Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Ο ΔΡΥΜΟΣ




REINER KUNZE 


Ο ΔΡΥΜΟΣ

Ο δρυμός ανατρέφει τα δέντρα του

Ξεκόβοντάς τα από το φως τ’ αναγκάζει
να στέλνουν όλο τους το πράσινο στις κορυφές τους
Η ικανότητα τους
ν’ ανασαίνουν μ’ όλα τους τα κλαδιά,
και το ταλέντο τους
ν’ απλώνουν κλάδους απλώς και μόνο από χαρά
μαραζώνουν όλο μαραζώνουν

Και κοσκινίζει τη βροχή προληπτικά
ανακόβοντάς τους το πάθος της δίψας

Αλλ’ αφήνει τα δέντρα να ψηλώνουν όλο να ψηλώνουν
με τις κορφές τους δίπλα-δίπλα:
Κανένα τους δεν βλέπει καλύτερα από τ’ άλλα
και όλα τους λένε πάντα τα ίδια στον άνεμο



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΝΟ ΤΑΡΑΝΤΟ




Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο NINO TARANTO

'A LUCIANA

Port ancor o` scialle 'e lusse,
port ancora 'a pettenesse,
sta luciana quannne passa,
nun te fa chiu` arraggiuna',
'e vote incontro 'pe santa lucia,
'e che ma rette dinte 'o core mie,
si pense da ferma`,
si cerche e ce parla`,
chella me guarde stuorte
e m'aggia sta',
a sta luciana ca passa e spassa
scialle 'e lusse pettenesse,
pena semmana ma faticasse,
po 'a fermasse e le dicesse,
io nun ve cerco niente,
ma dateme 'o permesso,
ve do nu vase 'ncoppa
'a pettenesse,
'mann ritte 'o pate e' 'nziste,
'mann ritte 'o frate e` tuoste,
tene 'o zio ch`e` cape n'testa,
e` c`e' sta poco 'a pazzia,
ma io che c``e pozzo fa
chella me piace,
voglio pazzia 'c'o fuoco
e si me coce,
me coce e' c'aggia fa,
ma s'anna rassigna',
io senza e chella
nun pozzo campa',
a sta luciana ca passa e spassa
scialle 'e lusse pettenesse,
pena semmana ma faticasse,
e fermasse e le dicesse,
io nun ve cerco niente,
ma dateme 'o permesso,
ve do nu vase 'ncoppa
'a pettenesse,
io nun ve cerco niente,
ma dateme 'o permesso,
ve do nu vase 'ncoppa,
'a pettenesse



Στίχοι: Luigi Cioffi. 
Μουσική: Giuseppe Cioffi.

Η ΠΟΙΗΣΗ




ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ


Η ΠΟΙΗΣΗ

     J’ai pétri de la boue et j’en fait de l’or.
        Charles Baudelaire, « Bribes »

Η ποίηση είναι ένα ποτήρι αδειανό
που το γεμίζουμε με το αίμα μας.
Ύστερα το προσφέρουμε στους άλλους
ή δεν το προσφέρουμε αλλά μας το παίρνουν
και το μυρίζουν και το δοκιμάζουν
και μιλούνε για το χρώμα του
και αναλύουνε στο μικροσκόπιο τη σύνθεσή του
και το ταξινομούνε σε ομάδες
και βρίσκουνε συχνά μικρόβια
και μας καταδικάζουν.
Η σημασία βέβαια είν’ αλλού·
η αιμορραγία να συντελείται
κι ό,τι θέλει ας λέει η επιστήμη τους.
Ο ποιητής δεν είναι αστρονόμος
μα αστρολόγος·
τ’ άστρα τον ενδιαφέρουν μόνο
για τη δύναμή τους πάνω στη ζωή
τον έρωτα ή το θάνατο·
κινείται μες στη μαγγανία
και αναμιγνύοντας βοτάνια μαγικά,
ευχές, ξόρκια και δηλητήρια
φτιάχνει το ατίμητο χρυσάφι
που είναι αδύνατο οι άλλοι
να το κάνουνε νομίσματα.



Από το βιβλίο: Αργύρης Χιόνης, «Η φωνή της σιωπής (Ποιήματα 1966-2000)», Νεφέλη, Αθήνα 2006, σελ. 105.

