεμένα

Ανάκατα στις γενειάδες των εμπόρων

Λάμψη πανύψηλη με σφυριές σμιλεμένη

Στης σιωπής τα ξέφωτα

Εκρήγνυνται

Οι φωνές των παιδιών

Πρίγκηπες φορώντας ράκη

Στην όχθη του τυραγνισμένου ποταμού

Προσεύχονται κατουράνε διαλογίζονται

Το παρόν είναι αέναο

Ανοίγουν οι υδατοφράκτες του χρόνου

Η μέρα σκάει μύτη

Αχάτης

Το πεσμένο πουλί

Ανάμεσα στην οδό Μονταλαμπέρ και Μπακ

Είναι ένα κορίτσι

Που ξέμεινε

Στο χείλος ενός γκρεμού βλεμμάτων

Αν το ύδωρ είναι πυρ

Φλόγα

Στο κέντρο της ολοστρόγγυλης ώρας

Που σάστισε

Φοραδίτσα μαυροκόκκινη

Ένα τάγμα σπινθήρων

Ένα κορίτσι πραγματικό

Ανάμεσα σε σπίτια και σε ανθρώπους φαντάσματα

Παρουσία πηγή πλήρων αποδείξεων

Την είδα να διαβαίνει από τα έργα της φαντασίας μου

Την έπιασα απ’ το χέρι

Διασχίσαμε μαζί

Τις τέσσερεις άκρες και τους τρεις χρόνους

Φυλές ανταυγειών περιπλανώμενες

Κι επιστρέψαμε στη μέρα της πρώτης αρχής

Το παρόν είναι αέναο

21 Ιουνίου

Σήμερα αρχίζει το καλοκαίρι

Δύο ή τρία πουλιά

Επινοούν έναν κήπο

Εσύ διαβάζεις τρώγοντας ένα ροδάκινο

Πάνω στον κόκκινο τον καναπέ

Γυμνή

Σαν το κρασί στη γυάλινη καράφα

Μεγάλο σμάρι κορακιών

Στον Άγιο Δομίνικο πεθαίνουνε τ’ αδέρφια μας

«Αν είχαμε πολεμοφόδια δεν θά ’σασταν τώρα εδώ»