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ




OCTAVIO PAZ


MUTRA

Como una madre demasiado amorosa, una madre terrible que
  ahoga,
como una leona taciturna y solar,
como una sola ola del tamaño del mar,
ha llegado sin hacer ruido y en cada uno de nosotros se asienta
  como un rey
y los días de vidrio se derriten y en cada pecho erige un trono de
  espinas y de brasas
y su imperio es un hipo solemne, una aplastada respiración de
  dioses y animales de ojos dilatados
y bocas llenas de insectos calientes pronunciando una misma
  sílaba día y noche, día y noche.
¡ Verano, boca inmensa, vocal hecha de vaho y jadeo!

Este día herido de muerte que se arrastra a lo largo del tiempo
  sin acabar de morir,
y el día que lo sigue y ya escarba impaciente la indecisa tierra
  del alba,
y los otros que esperan su hora en los vastos establos del año,
este día y sus cuatro cachorros, la mañana de cola de cristal y el
  mediodía con su ojo único,
el mediodía absorto en su luz, sentado en su esplendor,
la tarde rica en pájaros y la noche con sus luceros armados de
  punta en blanco,
este día y las presencias que alza o derriba el sol con un simple
  aletazo:
la muchacha que aparece en la plaza y es un chorro de frescura
  pausada,
el mendigo que se levanta como una flaca plegaria, montón de
  basura y cánticos gangosos,
las buganvillas rojas negras a fuerza de encarnadas, moradas de
  tanto azul acumulado,
las mujeres albañiles que llevan una piedra en la cabeza como si
  llevasen un sol apagado,
la bella en su cueva de estalactitas y el son de sus ajorcas de
  escorpiones,
el hombre cubierto de ceniza que adora al falo, al estiércol y al
  agua,
los músicos que arrancan chispas a la madrugada y hacen bajar al
  suelo la tempestad airosa de la danza,
el collar de centellas, las guirnaldas de electricidad balanceándose
  en mitad de la noche,
los niños desvelados que se espulgan a la luz de la luna.
los padres y las madres con sus rebaños familiares y sus bestias
  adormecidas y sus dioses petrificados hace mil años,
las mariposas, los buitres, las serpientes, los monos, las vacas, los
  insectos parecidos al delirio,
codo este largo día con su terrible cargamento de seres y de
  cosas, encalla lentamente en el tiempo parado.

Todos vamos cayendo con el día, todos entramos en el túnel,
atravesamos corredores interminables cuyas paredes de aire
  sólido se cierran,
nos internamos en nosotros y a cada paso el animal humano
  jadea y se desploma,
retrocedemos, vamos hacia atrás, el animal pierde futuro a cada
  paso,
y lo erguido y duro y óseo en nosotros al fin cede y cae pesadamente
  en la boca madre.
Dentro de mí me apiño, en mí mismo me hacino y al apiñarme
  me derramo,
soy lo extendido dilatándose, lo repleto vertiéndose y llenándose,
no hay vértigo ni espejo ni náusea ante el espejo, no hay caída,
sólo un estar, un derramado estar, llenos hasta los bordes, todos
  a la deriva:
no como el arco que se encorva y sobre sí se dobla para que el
  dardo salte y dé en el centro justo,
ni como el pecho que lo aguarda y a quien la espera dibuja ya la
  herida,
no concentrados ni en arrobo, sino a tumbos, de peldaño en
  peldaño, agua vertida, volvemos al principio.
Y la cabeza cae sobre el pecho y el cuerpo cae sobre el cuerpo
  sin encontrar su fin, su cuerpo último.
No, asir la antigua imagen: ¡anclar el ser y en la roca plantarlo,
  zócalo del relámpago!
Hay piedras que no ceden, piedras hechas de tiempo, tiempo de
  piedra, siglos que son columnas,
asambleas que cantan himnos de piedra,
surtidores de jade, jardines de obsidiana, torres de mármol, alta
  belleza armada contra el tiempo.
Un día rozó mi mano toda esa gloria erguida.
Pero también las piedras pierden pie, también las piedras son
  imágenes,
y caen y se disgregan y confunden y fluyen con el río que no cesa.
También las piedras son el río.
¿Dónde está el hombre, el que da vida a las piedras de los muertos,
  el que hace hablar piedras y muertos?
Las fundaciones de la piedra y de la música,
la fábrica de espejos del discurso y el castillo de fuego del poema
enlazan sus raíces en su pecho, descansan en su frente: él los
  sostiene a pulso.
Tras la coraza de cristal de roca busqué al hombre, palpé a tientas
  la brecha imperceptible:
nacemos y es un rasguño apenas la desgarradura y nunca cicatriza
  y arde y es una estrella de luz propia,
nunca se apaga la diminuta llaga, nunca se borra la señal de
  sangre, por esa puerta nos vamos a lo obscuro.
También el hombre fluye, también el hombre cae y es una imagen
  que se desvanece.

Pantanos del sopor, algas acumuladas, cataratas de abejas sobre
  los ojos mal cerrados,
festín de arena, horas mascadas, imágenes mascadas, vida mascada
  siglos
hasta no ser sino una confusión estática que entre las aguas somnolientas
  sobrenada,
agua de ojos, agua de bocas, agua nupcial y ensimismada, agua
  incestuosa,
agua de dioses, cópula de dioses, agua de astros y reptiles, selvas
  de agua de cuerpos incendiados,
beatitud de lo repleto sobre sí mismo derramándose, no somos,
  no quiero ser
Dios, no quiero ser a tientas, no quiero regresar, soy hombre y el
  hombre es
el hombre, el que saltó al vacío y nada lo sustenta desde entonces
  sino su propio vuelo,
el desprendido de su madre, el desterrado, el sin raíces, ni cielo
  ni tierra, sino puente, arco
tendido sobre la nada, en sí mismo anudado, hecho haz, y no
  obstante partido en dos desde el nacer, peleando
contra su sombra, corriendo siempre tras de sí, disparado, exhalado,
  sin jamás alcanzarse,
el condenado desde niño, destilador del tiempo, rey de sí mismo,
  hijo de sus obras.
Se despeñan las últimas imágenes y el río negro anega la conciencia.

La noche dobla la cintura, cede el alma, caen racimos de horas
  confundidas, cae el hombre
como un astro, caen racimos de astros, como un fruto demasiado
  maduro cae el mundo y sus soles.
Pero en mi frente velan armas la adolescencia y sus imágenes,
  solo tesoro no dilapidado:
naves ardiendo en mares todavía sin nombre y cada ola golpeando
  la memoria con un tumulto de recuerdos
(el agua dulce en las cisternas de las islas, el agua dulce de las
  mujeres y sus voces sonando en la noche como muchos arroyos
  que se juntan,
la diosa de ojos verdes y palabras humanas que plantó en nuestro
  pecho sus razones como una hermosa procesión de lanzas,
la reflexión sosegada ante la esfera, henchida de sí misma como
  una espiga, mas inmortal, perfecta, suficiente,
la contemplación de los números que se enlazan como notas o
  amantes,
el universo como una lira y un arco y la geometría vencedora de
  dioses, ¡única morada digna del hombre!)
y la ciudad de altas murallas que en la llanura centellea como
  una joya que agoniza
y los torreones demolidos y el defensor por tierra y en las cámaras
  humeantes el tesoro real de las mujeres
y el epitafio del héroe apostado en la garganta del desfiladero
como una espada y el poema que asciende y cubre con sus dos alas
  el abrazo de la noche y el día
y el árbol del discurso en la plaza plantado virilmente
y la justicia al aire libre de un pueblo que pesa cada acto en la
  balanza de un alma sensible al peso de la luz,
¡actos, altas piras quemadas por la historia!
Bajo sus restos negros dormita la verdad que levantó las obras: el
  hombre sólo es hombre entre los hombres.
Y hundo la mano y cojo el grano incandescente y lo planto en mi
  ser: ha de crecer un día.

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

ΑΓΡΥΠΝΙΑ




GERARDO DIEGO (1896-1987) 


ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Εσύ μες στον γυμνό ύπνο σου τελώντας εν αγνοία.
Κοιμάσαι. Και όχι, εγώ δεν ξέρεις πως δεν κλείνω μάτι.
Κοιμάσαι, αθώα και αφελής, στων άστρων το παλάτι.
Εσύ μέσα στον ύπνο σου, στη θάλασσα τα πλοία.