Μασάγαμε τα νύχια ως τους αγκώνες μας

Στους κήπους του θερινού ανακτόρου του

Ο Τιπού Σουλτάν φύτεψε το δέντρο των Ιακωβίνων

Ύστερα μοίρασε κομμάτια γυαλιού

Στους εγγλέζους αξιωματικούς που ’χε αιχμαλωτίσει

Και διέταξε να κόψουν τις ακροβυστίες τους

Και να τις φάνε

Το παρόν είναι αέναο

Ο ήλιος κοιμήθηκε ανάμεσα στα στήθη σου

Ο καναπές ο κόκκινος είναι μαύρος και πάλλεται

Μήτε πλανήτης μήτε κόσμημα

Καρπός

Σε λένε χουρμά

Χουρμία

Το φρούριο Ο Σώζων Εαυτόν Σωθείτω

Άλικη κηλίδα

Πάνω στην πέτρα την επίμονη

Διάδρομοι σκαλινάδες λιακωτά

Επιθαλάμιες κάμαρες γδυτές

Του σκορπιού

Αντίλαλοι επαναλήψεις

Ωρολογιακός μηχανισμός ερωτικός μπερδεύτηκε

Εκτός χρόνου

Εσύ βολτάρεις

Στις σιωπηλές μεσαυλές σε βλέπει η ασεβής εσπέρα

Με πανωφόρι από βελόνες στους ανέγγιχτους ώμους σου

Αν το πυρ είναι ύδωρ

Εσύ ’σαι μιά σταγόνα διάφανη

Το πραγματικό κορίτσι

Διαφάνεια του κόσμου

Το παρόν είναι αέναο

Τα όρη

Ήλιοι τεμαχισμένοι στα τέσσερα

Απολιθωμένη θύελλα ώχρα

Ο άνεμος λυσσομανά

Σου πονούν τα μάτια όταν κοιτάζεις

Ο ουρανός είναι κι αυτός άβυσσος μα πιο ψηλά

Φαράγγι του Σάλανγκ

Το μαύρο σύννεφο επάνω από τον μαύρο βράχο

Η γροθιά του αίματος χτυπάει

Πέτρινες θύρες

Μόνο το νερό είναι ανθρώπινο

Σε τούτες εδώ τις ερμιές τις απόκρημνες

Μόνο τα μάτια σου μάτια από ανθρώπινο νερό

Και κάτω

Στο χαίνον διάστημα

Σε σκεπάζει ο πόθος με τα δυό του μαύρα φτερά

Τα μάτια σου ανοίγουν και κλείνουνε

Ζώα φωσφορίζοντα

Κάτω

Το καυτό κάνυον

Το κύμα που απλώνεται και σπάει

Οι ανοιχτοί μηροί σου

Το λευκό που κάνει μακροβούτια

Ο αφρός των εγκαταλειφθέντων σωμάτων μας

Το παρόν είναι αέναο

Ο ερημίτης εράντιζε τον τάφο του αγίου

Η γενειάδα του πιο άσπρη κι απ’ τα σύννεφα

Απέναντι απ’ τη μουριά

Πλάι στον καταρράχτη

Ξανάπες τ’ όνομά μου

Συλλαβές σκόρπιες παντού ολόγυρα

Ένας νέος με πράσινα μάτια σού χάρισε

Ένα ρόδι

Στην απέναντι όχθη του Αμού Νταριά

Ανέβαινε καπνός από τις ρούσικες καλύβες

Ο ήχος του ουζμπέκικου αυλού

Ποτάμι άλλο είτανε τούτο αόρατο και πολύ πιο καθαρό

Στη μαούνα του ο βαρκάρης στραγγάλιζε κοτόπουλα

Ο τόπος είτανε παλάμη τελείως ανοιγμένη

Οι γραμμές του

Γράμματα σπασμένου αλφαβήτου

Σκελετοί αγελαδιών στον κάμπο

Βακτριανή

Άγαλμα που ’γινε σκόνη

Κι εγώ μέσ’ απ’ τη σκόνη έβγαλα κάτι ονόματα

Από ’κείνες τις πεσμένες συλλαβές

Κόκκοι από ’να ρόδι που ’γινε στάχτη

Ορκίζομαι να γίνω χώμα και άνεμος

Ανεμοστρόβιλος

Πάνω στα οστά σου

Το παρόν είναι αέναο

Η νύχτα κατεβαίνει με όλα της τα δέντρα

Νύχτα ηλεκτρικών εντόμων και κτηνών μεταξωτών

Νύχτα χορταριών που φυτρώνουν πάνω σε πεθαμένους

Αντάμωμα νερών που φτάνουνε από πολύ-πολύ μακριά

Μουρμουρητά

Ξεκκοκίζονται τα σύμπαντα

Ένας κόσμος πέφτει

Ανάβει ένας σπόρος

Η κάθε λέξη πάλλεται

Ακούω τους παλμούς σου στη σκιά

Αίνιγμα με τη μορφή της κλεψαμμίας

Γυναίκα κοιμώμενη

Διάστημα διαστήματα ζώντα

Anima mundi

Ουσία μητρική

Αέναη εκτοπισμένη μακριά από τον εαυτό της

Και πτώση αέναη στην άδεια της μήτρα

Anima mundi

Μητέρα των νομαδικών φυλών

Ηλίων και ανθρώπων

Μεταναστεύουν τα διαστήματα

Το παρόν είναι αέναο

Στην κορυφή του κόσμου θωπεύονται

Ο Σίβα και η Παρβάτι

Κάθε τους θωπεία κρατάει έναν αιώνα

Για τον θεό και για τον άνθρωπο

Ο ίδιος ακριβώς χρόνος

Η ίδια ακριβώς κατακόρυφη πτώση

Λαχώρη

Ποτάμι κόκκινο βάρκες μαύρες

Ανάμεσα σε δύο χουρμαδιές ένα κορίτσι ξυπόλυτο

Και το άχρονο βλέμμα του

Χτυποκάρδι ταυτόσημο

Θάνατος και γέννηση

Ανάμεσα ουρανού και γης κάτι λίγες λεύκες

Κρέμονται

Ριγούν μάλλον απ’ το φως παρά πηγαινοέρχονται

Με τα φύλλα τους

Σηκώνονται ή πέφτουν;

Το παρόν είναι αέναο

Στα παιδικά μου χρόνια βρέχει

Βρέχει στου πυρετού τον κήπο

Άνθη από πυρόλιθο δέντρα καπνού

Μ’ ένα συκόφυλλο αρμενίζεις

Στο μέτωπό μου

Δεν σε βρέχει η βροχή

Είσαι η φλόγα του νερού

Η διάφανη σταγόνα της φωτιάς

Που ’πεσε στα βλέφαρά μου

Βλέπω μέσα από τα έργα της φαντασίας μου

Την ίδια μέρα που αρχίζει

Γυρίζει το διάστημα

Τις ρίζες του ξεθάβει ο κόσμος

Τα κορμιά μας

Ξαπλωμένα

Δεν βαραίνουν παραπάνω από το χάραμα

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.