Αγέρινα κλειδιά στη φυλακή του γαλαξία
σε κλείνουνε, σε αρπάξαν από μένα. Δεμάτι
οι κρύσταλλοι του ανέμου μες σε χίλια φύλλα. Κάτι
για να πιαστώ δεν έχω· οδός για εσέ δεν είν’ καμμία.

Να ξέρω ότι είσαι βέβαιη, ασφαλής και πως κοιμάσαι·
αγνή γραμμή, πιστό κανάλι χωρισμού πως θά ’σαι
κοντά πολύ στα χέρια μου που ’ν’ αλυσοδεμένα.

Τί τρομερή σκλαβιά νησιωτική να μπεις στον δείπνο
της τρέλας, ξάγρυπνος, σε βράχια μαύρα και σκισμένα.
Τα πλοία μες στη θάλασσα και μέσα εσύ στον ύπνο.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΝΡΙΚΟ ΚΑΡΟΥΖΟ




Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ENRICO CARUSO 


FENESTA CA LUCIVE

Fenesta ca lucive e mo nun luce...
sign'è ca nénna mia stace malata...
S'affaccia la surella e che me dice?
Nennélla toja è morta e s'è atterrata...
Chiagneva sempe ca durmeva sola,
mo dorme co' li muorte accompagnata...

"Cara sorella mia, che me dicite?
Cara sorella mia che me contate?"
"Guarde 'ncielo si nun me credite.
Purzi' li stelle stanno appassiunate.
E' morta nenna vosta, ah, si chiagnite,
Ca quanto v'aggio ditto e' beritate!"

"Jate a la Chiesia e la vedite pure,
Aprite lo tavuto e che trovate?
Da chella vocca ca n'ascéano sciure,
mo n'esceno li vierme...Oh! che piatate!
Zi' parrocchiano mio, ábbece cura:
na lampa sempe tienece allummata..."

Ah! nenna mia, si' morta, puvurella!
Chill'uocchie chiuse nun l'arape maje!
Ma ancora all'uocchie mieje tu para bella
Ca sempe t'aggio amata e mmo cchiu' assaje
Potesse a lo mmacaro mori' priesto
E m'atterrasse a lato a tte, nennella!

Addio fenesta, rèstate 'nzerrata
ca nénna mia mo nun se pò affacciare...
Io cchiù nun passarraggio pe' 'sta strata:
vaco a lo camposanto a passíare!
'Nzino a lo juorno ca la morte 'ngrata,
mme face nénna mia ire a trovare!...



Μουσική: Guglielmo Cottrau.
Στίχοι: Giulio Genoino.

ΒΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ




ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ


ΒΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Βαριά από την Άνοιξη
η φλόγα
τα μάτια ανοίξανε σαν τάφοι
πράσινα χόρτα φύτρωσαν γύρω στο στόμα
τα βλέφαρα χάθηκαν μακριά
φύγανε τα μαλλιά
μα η πληγή
έμεινε ορθάνοιχτη
κι ουρλιάζει



Από την ποιητική συλλογή: «Ο περίπατος» (1960). 
Από το βιβλίο: Μίλτος Σαχτούρης, «Ποιήματα (1945-1971)», Κέδρος, Αθήνα 1977, σελ. 154.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΓΕΣ




ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ YES


ROUNDABOUT

I'll be the roundabout
The words will make you out an' out
You spend the day your way
Call it morning driving
Through the south
In an' out the valley

The music, dance and sing
They make the children really ring
I spend the day your way
Call it morning driving
Through the south
In an' out the valley

In and around the lake
Mountains come out of the sky
And they stand there
One mile over we'll be there
And we'll see you
Ten true summers we'll be back
And laughing too
Twenty four before my love
You'll see, I'll be there with you

I will remember you
Your silhouette will charge the view
Of distant atmosphere
Call it morning driving
Through the south
Even in the valley

In and around the lake, woh
Mountains come out of the sky
And they stand there
One mile over we'll be there
And we'll see you
Come again
Ten true summers we'll be back
And laughing too, oh, oh
Twenty four before my love
You'll see I'll be there with you

Along the drifting cloud
The eagle searching down on the land
Catching the swirling wind
The sailor sees the rim of the land
The eagles dancing wings
Create as weather spins out of hand

Go closer hold the land
Feel partly no more than grains of sand
We stand to lose all time
A thousand answers by in our hand
Next to your deeper fears
We stand surrounded by a million years

I'll be the roundabout
The words will make you out an' out
I'll be the roundabout
The words will make you out an' out

In and around the lake
Mountains come out of the sky
And they stand there
Twenty four before my love
I'll be there
(Feels like)

I'll be the roundabout
The words will make you out an' out
You spend the day your way
Call it morning driving
Through the south
In and out the valley

In and around the lake
Mountains come out of the sky
And they stand there
One mile over we'll be there
And we'll see you
Ten true summers we'll be back
And laughing too
Twenty four before my love
You'll see I'll be there with you

There with you na, na, na
There with you na, na, na
There with you na, na, na
There with you na, na, na
There with you na, na, na
There with you na, na, na
There with you na, na, na
There with you na, na

ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ ΦΩΤΟΣ ΑΙΩΝΙΟΥ




ΦΑΙΔΩΝ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ (1928-1986) 


ΕΡΩΤΙΚO

Θέλω να σε κοιτάζω,
μαύρη δυστυχία,
μίγμα θανάτου και ζωής.

Αυτά τα σύννεφα
θρυμματίζουν τις μέρες.
Χωρίς δροσιά τα ξερά φύλλα.
Μόνο το πρόσωπό σου
δεν έγινε συντρίμμι.

Κατάντημα φωτός αιωνίου.


        8.5.1978



Από το βιβλίο: Φαίδων ο Πολίτης, «Ποιήματα», εισαγωγή-επιλογή Ντίνου Χριστιανόπουλου, Εκδόσεις Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 55.

ΑΝΤΡΕΑ ΤΖΑΝΤΖΟΤΤΟ!






ANDREA ZANZOTTO 


MOLLE CLIVO, DOVE TRALUCE A RASO

Molle clivo, dove traluce a raso
delle albe morte l’ora del mio cammino?
Dove la stella il fragile novembre
precede e scioglie al rivo tutto il clivo?
Ed io vivo per te, per te m’aggiro
fuori e lungi dal mondo,
fuori sospiro.
Non è finito il mio destino
anche se mi si lascia qui a perire
con le distese dell’autunno
cui vanamente mi volli offrire.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Josie Moran.

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

ΜΠΛΑΤΝΥ / ΝΕΖΒΑΛ





IVAN BLATNÝ 


ΝΕΖΒΑΛ

Ο Μαρσέλ Προύστ ζούσε τότε ακόμα
και οι ντανταϊστές κάναν συνέδρια

καλύτερα απ’ ό,τι ο υπουργός Κοπέτσκυ
Τι κάνει ο γιός του ο Ιβάν;

Συναντηθήκαμε στον Οίκο των Αντιπροσώπων 



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


************************


NEZVAL

Tehdy ještě žil Marcel Proust
a dadaisté měli sjezdy

lepší než ministr Kopecký
Co dělá jeho syn Ivan?

Setkali jsme se v Reprezentačním domě

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΑΔΡΙΑΝΑ ΒΑΡΕΛΑ




Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ADRIANA VARELA 

ABSURDO

Ayer estaba recordando
tu casa... mi casa...
¡Portal donde la luna se aburrió esperando,
cedrón por donde el tiempo se perfuma
y pasa!
Y al ver que nos pusimos viejos
y estamos más solos,
siento un vals en tu piano llorar
y me pongo a pensar
si no llora de amor.

Era la era primera
que apaga la ojera
y enciende el rubor,
y una noche -¿te acuerdas?- un beso
debajo del cerezo
sellaba nuestro amor.
Pudo el amor ser un nudo
mas dudo que pudo
luchando vencer...
Una casa era pobre, otra rica...
F
acilmente se explica que
no pudo ser.

Así, por el recuerdo, lloro
tu casa... mi casa...
Tu amor, que está marchito en un estuche de oro
mi amor, que al fin -de darse- se quedó
sin brasas...
Y al ver que nos pusimos viejos
y todo fue en vano,
siento un vals en tu piano llorar
y me pongo a pensar
si no llora de amor.



Στίχοι: Homero Expósito.        
Μουσική: Virgilio Expósito.

ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΜΑΣ




ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ


ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΜΑΣ

Να πυρπολείς τις πιο καλές και τις
χρωματιστές ελπίδες των
να καις ν’ ανάβεις τους πυραύλους
και μη φοβάσαι ότι μπορούν
να κάνουν τίποτα με συγκεντρώσεις
του νου ή στις πλατείες.
Να σπέρνεις το θανατερό χιτώνιο
σ’ αραβικές εκτάσεις και σ’ Ευρωπαίους
κι από το φρούριο το δικό μας
να ανάβεις το παλιό κανόνι μας.
Πρόσεξε είναι άνθρωποι και θέλουν
να στολιστούν μ’ ολόχρυσα για να ποζάρουν
σε φωτογράφους και χορούς να στήνουν.
Άνθρωποι όπου ζητούν τ’ αδύνατα
τα άπιαστα και τα σοφά ακούνε
μόνο για μας – μονάχα για τον κύκλο μας
καθώς μας πρέπει από αιώνων.



Από το βιβλίο: Μιχάλης Κατσαρός, «4 μαζινό», Θεμέλιο, Αθήνα 1982, σελ. 53.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΖΑΚΟΜΟ ΡΟΝΤΙΝΕΛΛΑ



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο GIACOMO RONDINELLA: FANTASTICA

ΜΠΟΡΙΣ ΠΑΣΤΕΡΝΑΚ!



Борис Пастернак


Никого не будет в доме

Никого не будет в доме,
Кроме сумерек. Один
Зимний день в сквозном проеме
Незадернутых гардин.

Только белых мокрых комьев
Быстрый промельк моховой,
Только крыши, снег, и, кроме
Крыш и снега, никого.

И опять зачертит иней,
И опять завертит мной
Прошлогоднее унынье
И дела зимы иной.

И опять кольнут доныне
Неотпущенной виной,
И окно по крестовине
Сдавит голод дровяной.

Но нежданно по портьере
Пробежит сомненья дрожь,-
Тишину шагами меря.
Ты, как будущность, войдешь.

Ты появишься из двери
В чем-то белом, без причуд,
В чем-то, впрямь из тех материй,
Из которых хлопья шьют.


1931

ΑΝΤΟΝΙΟ ΠΕΡΕΘ ΜΟΡΤΕ!




ANTONIO PÉREZ MORTE


CON PICARDÍA

Volviendo a casa,
de la farmacia,
cruzamos el parque,
vacío de madres y de niños
de perros y juguetillos.
No queda nada
de la algarabía
de hace sólo unos minutos:
Sólo el rastro de algunos
envoltorios de aluminio y plástico
cáscaras de pipas
y cuatro globos rotos
que te veo mirar con picardía. 

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

ΤΟ ΔΙΕΓΡΑΨΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ... ΣΩΘΗΚΑΜΕ


Δήλωσε ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, διατετέσας υπουργός Οικονομικών:

Λυπάμαι που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ σπεύδει να αποδώσει ευθύνες για τυχόν αλλοίωση της "λίστας Λαγκάρντ" σε εμένα προσωπικά. Αν η λίστα έχει πράγματι αλλοιωθεί, και πολύ περισσότερο με την αφαίρεση συγγενικών μου προσώπων, θα πρέπει η Δικαιοσύνη και οι διωκτικές αρχές να διερευνήσουν άμεσα ποιος είχε το κίνητρο να κάνει μια τόσο χοντροκομμένη αλλοίωση με στόχο την ενοχοποίησή μου. Και επιτέλους, πρέπει να απαντηθεί το γιατί σταμάτησε η έρευνα που είχα ζητήσει για τα ονόματα στη "λίστα Λαγκάρντ" από τη στιγμή που έφυγα από το υπουργείο Οικονομικών.

*****************

Λάτρης και αυτός της διαφάνειας και της κάθαρσης.

ΠΑΖΟΛΙΝΙ!



PIER PAOLO PASOLINI


BALLATA DELLE MADRI

Mi domando che madri avete avuto.
Se ora vi vedessero al lavoro
in un mondo a loro sconosciuto,
presi in un giro mai compiuto
d'esperienze così diverse dalle loro,
che sguardo avrebbero negli occhi?
Se fossero lì, mentre voi scrivete
il vostro pezzo, conformisti e barocchi,
o lo passate, a redattori rotti
a ogni compromesso, capirebbero chi siete?
 
Madri vili, con nel viso il timore
antico, quello che come un male
deforma i lineamenti in un biancore
che li annebbia, li allontana dal cuore,
li chiude nel vecchio rifiuto morale.
Madri vili, poverine, preoccupate
che i figli conoscano la viltà
per chiedere un posto, per essere pratici,
per non offendere anime privilegiate,
per difendersi da ogni pietà.
 
Madri mediocri, che hanno imparato
con umiltà di bambine, di noi,
un unico, nudo significato,
con anime in cui il mondo è dannato
a non dare né dolore né gioia.
Madri mediocri, che non hanno avuto
per voi mai una parola d'amore,
se non d'un amore sordidamente muto
di bestia, e in esso v'hanno cresciuto,
impotenti ai reali richiami del cuore.
 
Madri servili, abituate da secoli
a chinare senza amore la testa,
a trasmettere al loro feto
l'antico, vergognoso segreto
d'accontentarsi dei resti della festa.
Madri servili, che vi hanno insegnato
come il servo può essere felice
odiando chi è, come lui, legato,
come può essere, tradendo, beato,
e sicuro, facendo ciò che non dice.
 
Madri feroci, intente a difendere
quel poco che, borghesi, possiedono,
la normalità e lo stipendio,
quasi con rabbia di chi si vendichi
o sia stretto da un assurdo assedio.
Madri feroci, che vi hanno detto:
Sopravvivete! Pensate a voi!
Non provate mai pietà o rispetto
per nessuno, covate nel petto
la vostra integrità di avvoltoi!
 
Ecco, vili, mediocri, servi,
feroci, le vostre povere madri!
Che non hanno vergogna a sapervi
- nel vostro odio - addirittura superbi,
se non è questa che una valle di lacrime.
E' così che vi appartiene questo mondo:
fatti fratelli nelle opposte passioni,
o le patrie nemiche, dal rifiuto profondo
a essere diversi: a rispondere
del selvaggio dolore di esser uomini.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΑΡΙΟ ΜΑΛΙΟΝΕ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο MARIO MAGLIONE 


GUAPPARIA

Scetáteve, guagliune 'e malavita...
ca è 'ntussecosa assaje 'sta serenata:
Io sóngo 'o 'nnammurato 'e Margarita
Ch'è 'a femmena cchiù bella d''a 'Nfrascata!
Ll'aggio purtato 'o capo cuncertino,
p''o sfizio 'e mme fá sèntere 'e cantá...
Mm'aggio bevuto nu bicchiere 'e vino
pecché, stanotte, 'a voglio 'ntussecá...
Scetáteve guagliune 'e malavita!...

E' accumparuta 'a luna a ll'intrasatto,
pe' lle dá 'o sfizio 'e mme vedé distrutto...
Pe' chello che 'sta fémmena mm'ha fatto,
vurría ch''a luna se vestesse 'e lutto!...
Quanno se ne venette â parta mia,
ero 'o cchiù guappo 'e vascio â Sanitá...
Mo, ch'aggio perzo tutt''a guapparía,
cacciatemmenne 'a dint''a suggitá!...
Scetáteve guagliune 'e malavita!...

Sunate, giuvinò', vuttàte 'e mmane,
nun v'abbelite, ca stó' buono 'e voce!
I' mme fido 'e cantá fino a dimane...
e metto 'ncroce a chi...mm'ha miso 'ncroce...
Pecché nun va cchiù a tiempo 'o mandulino?
Pecché 'a chitarra nun se fa sentí?
Ma comme? chiagne tutt''o cuncertino,
addó' ch'avess''a chiagnere sul'i'...
Chiágnono sti guagliune 'e malavita!...



Στίχοι: Libero Bovio.
Μουσική: Rodolfo Falvo.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΚΑΡΜΕΛΟ ΝΑΠΟΛΙ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CARMELO NAPOLI: NICOLE

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ




ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΑΜΠΡΟΥ (1962)


ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ίσως εντέλει το νόημα της ζωής
είναι ο θάνατος, σκέφτομαι.
Κι είναι ίσως γι’ αυτό
που κατά βάθος δεν υπάρχει
μήτε παρελθόν μήτε μέλλον
μόνο η στιγμή
παρούσα κι ολοστρόγγυλη
κλειστή και παλλόμενη ώς μέσα-μέσα
εξακτινώνεται απ’ το κέντρο με ορμή
στροφοδινούμενη
ακαριαία φευγαλέα και μοναδική.
Ποιός να ξεχωρίσει πια
το παρελθόν και το μέλλον
όταν θά ’χεις περάσει αντικρύ
στην αντίπερα όχθη
όπου αγκαλιάζονται οι πιο άσπονδοι εχθροί.



Από το βιβλίο: Θανάσης , «Μελέτη θανάτου», Τυπωθήτω, Αθήνα 2012, σελ. 39.

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

ΤΕΟΝΤΟΡ ΦΟΝΤΑΝΕ!




THEODOR FONTANE 


SO UND NICHT ANDERS

Die Menschen kümmerten mich nicht viel,
Eigen war mein Weg und Ziel.  

Ich mied den Markt, ich mied den Schwarm,
Andre sind reich, ich bin arm.  

Andre regieren (regieren noch),
Ich stand unten und ging durchs Joch. 

Entsagen und lächeln bei Demütigungen,
Das ist die Kunst, die mir gelungen.  

Und doch, wär`s in die Wahl mir gegeben,
Ich führte noch einmal dasselbe Leben. 

Und sollt` ich noch einmal die Tage beginnen,
Ich würde denselben Faden spinnen. 

ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΝΤΟΝ ΓΚΑΛΛΟ



Στις 8 Δεκεμβρίου στον άγιο Βενέδικτο της Γένοβας, μετά την απόλυση, ο ιερέας του ιερού ναού, ο ντον Γκάλλο, τιμώντας τη μνήμη του προ ολίγων ημερών αποβιώσαντος βετεράνου παρτιζάνου Ντομένικο Κατάλντι, έπιασε το μικρόφωνο και άρχισε να τραγουδάει το πασίγνωστο αντιφασιστικό τραγούδι Bella Ciao. Τη συνέχεια τη βλέπουμε στο βιντεάκι.

Η ΣΤΙΓΜΗ ΕΚΕΙΝΗ


JORGE GAITÁN DURÁN  (1924-1962)


Η ΣΤΙΓΜΗ ΕΚΕΙΝΗ

Έκαιγε η μέρα σάμπως νά ’ταν ρόδο.
Και της σελήνης το πουλί είχε φύγει
τραγουδώντας. Γυμνοί κι εκοιταζόμασταν.
Το κόκκινό του είχε υψώσει ο ήλιος δέντρο
στην κοιλάδα. Μαζί με το ποτάμι κατέβαιναν
δυό σώματα όμορφα, κορμιά για πάντα
νέα. Είχαμε γνωριστεί, γνωριζόμασταν.
Είχαμε πεθάνει και ξυπνήσει πάλι
μέσα στον χρόνο. Κοιταχτήκαμε ξανά,
διορθωμένοι τώρα. Και γύρισε κι η νύχτα
να μας σκεπάσει, εμάς τους αλησμόνητους.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΛΒΕΡΤΟ ΓΚΟΜΕΣ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ALBERTO GÓMEZ: MANÓN

ΑΔΡΙΑΝΑ ΔΙΑΣ ΕΝΘΙΣΟ




ADRIANA DÍAZ ENCISO 


LA NOCHE

Si me tocas no voy a abrir los ojos
No voy a abrir jamás los labios
por no dejar que escape el beso
por no dejar que la noche se diluya

Guardo tus manos dentro de mi cuerpo
Guardo una caricia oscura de cada noche que se
ha abierto
sobre mi vientre abierto
sobre esta inevitablemente abierta desnudez

Bebo los nombres
los silencios que me tocan
cuando el tacto hace a la noche

Guardo tus dedos en mis venas
como guardo ortigas de otro aleteo nocturno
como guardo retratos en la lengua
Recojo celosa cada astilla de tu cuerpo
todos los caracoles de mis mareas soñadas
Me construyo dentro todo lo que se rompe
todo lo que dejas
cuando cierras persianas en mi rostro
para ser otra palabra de memoria

Guardo todos los vocablos
para la vista ajena que me mira sin recuerdo
para que me crea el cristal si digo que soy yo
la misma desnuda de la noche
que agota el amor en su boca.

ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΕΜΕΡΣΟΝ ΛΕΪΚ ΕΝΤ ΠΑΛΜΕΡ




ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ EMERSON LAKE AND PALMER: PETER GUNN